Kumustasa mga kapatid? Aba'y na-miss ko yang linyang iyan ah. Ilang siglo na rin ang nakalipas mula nung huli akong nagsulat dito. Joke lang. TATLONG TAON lang naman ang inabot. Grabe. Ganun katagal akong kinain ng adult life (wow, sosyal ang term!). Alam mo naman tayong mga pa-gurang na, nawawalan na ng oras para sa mga bagay na ganito. You know, life! Ehek!
(Sa ungas na network admin na bumabasa ng keystroke ko ngayon habang tina-type ito sa gitna ng laboratory class ko, mamaga sana ang lahat ng singit ng nanay mo mamayang madaling araw)
Andami nang nagbago simula noon -- at dahil diyan bibigyan kita ng isang matinding update -- na sa malamang e wala ka rin namang pake.
1.) Tumaba na uli ako
Saklap, bes. Akala ko, ma-a-achieve ko na yung mala-John Cenang katawan pero nauwi lang sa John Puruntong. Yung feeling mo katawan na ng superhero tapos biglang naging Bayani Agbayani. Buwisit. Yung pag-j-jogging, push ups, sit ups, curl ups, f*** ups, at pagbubuhat ng bakal sa loob ng kulungan ko na parang gorilya ay natigil dahil sa araw-araw na stress dulot ng trabaho at byahe (araw-araw na uwian mula Taguig - Laguna mga ser!). Katapus-tapusan, puro stress-eating na lang ang nangyari.
Pero ayos lang. Pogi pa rin naman, sabi ng #1 fan ko (Hi, Mama!).
2.) Nalulong sa Gundam
Sobrang nahumaling ako sa hobby na tinatawag na "plastic modelling" o Plamo (ayon sa mga kumag na mahilig magmarunong sa tabi-tabi). Minsan, sinisinghot ko pa nga yung beam saber kapag wala akong magawa. Joke lang. Yung Tamiya Plastic Cement talaga ang tinitira ko (sosyal na rugby boy).
Nakakatuwa kasi. Yung tipong aabutin ka ng tatlong tanghalian at dalawang meryenda kakabuo ng Gundam pagkatapos ididisplay mo lang sa shelf mo na parang trophy na napanalunan mo sa Little Miss Philippines. Astig. Pinakamasayang aksaya ng oras at pera na nagawa ko sa buong buhay ko.
Pero huwag mong tawanan ang hobby na ito! Dahil nung mga panahong kailangan ko ng karamay, si Gundam Wing, Unicorn at RX-78-2 lang ang dumamay sa akin.
3.) Nagkaroon ako ng Gelpren
Pagkatapos ng halos apat na taong paghihintay, nasundan din yung una. At ayun, natapos din pagkatapos ng isang taon. Hayst...buhay.
Totoo nga na may mga relasyon na parang droga -- masarap lang sa una, pero pagbabayarin ka rin sa huli. Ewan ko, baka ako na naman ang may kasalanan? Lagi naman e. Kapag may breakup, lalake palagi ang may kasalanan. Parang yung TV na isinaksak mo sa 220V tapos nung umusok, pinalo-palo mo pa kasi nasira siya mag-isa? Ang gago lang 'di ba?
Pero ayos lang. Na-realize ko na mas masarap maging bachelor. Walang bruhildang nagger na nagtatanong palagi sa akin kung nagpalit na ba ako ng Pampers o ano.
=========================================
At ayun na nga po. Tatapusin ko muna dito ang entry na ito. Sana masundan pa ito, at nakakamiss din palang magpakawala ng kaungasan sa blog ko. Baka masita na rin ako ng network admin na mahilig magnakaw ng password ng mga estudyante.
Hanggang sa muli.
-SerPol
