SerPol: Mga Kuwentong Walang Saysay at Walang Patutunguhan

Kumustasa?

2011-08-28T22:44:00.014+08:00

Ah! Na-miss ko ang linyang 'yan!

"Kumustasa?" 'Yan ang pamatay na banat ko palagi tuwing sisimulan ko ang aking litanya dito sa blog na ito; isang uri ng pina-usong Pinoy slang na nagmula sa pinagsamang salita na "Kumusta" o "Hello" sa inggles, at "mustasa" na isang uri ng gulay na nagiging kulay dilaw kapag ginawa na itong "sarsa" para sa mga hamburgers at hotdogs (eew!). At sa lahat ng ngayon lang naka-intindi sa paliwanag na ito e magkakaroon kayo ng "AH! YUN PALA YUN!" trophy bilang award!

Sa kasamaang palad e minalas tayo nang kaunti at 'di ko na muli 'yun nabanggit magmula nung isang taon pa... Sadyang busy lang talaga siguro, at wala na rin akong ibang masabi dito dahil halos nai-share ko na yata ang 1/4 ng utak ko dito sa blog site na ito noong mga nag-daang taon.

Marami ding dahilan kung bakit hindi na ako nakakapag-blog uli.

1.) FACEBOOK AT PLURK

Nandyan ang mga micro-blogging sites tulad ng Plurk (sorry, Twitter fans. Hindi ako mahilig mag Twit-twit), at kahit pati ang Facebook e madalas ko na ring nagagamit sa micro-blogging at sa pagpaparinig sa mga pasaway na utaw na naka-add sa listahan ko. Masarap kasing mag-parinig sa Facebook. Para ka lang parak na nagpapa-putok ng baril tuwing bagong taon at bahala na kung kaninong ulo ang tatamaan. Ganun. At kahit napaka-sagwa ng analogy na ginawa ko, e alam ko rin naman na "guilty" ka rin habang binabasa mo ito dahil malamang sa malamang e nagawa mo na rin ito minsan. Hehehe.

2.) TRABAHO

At hindi ko na rin siguro kailangang ipag-nuknukan pa na isa sa mga dahilan na yun e ang aking trabaho. Para sa mga ngayon lang magagawi dito sa blog na ito, lalo na sa mga napadpad lang dito pagkatapos mag-type ng "MGA-HUBAD-NA-LARAWAN-NI-ANNE-CURTIS-AT-JOSEPHINE-BRACKEN-NA-NAKATUWAD" sa Google Search (Oo, seryoso. 'Yan ang mga keywords na kadalasang ginagamit ng mga nagiging bisita ko dito), ipapaalala ko lang uli na ako, si SerPol, ay isang guro na sumusuweldo lang ng katamtaman kaya katamtaman lang din ang performance... Biro lang! Ganyan na kasi karamihan ng mga guro ngayon e. Tinatamad dahil pakiramdam nila e hindi nila natatanggap kung ano ang talagang para sa kanila (isang matindi at obvious na TRIVIA na rin ito para sa mga estudyanteng makakapag-basa nito). Sa ngayon, nasa ika-apat na taon na ako sa trabahong ito at mukhang malabo pa ang pangarap kong maging Astronaut (ang maniwala, bibigyan ko ng basurahan) dahil sa marami at hindi-ko-pwedeng-sabihin-dito-o-matatapos-ang-karir-ko na dahilan.

3.) 3DS

At kapag naka-shutdown na ang kompyuter ko sa bahay at matapos niya akong sigawan ng "HAY SALAMAT! MAKAKATULOG DIN AKO NG 1:oo AM!" e binabanatan ko naman ang aking bagong bili na Nintendo 3DS. Oo. Laruan. Ano ngayon? Pakialam ko sa iyo. Alis. Shoo.

Eto yung tinutukoy kong Nintendo 3DS. Astig, ano? Mahal yan.

Matagal nang naka-lagay sa listahan ko ang pag-bili sa 3DS. Naengganyo ako dito dahil sa feature nito na "glasses-free 3D" na ang ibig sabihin, kung hindi ka nakaka-intindi ng inggles, e hindi mo na kelangan pang gumawa ng salamin na kulay blue sa kanang mata at kulay red naman sa kaliwang mata para lang makita ang pagka-3D nito. Astig! Pero sa ngayon, ang bala ko lang e yung Super Street Fighter IV 3D Edition (haba ng title!). Kung naaalala niyo pa yung sinabi ko noon tungkol kay Dhalsim, ngayon, makakapag-teleport na siya sa likod mo. Joke lang. Ayos na rin sa investments. Pakiramdam ko, naka-bili ako ng kotse nang mabili ko ito.

Yun nga lang, mahirap kapag nasosobrahan ka sa laro. Dahil pagkatapos kong gumamit nun, nagiging 3D na rin ang tingin ko sa mga kaaway ko at gusto ko na rin silang i-Shoryuken.

4.) MASTERAL...ESTE, MASTER'S DEGREE!

2nd year na ako sa Master in Information Technology. Malapit na ring mag-simula ang kinatatakutan kong thesis. Konting iyak na lang at matatapos na rin ito. Sa lahat ng nabanggit kong dahilan, eto na siguro yung hindi ko magawan ng kuwento. Ewan ko kung bakit...

Pero kung thesis lang din naman ang pag-uusapan, at mas mahirap siya ngayon dahil solo ko na siyang gagawin, naniniwala ako na makakaya ko ito. Ano pa at parang naging one-man riot squad ako nung college pa ako?

5.) KAWALAN NG GANA SA BLOGGING

Mahirap mang aminin, pero unti-unti nang naluluma ang blogging (at least, para sa akin). Nung una, natuwa ako sa pag-b-blog, dahil meron akong sariling lugar na paglalagyan ko ng mga ideya ko, mga saloobin, at kung anu-ano pa na gusto kong i-share sa madla. Pero habang tumatagal, nagiging mas vocal na rin ako sa mga opinyon ko at hindi na ako natatakot na i-share ito sa personal, hindi tulad nung dati. Nagkaroon na rin ako ng mga makakausap, sa wakas...

Isa na rin siguro sa mga dahilan kung bakit mas madalas na ako sa Facebook ngayon e dahil mas mabilis mong makikita dun ang appreciation ng isang tao sa kung anuman ang sasabihin mo gamit ang "Like" button. Oo, alam kong pwede ring lagyan ng ganun dito sa blog, kaso napakarami pang gagawin. Sa Facebook, mag-post ka lang ng "Hehehe", may sandamukal na Likes ka na kagad sa hindi mawaring dahilan. Ganun na ba kababaw ang kaligayahan ng mga tao ngayon?

Nangangamba rin ako na baka sa mga susunod kong posts, e hindi ko na makuha ang dati kong galing sa panulat -- yung katangian ng mga blog entries ko na pwedeng ihalintulad (DAW) sa mga likha ni Bob Ong. Ang problema, unti-unti na ring nalalaos si Bob Ong ngayon. Sobrang nagasgas kasi noon (hindi yung mukha ni Bob Ong ha?), kaya't hindi na ako magtataka kung hindi na rin kasing-benta ngayon yung mga sinasabi nila, este 'niya' pala, sa mga libro.

Unti-unti ko nang nakikita ang pagkalaho ng blog na ito sa cyberspace. Ni hindi ko na alam kung kailan pa ang susunod kong blog entry. Meron pa bang blogger ngayon na nagsusulat ng blogs para sa sarili niya at hindi lang para kumita ng pera? Meron pa bang nag-e-enjoy gumawa ng mga sulat na para lang dapat sa diary, pero ginawa pang online?

Sana lang, hindi mawala ang blog kong ito, at sana ay mabasa pa rin ito ng mga taong naghahanap ng HUBAD-NA-PICTURE-NI-ANNE-CURTIS sa Internet hanggang sa ako ay mamatay na...

Pahinga...Relax!

2010-11-06T09:56:00.016+08:00

September, October...NOVEMBER!

Whew! Akalain mo yun? Halos dalawang buwan na pala akong 'di nakakapag-post ng blog entry! At halos dalawang buwan na din palang hindi tumatagas ang laman ng utak ko para mai-share ko ang mga walang kwentang experiences ko sa mga mambabasang katulad mo na bigla na lang napapadpad dito. Pero ano't ano pa man, e REST DAY ko ngayon, kaya habang wala pa ang mga tao dito sa bahay (dahil Sabado ngayon, araw ng pamamasyal) e pagaganahin ko na ang utak kong de-uling at de-roskas para makabuo uli ng isanlibong paragraphs para mabasa ninyo (Woops! Joke lang! Hehe)

Tayo na't magpahinga! ZZZZZzzzzz...

Napakaraming nangyari sa buhay ko nitong nakaraang semester. Maraming masasayang pangyayari at meron ding mangilan-ngilan na talaga namang napa-sapok ako ng ulo ko dahil sa sobrang kabuwisitan. Tapos na ang unang semester ko ngayong 2010 bilang isang guro at estudyante. Naging successful naman ang pagbabalik ko sa dating eskuwelahan na pinanggalingan ko at sa awa ng Diyos e nakatapos na rin ako ng 9 units sa Masteral ko (heto na naman tayo...sinabi ngang "Master's Degree" e! MASTER'S DEGREE!) kahit pinoproblema ko pa kung sinong milyonaryong intsik ang hoholdapin ko para magkaroon ng pambayad sa natitirang balanse ko dun sa eskwelahang pinapasukan ko... Tapos na rin nga pala ako sa kaliwa't-kanang seminars at trainings na ibinato sa akin nitong SemBreak (ninyo. Wala akong SemBreak...huhuhu) at naka-kolekta na naman ako ng dalawang pirasong papel na tinatawag na "certificate" para idagdag sa brown envelope ko na inaagnas na sa itaas ng aparador namin. Yeba!

Siguro naman e deserving din akong mag-pahinga, ano?

Buweno, dahil wala akong ginagawa ngayon at gusto kong magpahinga e sinubukan kong maghanap ng "relaxation techniques" sa Internet at heto ang mga nakita ko:

(Pasintabi na po sa mga sumasamba kay Dhalsim dahil mukhang mapapasama siya dito sa listahan na ito...)

1.) Meditation

Ayos. Meditation. Dalawang bagay lang naman ang gusto kong mangyari kung gagawin ko ito: ang makapag-palutang ng garapata, o palutangin mismo ang sarili ko... ? Ha? Teka, ano bang meditation ang pinag-uusapan natin dito???

Meditation is a holistic discipline during which time the practitioner trains his or her mind in order to realize some benefit. Meditation is generally an internal, personal practice and most often done without any external involvement, except perhaps prayer beads to count prayers.

AH! Gets! Eto siguro yung mga kadalasang ginagawa ng mga mongha sa Japan! May prayer beads pa! (Pwede bang munggo na lang ang gamitin dito???) Ayos 'to! Pero mukhang malabo kong magawa ito dahil bago tumahimik 'tong lugar na kinalalagyan ko e parang kelangan ko munang pasabugin ang eardrums ko nang sa ganon e makamit ko ang "peaceful state"

No good! NEXT!

2.) Power Nap

Ah! Ayon sa mga nabasa ko sa websites, ang Power Nap daw ay yung panandaliang pagtulog, na kadalasang ginagawa sa trabaho at minsan e sinasamahan pa ng kape (nakakapag-paantok daw kasi ang pag-inom ng kape, pero kung gusto mo namang magising e singhutin mo na lang ito). Eto yung palagi mong ginagawa kapag kumukuha ka ng exam at hindi mo na alam ang sagot; at gigising na lang kapag pasahan na ng test papers. Aprub! Madalas ding ginagawa ito ng mga gurong katulad ko, lalo na kapag may limang minuto na lang bago mag-simula ang susunod na klase namin... Kaya minsan e parang bangenge kami pag-pasok sa classroom!

Pero paano naman ako magpa-PowerNap kung nandito lang ako sa bahay at wala namang pasok? Maganda kayang gawin ito habang kumakain? Yung tipong matutulog ka sa ibabaw ng plato mo dahil na-stress ka na sa kaka-nguya? Hmm...

NEXT! NEXT!

3.) Tai Chi

Wuuuuuuu....Wayyaaaaah! Drunken Master! Enter the Dragon!

MALI! Hindi yan katulad ng iniisip mo! Ang Tai Chi daw ay...teka, napapagod na akong mag-paliwanag! Mahiwagang copy-paste, GO!

Tai chi is sometimes described as "meditation in motion" because it promotes serenity through gentle movements — connecting the mind and body. Originally developed in ancient China for self-defense, tai chi evolved into a graceful form of exercise that's now used for stress reduction and to help with a variety of other health conditions.

Ayun, siguro na-gets mo na rin. Kasi ang alam ko lang e yung "tachi" at madalas ko yang nakikita dito sa bakuran namin lalo na 'pag tapos nang mananghalian si Potpot (d' dog). Maganda rin pala ang Tai Chi ano? Magmula sa isang self-defense na martial arts e ginawa na lang itong exercise dahil mukhang di mo madedepensahan ang sarili mo sa mga magnanakaw kung kekembot-kembot ka lang (at naka-nguso pa) sa harap nila.

Boksing na lang tayo! NEXT! NEXT! NEXT!

4.) Guided Imagery

Ah, eto! Nasubukan ko na rin ito dati nung umattend ako sa isang seminar! Eto naman yung uutusan kayo ng speaker na ipikit ang mga mata ninyo, pagkatapos e may biglang patutugtugin na background music (ang ginamit sa amin noon e yung tunog ng umaagos na tubig mula sa isang ilog with matching humuhuning ibon at pumapagaspas na dahon). Magsasalita si Mrs. Speaker ng kung anu-ano na tipong inuuto ka ng isa't-kalahati, at sasabihan ka na:

Ipikit mo ang iyong mga mata at i-picture out mo sa isip mo na ikaw ay naka-higa sa isang pastulan...kasama ng mga pastol, este ng mga tupa...
Naririnig mo ba ang mga humuhuning ibon? Andyan na sila para sunduin ka...
Amuyin mo ang bulaklak na nasa tabi mo... Hindi...Mali yang hinahawakan mo... Akin yan... *sabay sampal sa kamay ko*
Malamig ang tubig sa ilog... Masarap sa pakiramdam...di ba? Teka, huwag mo munang inumin...polluted yaaaaaan.... Haaauuuum....
Papalubog na ang araw...matatapos na ang araw na ito... Ganyan din mamaya ang mangyayari sa wallet moooo....

Pagkatapos ng tatlong minutong lokohan e biglang pipitik si speaker at pabubuksan muli ang mga ilaw. Pagkamulat mo ng mga mata mo e matatawa ka na lang bigla dahil habang ginagawa mo yun e ang tumatakbo lang sa isip mo e kung paano kaya mamamatay isa-isa ang mga Akatsuki sa Naruto at kung pwede bang maging ninja si Maria Ozawa...

Nag-lokohan lang tayo e! NEXT!

5.) Yoga

Heto na! Yoga Fire! Yoga Flame! Yoga Teleport! Awww, sayang! Sayang at 'di natin pwedeng gawin yung mga ginagawa ni Dahlsim dito sa exercise na ito! Tsk, tsk!

Para sa mga tao na pinanganak lang kahapon, si Dahlsim ay isang character mula sa video game na "Street Fighter". Siya ang numero unong dahilan kung bakit ko nakilala ang terminong "yoga" sa aking murang edad. Isa sa mga katangian ni Dahlsim, bukod sa pagbuga ng apoy at biglang pag-teleport sa likod mo na parang isang aswang lang, e ang kanyang mga FLEXIBLE na hita at braso! Kayang-kaya niyang sampalin at tadyakan sa mukha ang mga kalaban kahit nasa magkabilang dulo pa sila ng screen! Pero may disadvantage din ito dahil pwede mo siyang tirahin ng Haduken o ng Sonic Boom (o ng shotgun, pero wala nito sa laro) habang nasa akto siya ng pagpapahaba ng parte ng katawan niya...

Ok, ok... Titigilan ko na ang tungkol sa video games... Exercise nga pala ang pinag-uusapan natin, whew!

Pero wala na akong iba pang masabi tungkol sa Yoga bukod sa trip itong gawin ng mga dalaginding sa mga fitness gyms ngayon, lalung-lalo na dun sa mga nagpa-praktis maging contortionist at yung mga nagbabalak manirahan sa isang balik-bayan box.

Maganda ang Yoga. Magandang-maganda (hindi yung instructor ah! >:D)! Lalo na kung nanonood ka lang. Bwahehehehe....

------------------------------------------------------------

Buweno...naparami na naman yata ang sinatsat ko. Pero ayos lang, pambawi na rin sa dalawang buwan kong palya sa blogging. Mas lalo lang yata akong napagod sa mga pinag-gagawa ko dito ngayon...pshew!

Matutulog na lang ako, at iisipin si Maria Ozawa habang nagyo-yoga...

(Nakakaramdam na naman ako ng isang pingot sa tenga...ARAY!)

Source:

http://en.wikipedia.org/wiki/Meditation

http://www.mayoclinic.com/health/tai-chi/SA00087

http://www.helpguide.org/mental/stress_relief_meditation_yoga_relaxation.htm

SlumBook (Walang Magawa...)

2010-09-08T00:24:00.009+08:00

(Pssst...ngayon lang uli ako nagkaroon ng time para mag-post dito...hehehe)

Wala kasing magawa...kaya ipo-post ko na lang ito dito. Tutal nauuso na rin lang naman sa Facebook yung paglalagay ng mga profile info na para lang sumasagot ng slumbook/slambook kaya makikisakay na lang din ako sa trip nila papunta sa mundo ng mga ilusyonadong bangag. Ayos. Nahakot ko lang sa Internet 'tong mga tanong na ito (dahil tinatamad na rin akong mag-isip pa), at naisipan ko lang din na sagutin dahil...ayun nga. Walang magawa.

Buweno, heto na. Pakitakpan na lang ang bibig habang humihikab at baka masinghot mo bigla ang monitor mo.

________________________________________

1) WHAT IS YOUR OCCUPATION:

- Ako ay isang College Teacher. Pero sabi ng manghuhula sa Quiapo, dati daw akong K-Pop artist at modelo ng vetsin nung past life ko.

2) DESCRIBE YOURSELF:

- Sasabihin ko sana na "Judge me na lang", pero para sa kapakanan ng lahat ng mahihilig manghusga, aaminin ko na...na ako ay CUTE at GUMUGULPI NG MAHILIG KUMONTRA.

3) WHAT IS YOUR AIM IN LIFE:

- Target-shooting ba ito? Anyway, MayDay. Ang gusto kong mangyari sa buhay ko e makapag-bahagi ng aking kaalaman sa mga taong willing makinig sa akin. Ituro sa mga bata ang kaalaman na naipon ko habang nadadagdagan ang edad ko sa mundong ito. Dun sa mga ayaw makinig, tuturuan ko pa rin. Gusto ko kasing makakita ng mga taong nagkakamot ng ulo matapos mapahiya dahil pinili nilang magbingi-bingihan. Hehe.

4) MOTTO IN LIFE:

- "Bilog ang Mundo" Ayoko na ng "Time is Gold". Di ko mapanindigan e.

5) ANY UNFORGETABLE DREAM:

- Nang makapag-slamdunk daw ako sa isang "tunay" na basketball court (hindi yung pang-3 years old ah?). Unforgettable yun, kasi sa totoong buhay, ang kaya ko lang abutin e yung butas ng ilong ng mga kalaro ko sa basketball.

6) HAPPIEST MOMENT IN YOUR LIFE:

- Nung unang klase ko bilang isang teacher.

7) MOST EMBARASSING MOMENT IN YOUR LIFE:

- Nung unang klase ko bilang isang teacher.

8) FIRST LOVE (IF ANY):

- Parents. As usual. Ito na ang pinaka-safe na sagot sa lahat ng slumbook na nabasa ko. Gayahin ko na lang, imbes na sumagot ako ng kung anu-ano na magpapadali sa buhay ko...

9) THOUGHTS ABOUT OPPOSITE SEX / ANY CLOSE ENCOUNTERS WITH THEM:

- Ok naman. Ok ang mga babae. Halos genitals lang ang pinagkaiba nila sa mga lalake. Napansin ko din na ang mga jading e malandi kapag good mood at mapang-lait naman kapag bad trip. Ang mga tibo naman ay mahilig sa barber's cut.

Peace. Hehehe...

10) DREAM GIRL:

- Hindi ko na sasagutin ito dahil gusto ko pang tumagal ang buhay ko sa mundong ito...

(Pero atin-atin lang ito...siguro ok sa babae yung may kagandahang-loob tulad ni Maria Clara at kagandahang-AHURM naman katulad ni Maria Ozawa...hehehehe >:] )

11) DO YOU BELIEVE IN FATE / DESTINY:

- Hindi. Pero iniisip ko pa rin kung bakit nandito pa rin ako sa linya ng pagtuturo at bakit kami pa rin ng nobya ko...Natsambahan lang siguro...hehehe...

12) IF YOU HAD ONE CHANCE TO LIVE YOUR LIFE AGAIN WHAT WOULD YOU LIKE TO DO:

- Gusto kong magtrabaho sa gobyerno. Gusto kong ma-experience kung paano dumami ang pera ko sa bulsa habang nagkakamot lang ako ng singit sa loob ng opisina.

13) DESCRIBE YOUR DAILY ROUTINE IN SHORT:

- Gising. Kain. Ligo. Commute papunta sa trabaho. Daldal sa klase. Break. Daldal sa klase uli. Break. Facebook. Meryenda. Facebook uli. Commute pauwi. Kain. Facebook uli. Konting laro ng Nintendo DS. Tulog.

Short na yan.

14) HARDWORK OR LUCK. WHAT DO YOU BELIEVE:

- Hard Luck. Sa hirap ng buhay ngayon, kahit ang "swerte" e kelangan mo na ring paghirapan. Ka-badtrip!

15) IF YOU ARE GRANTED THREE WISHES WHAT WOULD YOU WISH:

-Madali lang ang tanong na ito...

Wish #1: Tanggalin ang PERA sa mundong ito.

Wish #2: Bigyan pa uli ako ng tatlo pang wishes (as usual, hehehe)

Wish #3: Tapusin na ang ilusyon ng kahit sino pa mang makakabasa sa tanong na ito.

________________________________________

Ayos ba? O siya...Hanggang sa muli, mga bata!

TO THE BATCAVE! (To the Faculty Room....)

Pinoy Ako! Teka lang...PWEH!

2010-08-23T23:33:00.006+08:00

Ayoko na sanang maki-piyesta pa sa libu-libong utaw na pumapakyaw ngayon sa nangyaring trahedya kanina pero kailangan ko lang maki-sawsaw dahil gusto kong marinig ng sangkatauhan ang boses ko.

Deretsahan na 'to. Nagkaroon ng hostage-taking kanina sa Quirino Grandstand na pinasimunuan ng isang dating pulis na nasibak sa trabaho. Pinasok ng nasabing pulis, na nagngangalang Rolando Mendoza, ang isang tourist bus na naglalaman ng mga dayuhang Intsik at dun na nangyari ang katakut-takot na lokohan sa mundo. Medyo hindi ko pa alam ang detalye (at panigurado namang narinig niyo na ito sa TV at radyo kaya hindi ko na kelangan pang ikuwento pa nang buo) dahil nasa trabaho pa ako kanina nang mangyari ang insidenteng ito at bago pa man ako nakauwi sa bahay e tapos na ang hostage taking. Siyam na hostage ang patay. Patay rin ang hostage taker na si Mendoza.

Ang resulta? Bukod sa pagdanak ng dugo, e nailagay na rin ng Hongkong sa tila isang "blacklist" ang bansang Pilipinas at inaabisuhan na layuan na ito ng mga Intsik sa mga susunod pang mga panahon.

Ang galing ano? SOBRANG GALING. Clap clap! Pasensya na sa sarcasm. Naaasar lang talaga ako.

Una, nakakayamot na kinailangan pang mauwi sa pangho-hostage ang ganitong klaseng problema ng isang empleyado ng gobyerno. Bakit ba kasi hindi magkaroon ng maayos na "penalty system" ang takteng bansang ito at kelangan pang ipa-lasap nang todo-todo sa bawat susuway ang kahihiyan at pagdurusa? Kung yun ang trip niyo, e wala akong magagawa. Sadista rin naman yata kayo, halata naman. Yun nga lang e maraming nagpapatunay na inosente itong si Mendoza (kung anuman ang naging kaso niya noon at bakit siya natanggal sa trabaho) at hindi siya karapat-dapat na makatanggap ng ganong klaseng desisyon. Naimbestigahan ba ito nang maigi ng gobyerno? Mukhang hindi. BANG! BOOM! YOU'RE FIRED! Mukhang ganun lang ang nangyari. E di sana e hindi na na-praning itong mamang ito at nang-busjack pa para lang maipahatid ang kanyang hinaing sa gobyerno natin na hanggang ngayon e UNGAS pa rin?

Pangalawa, kay Rolando Mendoza. Bago ko simulan ito e makikiramay muna ako sa mga kamag-anak at kaibigan ng taong ito... Pero wala na pong plastikan mga kapatid. Alam kong sa loob ng mga puso ninyo e alam ninyong MALI ANG GINAWA NIYANG ITO. Hindi tama na mandamay ka ng iba, dahil lamang sa sarili mong topak o problema sa buhay. Hindi lang siya ang taong nakararanas ng ganitong klaseng problema ngayon. Marami. MARAMI KAMI DITO. Nagkataon lang din na dating pulis ang mamang ito, dahil kung may baril lang din ang lahat ng trabahador e malamang nang-hostage na lahat ng empleyadong may problema sa mundo. Kalokohan. At kung sa paningin ninyo e isang bayani itong si Mendoza, e sa tingin ko e mukhang kinakailangan niyo nang magpa-tingin sa mga psychiatrist dahil malala na ang takbo ng mga isip ninyo. Buksan ninyo ang mga mata ninyo, at huwag kayong magpaka-ipokrito:

Kriminal (o kung masyadong nakaka-offend, "nakagawa po ng krimen") ang IDOL ninyo. Tama man o hindi ang pinaglaban niya. TAPOS.

Pangatlo, para sa sandamukal na teenagers at utaw na nagpipiyesta ngayon sa nangyari at nagsi-gawaan pa ng FAN PAGES para kay Rolando Mendoza, e kailangan ko rin kayong palakpakan dahil imbes na inaatupag ninyo ang mga assignments ninyo at problema sa bahay, e nagsigawaan pa kayo ng sari-sarili ninyong LIVE COVERAGES sa Facebook, Twitter at Plurk! Para lang kayong nakapanood ng isang match sa Counter-Strike at PLAY BY PLAY pa ang ginawa ninyo sa mga nasabing websites. Bravo! Ganito ba ang tinutukoy ninyong pagpapahayag sa BOSES NG KABATAAN ngayon? Nakaka-dismaya. Kung ganito lang din kayo mag-handle ng sitwasyon e manood na lang kayo ng GLEE at baka may mapulot pa kayong bagong dance step.

Nakakapagod na ang maging Pinoy...bukod dito, may nauna nang isyu tungkol sa Tambucho Killing (yung walang-awang pagpatay sa mga aso sa dog pound gamit ang tambucho ng isang kakarag-karag na sasakyan) at ang walang kamatayang isyu nila Kris Aquino, James Yap, Mariel Rodriguez, Robin Padilla at ng kung sinu-sino pang artista na di na naman kailangan pang malaman ng sangkatauhan. Ang tanong ko lang...

Hindi pa ba kayo nandidiri? NAKAKAHIYA NA ANG PILIPINAS.

Pero dahil sa hindi ko pwedeng itakwil ang sarili kong bayan, e bibigyan ko pa ito ng isa pang pagkakataon. MARAMI pang pagkakataon. At hanggang sa makamit ng buset na bansa na ito ang respeto na matagal na nitong pilit na kinakamit e hindi pa rin ako susuko sa inyo. Sabi nga ng iba e, "If one could still make a difference, then don't give up on the rest". Kaya pa ito. Kapit lang...

BANGON PILIPINAS. KAYA PA NATIN ITO! Pero bago niyan e dudura muna ako...

PWEH!

Excuse me. Ang hirap kasing lumunok ng PRIDE at KAHIHIYAN.

Palayaw

2010-08-02T11:26:00.010+08:00

Kumustasa mga kapatid? Aba'y talagang napaka-bilis ng panahon, isang buwan na pala akong hindi nakapagsulat ng bagong blog entry. Agosto na ngayon, at ang huling article ko e nung bertdey ko pa, June 22. Amp! Pero ganun pa man, salamat pa rin sa mga patuloy na napadpad dito sa kangkungan ko kahit wala akong bagong palaman para ipahid sa inyong mga tinapay.

Parang ang sagwa yatang pakinggan nun ah?

Eniwey, Laguna Bay. Napakarami na namang naganap habang ako ay busy sa pagpapanggap bilang isang guro at patuloy na nagiging sanhi ng puting buhok ng aking mga batang estudyante, dahil na rin sa tindi ng subjects na hinahawakan ko ngayon. Whew! Kahit ako e nahihirapan din. Kulang na lang e umilaw yung mga puting buhok ko at magmistula akong Super Saiyan tulad ni Son Goku.

Buweno, tulad ng dating gawi. Enumeration type uli, na may kasamang Essay. Hehehe!

Titser Pol! Titser Pol!

Huwag kang mag-alala, hindi pa ako nasisiraan ng bait para lumipat sa daycare at magturo na lang sa mga taong kalalabas pa lang sa sinapupunan ng mga nanay nila. Hindi pa naman, sa awa ng Diyos. Pero tulad nga ng nasabi ko, wala naman akong ibang pinagkaabalahan nitong mga nakaraang araw (bukod sa Mafia Wars at Bejeweled Blitz, add niyo ako ha!) kundi ang magtrabaho.

Software Engineering, Advanced Database Systems at Object-oriented Programming. Kung naiintindihan mo pa ang sinasabi ko e binabati kita ng Congrachuleyshenz! Oops, wala na palang Wowowee. Ayun. Kung medyo nagtutunog-alien na ang mga sinasabi ko e pagpasensyahan niyo na ako dahil 'di ko naman ginustong magturo ng ganyang kaburyong-buryong na mga subjects. Sa totoo niyan, ang gusto ko talagang ituro e yung tipong katulad ng Values Education, Professional Ethics at Psychology...

Mga bagay na wala ako. Ehek!

Master Pol! Master Pol!

Oha? Akala mo nag-tuturo na ako ng Kung Fu ano? Hindi 'no!

Nag-aaral lang ako para sa Masteral!

Urf, mali. Sabi ng co-teacher kong nagtuturo ng English e mali daw ang "Masteral". Dapat daw e "Masters Degree". Kaya sige, aayusin ko yung statement ko:

Nag-aaral pala ako para sa Masters Degree! Hmmm...parang lalong nagkamali...?

Totoo. Kasalukuyan akong naka-enroll ngayon bilang estudyante na kumukuha ng kursong "Masters in Information Technology" o MIT (hindi Mapua Institute of Technology!). Kaya ayun, mas lalo akong nawalan ng oras para magliwaliw. Dahil kapag weekdays, nagtuturo ako at kapag Sabado naman e nag-aaral ako. Linggo na lang ang pahinga. Linggo na lang ako nakakapanood ng Digimon...nyek!

Modelong Titser? Hindi. Yan ang huling bagay na gusto kong ipasok sa isip ko ngayon. Dahil ayokong manapaw ng mga kasamahan ko sa trabaho at ipamukha na lamang ako sa kanila; taliwas sa inaakto ng ibang teachers ngayon sa ibang eskuwelahan. Na kung saan, lagi na lang may kompetisyon. Lagi na lang may palakasan, paramihan ng fans, at papogian.

Kung yun lang ang sukatan ng pagiging titser, e ayoko nang magturo. Dahil titser ako, hindi artista at payaso.

Pero pabayaan na lang natin sila. Kaya ako kumukuha ng master's degree ngayon e para dagdagan pa ang listahan ng credentials ko at nang sa ganon e mas mapagbuti ko pa ang estado ko sa pagtuturo. Para na rin mas lumawak ang mundo ko at nang mas dumami pa ang mga kaalaman na maibabahagi ko sa mga magiging estudyante ko sa mga darating na taon.

Sa Masteral na ito, itinataya ko ang kalahati ng aking oras sa paglalaro ng GameBoy, Game & Watch at Brick Game, at ang dalawang taon pang paghihintay bago ako matali sa aking nobya ngayon. Iniaalay ko ang magiging kahihinatnan nitong pagsubok na ito unang-una kay Bro, at pangalawa, sa mga taong nagmamahal sa akin. Na sana ay maintindihan nila ako dahil hindi madali ang pinagdadaanan kong ito ngayon, at ipaghanda sana nila ako ng masarap na ulam pag uuwi ako sa gabi...

Siya nga pala. Pumasa rin ako sa TESDA 2D Animation NC III Assessment na ginanap noong July 17 sa ACLC Pagsanjan. Wala lang. Share lang (Yabangan pala e! Grrrr!).

Prof Pol! Prof Pol!

Sagwa. Minsan iniisip ko na mas maganda talagang pakinggan ang "Master Pol" kesa sa "Prof Pol". Kapag "Master Pol" kasi, parang Master lang ni Karate Kid. Parang si Jackie Chan! Wuuuu-watttaaaaa! Parang ganun. Saan ka nakakita ng Karate Kid na nagku-Kung Fu? 'Di ba astig? E kapag "Prof Pol", parang mad scientist lang. Tunog kemikal. Nakakatakot pakinggan...

Kaya kung alin man diyan ang gagamitin kong PALAYAW pagkatapos ng dalawang taon, e abangan niyo 'yan!

Huwag lang sana "Mang Pol"...

--------------------------------------------------

Ayun lang muna. Sa susunod na buwan na lang uli. Whew...

Pagtanda

2010-06-22T22:29:00.002+08:00

Sakit na ng katawan ko...grabe.

Paano ba nama'y may nangyaring aksidente kanina malapit sa entrance ng subdivision namin. May dalawang truck na nagkabanggaan; pingas ang unahan ng isa, at ang pangalawa naman e sumalpok sa tatlong poste ng kuryente at sa isang tindahan. Grabe, parang Grand Theft Auto: San Andreas lang! At as usual, kapag may mga ganitong aksidente, inaabot ng 48 years ang mga nasa awtoridad bago mai-alis sa kalsada ang mga nasirang sasakyan; dahilan kung bakit nagkaroon ng trapik sa buong maghapon. Napilitan na lang tuloy akong maglakad (kasama ang daan-daang utaw na walang pasensya sa trapik) papunta sa pinapasukan kong eskuwelahan. Naka-"all black" pa man din ako kanina. At heto pa ang malupit. Pagkalabas ko ng opisina, e nandun pa rin ang isang truck. Ayos. Nice Job. Parang kumabit sa semento yung truck at di na maialis. Kaya naman no-choice pa rin ako kundi maglakad uli papauwi.

Isang kuha mula sa nasabing aksidente kaninang umaga.

Salamat sa youscoop.tv at sa usiserong nag-upload nito.

Medyo masakit pa rin ang katawan ko sa pagod. At parang may kaluluwang yumuyugyog sa ulo ko habang nakatapat ang mga mata ko dito sa monitor ng aking pinakamamahal na PC. Katandaan? Di pa siguro. Pag-uusapan natin yan mamaya.

Sa nangyaring aksidente kanina, maraming naasar. Maraming nayamot. Maraming napagod at pinawisan. Pero naisip ba nila na suwerte pa rin sila? Dahil imbes na nakikipag-negosasyon na sila kay San Pedro ngayon e buhay pa rin sila at nagmumura dahil sa pagod. Oo, may mga namatay sa nasabing aksidente. At nakikiramay ako sa pamilya ng mga kapatid nating biglaang namalaam habang nasa linya ng trabaho.

At ano naman kamo ang ginagawa ko dito?

Wala lang. Dadaldal lang uli. Masaya lang ako at hanggang ngayong araw na ito e nagkakamot pa rin ako ng malaki kong tiyan, habang nag-iisip ng maikukuwento sa blog entry na ito. Dahil bukod sa aksidenteng nangyari kanina dito sa amin e may nangyari pa palang hiwalay na aksidente sa Cavite at sa Baguio. Susginoo. Ikaw, di ka ba masaya at nababasa mo pa rin itong "walang kuwentang" article na ito? Siyempre, hinde. Pero kung babaguhin ko ang tanong at gawing "Hindi ka ba masaya at nakakapaglaro ka pa rin ng FARMVILLE, MAFIA WARS at NINJA SAGA ngayon?" e malamang sa malamang, kumekembot ka na ngayon na parang gansa.

Napapaisip tuloy ako sa kahalagahan ng buhay... ("Wuuuhuuuu! Kunwari ka pa! Nyehehehe!" - Satanas at Lucifer)

Subukan nating gumawa ng isang research, para mabago naman. Ahem.

Ayon kay Pareng Wiki, ang life expectancy ng isang Pinoy mula pagka-panganak ay naglalaro sa 60 - 75 taon. Para maging eksakto, 74.45 taon daw para sa mga babae at 68.45 taon naman para sa mga lalake. Ayoko nang magsalita at magbigay pa ng mga detalye kung bakit mas maagang namamatay ang mga lalake dito sa Pinas dahil baka kuyugin ako ng mga minamahal nating kababaihan at tawagin akong "Sexist". Basta, yun na yun. Hehehe.

Higit na mas mababa ang life expectancy ng mga tao sa Pinas kumpara sa mga nasa Japan na may 81.25 taon, na siyang pinakamataas sa buong mundo (dahil na rin siguro sa dami ng Power Rangers at Voltes V na magliligtas sa mga buhay nila tuwing sila ay nasa panganib), at sa South Korea na may 79.10 (dahil laging nae-exercise ang mga katawan nila tuwing sumasayaw sila ng Nobody at Binggeul Binggeul) Kung may kinalaman ba ang korapsyon sa gobyerno at ang walang kamatayang pag-iyak ni Kris Aquino sa pagbagsak ng life expectancy ng Pinas, ay hindi ko 'yan alam.

Eniwey, Manila Bay. Napakaraming Pinoy ang nababahala tungkol sa edad nila. Kesyo "Naku, 20 years old na ako! 'Di na ako pwedeng manood ng cartoons" at "Naku, 40 years old na ako! Pwede na akong manloko ng asawa ko! Mwahahahaha!" Conscious na conscious. Daig pa ang isang dalaginding na nahubaran ng bra sa isang beauty pageant. Kulang na lang e gumawa ng countdown timer sa kanyang noo at bawasan ito kada taon tuwing sasapit ang kanyang birthday.

Pero ako? Aaminin ko, nako-conscious din ako dahil sa tuwing madadagdagan ang edad ko e parang nakikita ko na sa utak ko ang itsura ng mga magiging biyenan ko: naka-pamewang at nakataas ang mga kilay, habang hinihintay akong mamanhikan sa bahay nila...Suskupo... Parang mas nakakatakot pa yun kesa sa isandaang Sadako na pinagsama-sama mo sa loob ng isang sako.

Marami ring nagsasabi na nagiging "boring" na ang isang tao kapag siya e nagkaka-edad na. Nagiging "sensitive" at napipikon sa mga pinakamaliit na biro. Nawawalan na ng interes sa mga bagay na nagpapasaya sa sarili niya noong "bata" pa siya.

Pero ang edad nga ba ang basehan kung bakit nagiging "corny" na ang isang tao at hindi na siya natatawa sa mga jokes mo? Ang pisikal na bilang ba ng taon na inilagi niya sa mundo ang sanhi kung bakit bigla na lang nawawalan ng gana ang isang tao sa mga bagay na dati niyong pinagtatawanan noon?

Hindi.

Dahil kaakibat ng pagtanda ang pagtanggap sa mga pangyayaring naganap sa buhay mo noon. Kung paano mo ito ipo-proseso at paano mo ito gagamitin para gumawa ng isang bagong "ikaw" na magpapasaya sa mga taong nagmamahal at nagbibigay-halaga sa iyo; gaano man ito kaagang dumating sa buhay mo. Hindi sukatan kung ganong karaming birthday parties na ang pinagdaanan mo at ilang kandila na ang hinipan mo sa ibabaw ng cake. DAHIL MARAMING MATANDA NGAYON NA BATA PA RIN KUNG MAG-ISIP, AT MARAMING BATA NGAYON ANG NAGPUPUMULIT NANG UMASTA NA PARANG MATANDA.

Kaya naman sa aking ika-*4 na kaarawan (Oo, bertdey ko. June 22. May angal?) Gusto kong magpasalamat, unang-una, kay Bro na nasa itaas (uuyy, tumingin nga siya sa itaas!) dahil patuloy pa rin Niya akong hinahamon na huwag sumuko sa buhay na pinahiram Niya sa akin - gaano man ito kahirap. Maaaring dumating din nga sa punto na gusto ko na itong wakasan, pero ngayon ko lang nakikita ang kahalagahan ng buhay ngayong ako'y nasa "kalagitnaan" na ng aking buhay-mortal. Pangalawa sa aking pamilya na *4 na akong sinasamahan at sinusuportahan, magmula nung ako'y pinanganak pa lamang hanggang sa ako'y nagtatrabaho na at nakikipaglokohan na sa mga estudyante. Sa aking nobya, na pilit na pinapakilala sa akin ang Panginoon, kahit kilala ko na Siya. Maraming salamat sa iyo, at sa iyong walang sawang pagtitiyaga. At ang panghuli...

Sa lahat ng mga kaibigan ko na naniwala at nagbigay ng inspirasyon sa akin. Sa mga taong hindi nakakalimot magpasalamat dahil na-"touch" ko ang mga buhay nila. At pati na rin sa mga nagbabasa ng blog na ito. Alam kong matagal niyo na akong pinagkakamalang si Bob Ong, o matagal niyo na akong nilalait na "Bob Ong Wannabee" pero ganito na talaga ako magsulat. Wala nang eepal.

Maraming salamat, at MAHAL KO KAYONG LAHAT!

At saan na nga ba napunta ang title ng blog entry na ito? Pagtanda? Aber...

KALABAW LANG ANG TUMATANDA.

Para sa lahat ng nagmamahal kay SerPol

at sa mga nagsasawalang-bahala ng kanilang buhay...

Para sa inyo ito.

Pagtanggap

2010-06-07T22:09:00.003+08:00

Maikli lang ito. Saglit lang. Sssshhhh...! Wag ka nang mag-reklamo! Saglit nga lang e! Hrrrmmmph!

Ayan. Nawala na tuloy ako sa mood. Iiklian ko na nga sana kaya lang anlakas mong kumontra. Hehehe.

Pangatlong linggo ko nang uma-attend ng trainings at seminars sa pagtuturo. Marami akong bagong natutunan, pero marami rin akong nakalimutan. Minsan nga, naiisip ko na lang na ang mga mata at ulirat ko na lang ang hinahasa sa mga trainings na yan dahil halos dalawang linggo ko nang nilalabanan ang antok para huwag lang maka-tulog habang nagsasalita ang speaker. Grabe. Pero seryoso, marami akong natutunan. Mga bagay na pinagsawalang-bahala ko lang nung mga naunang taon ko sa pagtuturo. Magmula sa tamang pagsusuot ng battle gear, este damit, hanggang sa pagpili ng tamang paraan kung paano pupulbusin ang angas ng isang estudyante sa loob ng classroom. Oo. Mga TECHNIQUES kung paano patatahimikin ang isang pasaway na nilalang gamit lamang ang iyong mga paranormal skills.

Joke lang.

Effective pa rin pala ang mga ginagawa ng mga titser ko noon. Yung tipong pupunta sa likod ng isang estudyanteng nakikipag-daldalan at banayad na tatapikin ang kanyang likod. Medyo bawas sa kahihiyan sa estudyante (kung may hiya man yung estudyanteng yun) at bawas na rin sa "effort" dahil nakakapagod nga naman kasi yung palagi kang ala-Incredible Hulk kung magalit para lang manaway. At yung sinasaway mo e isang starfish lang.

Eniwey, marami rin akong na-realize sa nakaraang dalawang linggo ng pagtatanim ng puwit sa mga monobloc chairs at panonood sa mga kasamahang sabay-sabay na humihikab. Mga ideyang nagpapalutang-lutang sa utak ko bago ako matulog sa gabi. Mga bagay na hindi ko kagad masabi. Mga pangarap at katatakutan na naghahalo sa aking isipan ngayon.

Napag-iwanan na pala ako.

Oo. Naiwanan na ako ng milya-milya ng mga dati kong kasamahan sa eskwelahan na una kong pinasukan. Hindi ko inasahan na ganun na pala ang agwat namin pagkatapos ng isang taon kong pagkawala sa piling nila. At ang buong akala ko e luluhod na sila sa muli kong pagbabalik upang hangaan ako, pero baligtad ang nangyari. Mas napalagom pa nila ang kanilang resumé sa pag-attend ng iba't ibang certification programs, habang ako ay napa-attend lang sa mga food trip sessions sa Mini Stop sa loob ng isang buong taon. Di na kataka-taka kung bakit bigla akong lumobo ngayon.

Hindi lang ang mga dati kong mga kasamahan ang nakakahigit na sa akin ngayon, kundi pati na rin ang mga baguhang teachers na kasabay kong pumasok sa batch na ito. May isang matinik na programmer at meron namang isang halimaw na graphic artist. Minsan, iniisip ko pa rin nga kung tao pa ba sila o nagpa-transplant na ng utak. Programming at Graphics: mga bagay na naikabit na rin sa pangalan ko noong ako ay bago pa lang din sa linya ng pagtuturo; pero ngayon ay tuluyang nawala na.

Sa totoo lang, hindi ko na makita ang lugar na nararapat sa akin sa grupong iyon ng mga guro sa I.T. Oo, at marami akong kayang gawin: Photoshop, Turbo C, Visual Basic, Java, Flash, HTML...kaya ko lahat yan. Pero ang problema e wala akong na-master kahit isa diyan sa mga yan. Ika nga e "Jack of all trades. Master of none" Kumbaga sa Dragonball e, marami kang alam na techniques, yun nga lang e di ka makapatay.

'Di ko na rin alam kung saan lulugar. Halos lahat na yata ng kakilala kong mga guro e gumagaling na habang tumatagal. Kanina nga lang e mayroon din akong kaibigan na isang college teacher din na nag-post ng message sa Facebook wall niya tungkol sa award na nakuha niya kanina: "Most Outstanding Faculty of the Year" Hanep. "Most" na. "Outstanding" pa. Ehek! At dahil sa natural akong inggitero e nainggit naman ako dahil kung tutuusin e mas nauna pa ako sa kanyang magturo, pero wala pa akong nakakamit na award na katulad nun. "Standing Faculty" siguro, puwede.

Ano na bang nangyayari sa mundo? Isa ba itong paraan para pahiyain ako ni Bro sa mga kayabangan ko noon? Parusa na ba Niya ito at ipinamumukha sa akin na mas maraming kayang umagaw ng trono na pinanghawakan ko dati? Lubog na ako. Sapaw na sapaw na. Hanggang ilong na nga e!

Pero iisang bagay na lang ang hawak ko ngayon..."Determinasyon"...

Ganito lang talaga ako. Maaaring nalulungkot at naiinggit ako sa mga nakikita ko pero pagkatapos noon e napapalitan na ito ng sangkaterbang determinasyon. Naniniwala ako sa mga kasabihang: "What doesn't hurt, won't kill me" at "Dropping bombs on me would only make me stronger". Mahilig ako sa mga pagsubok. Dahil alam kong sa dulo ng pagsubok na yun ay isang mas magaling na SerPol ang naghihintay. Maraming beses ko na itong napatunayan at PATUTUNAYAN KO ULI ITO NGAYON.

Hintayin ninyo ako, mga kasama. Tinatanggap ko ang hamon ninyo.

Jejemon VS l33t: Battle of the BrAiNLeZZZ

2010-05-23T20:39:00.000+08:00

* Ang post na ito ay talagang nakatakdang i-publish noong nakaraang buwan pa, pero sa di malamang dahilan e bigla akong naumay at itinigil ito.

Oo na, sige na. Nakikiuso na ako. Panalo ka na, talo na ako. Haaaaizzzzzsssst! kAhYamowt nman powh!

Jejemon. Aaah, ang mga maalamat na nilalang na naglipana sa Facebook at TextChat channels sa cable TV ngayon. Nitong kailan lang e narating na nila ang rurok ng tagumpay nang maipalabas ang kuwento nila sa telebisyon. Pero ano at sino nga ba ang mga Jejemon? Kung hindi mo napanood ang balita sa TV nitong huli, e mapalad ka at mag-uubos pa ako ng panahon para maipaliwanag sa iyo kung saang kili-kili ba nagmula ang mga "Jejemon"

Ang mga Jejemon...paano ko ba ipapaliwanag sa sarili kong salita? Uhurm... E ang mga taong galit sa keypad ng cellphone at keyboard ng isang kompyuter. Bakit kamo? dAhiL gn2 cla mg-zzalitah. aNg galeeengz NiLah nohw?

Sorry...di ko makuha ang tamang paraan ng Jejetyping...

Posibleng mangyari? Oo.

Buweno, bukod sa pasadyang pagmamali sa kanilang sPFElling, e parang galit din sila sa "shift" key ng kanilang keyboard. Sanhi yata ito ng sobrang excitement at imagination kaya mistulang epileptic ang mga daliri nila at napipindot nila ang shift key nang di namamalayan, pArAnG gAnIto. Walang eksaktong petsa kung kelan ipinanganak ang kauna-unahang Jejemon. Bigla na lang silang sumulpot. Simple lang naman ang adhikain ng mga Jejemon: gusto lang nilang magpa-cool at gusto rin nilang baguhin ang meaning ng acronym na SMS (na ang ibig sabihin ay Short-Messaging Service). At wala tayong magagawa dun.

Naglipana na ang mga Jejemons sa mga social networking sites ngayon tulad ng Friendster (may Friendster pa ba?) at Facebook, pati na rin sa mga MMORPG tulad ng DotA at Ragnarok. Nagbuo na rin ng isang brigada ng kalokohan para sugpuin ang mga Jejemons... mga taong kilala sa tawag na "Jejebusters" -- mga ipokritong nag-aakala na matatalo nila ang kamangmangan gamit din ang sarili nilang kamangmangan. AnLupFeyt.

Nauso na rin ang sumbrerong tinatawag na "Jeje Cap" -- eto yung mataas at makulay na cap na isinisuot ng mga Jejemon sa kanilang ulo na tipong naka-patong lang sa kanilang mga bumbunan. Meron ding "Jeje Shades", na sa kasamaang palad e di ko pa rin alam kung anong itsura dahil itong salamin sa mata na sinusuot ko e tinatawag ko lang na "salamin" at hindi SerPolShades. Kayamot. Hindi malayo na bukas e may clothing brand na ang mga Jejemon. Magkakaroon na din ng JejePants, JejeSocks at JejeShoes, JejeBriefs, JejePanties, JejeBra at kung anu-ano pang clothing apparel na makikita mong sinusuot ng isang Jejemon.

Salamat sa verydemotivational.com para sa larawang ito...Azzzteeeggg... At kung sino ka man na nasa picture na ito, sila ang sampahan mo ng kaso sa pagnanakaw ng pogi mong mukha.

Pero bago nating tuluyang lunurin ang sarili natin sa mga salitang-Jejemon, e malipat muna tayo sa kanilang mga malalayong kamag-anak: ang mga l33t. At para sa iyong kaalaman, magka-copy-paste ako ng isang Wiki article na mas madaling makakapag-paliwanag kung ano at sino ba ang mga l33t. Pasensya na, tamad e...

Leet, also known as eleet or leetspeak, is an alternative alphabet for the English language that is used primarily on the Internet. It uses various combinations of ASCII characters to replace Latinate letters. For example, leet spellings of the word leet include 1337 and l33t; eleet may be spelled 31337 or 3l33t.

The term leet is also used as an adjective to describe formidable prowess or accomplishment, especially in the fields of online gaming and in its original usage, computer hacking.

Malinaw na malinaw. Sila ang sosyal na version ng mga Jejemon. ELITE. Mga mayayaman at matatalinong nilalang, na kadalasan e mga computer geek, at pinapakita ang KATALINUHAN nila sa mundo ng Internet. Kilala sila sa pag-gamit ng numbers para palitan ang mga vowel letters ng mga salitang tina-type nila. At kung akala mo e diyan na nagtatapos ang pagiging isang l33t, e nagkakamali ka sa akala mo. Hindi lang basta numbers ang kadalasang makikita sa mga salitang-l33t, kundi pati na rin ang exaggerated na paglalagay ng 'x', 'z', "-zorz" at "-age" sa dulo ng mga salita. Para mas malinawan ka, mag-lilista ako ng mga salitang ginagamit ng mga l33t:

h4xx0rz
suXX0rZ
pwnage
pr0n
n00b
ICanHazCheezburger
i liek mudkipz
tis is teh bomb
iz cold out? i wearz my turtle neck

Wala kang maintindihan ano? Napakarami pa niyan. Pero dahil sa angking kasikatan ng mga Jejemon ngayon e nasapawan na nila ang kanilang mga ninuno. Oo, "NINUNO". Dahil mas naunang lumitaw sa Internet ang mga leet kesa sa mga Jejemon.

Ganito i-portray ang isang l33t sa mga animé at video games...

May kamukha ito sa PKMN-ph, di ko lang matandaan...

Pero saan nga ba pupunta ang post na ito at ano ba talaga ang gusto kong mangyari? Sa totoo lang, di ko rin alam. Wala lang. Ang alam ko lang e gusto kong himay-himayin ang dalawang bagong "human race" na naidagdag sa ating kasaysayan at ipaalam sa mga inosenteng tao (na matagal nang di nakakapanood ng TV at napag-iwanan na ng balita) kung ano at sino ba ang mga l33t at Jejemon.

l33t at Jejemon.

Mga taong namumuhay sa mundo na pinapatakbo ng kuryente at computer signals. Mga taong masayang nakikipag-usap sa mga taong hindi nila kilala gamit ang lenggwaheng kanilang naimbento. At kung isang "human race" nga na maituturing ang Jejemon at Leet, ay hindi na ako mahihiyang sabihin na ako ay isang RACIST.

Pero hindi ako isang "Jejebuster". Dahil sa paningin ko e mas malala pa sila sa mga Jejemon. Natatandaan niyo pa ba ang kasabihang "Mangmang lang ang papatol sa isang mangmang"? Maaaring parehas nga kami ng adhikain ng mga Jejebusters, pero hindi ako hilo para makipag-argumento sa mga Jejemon on LIVE television. Isa lang itong uri ng kayabangan. Mas mabangong uri ng kamangmangan. Tawagin niyo na akong ipokrito, pero wala akong papanigan sa inyo.

Pero seryoso. Sinong nilalang ba ang haharap sa atin at ipapamukha sa sanlibutan na WALANG-MASAMA-SA-PAGIGING-JEJEMON/LEET? Buksan mo ang iyong mga mata. Ganyan ba ang itinuro sa atin ng mga magulang natin nung tayo e mga munting paslit pa lamang? Kelan pa napasama sa lumang dilaw na libro ng Abakada ang "E0w p0h"? At kelan pa, KAILAN PA, naghalo ang Math at English sa iisang subject para magsalita ka ng "h3LL0"?

Buksan mo ang iyong isip. Alam kong sa loob ng iyong puso at isipan na mayroong nagsasabi na - mali ang ginagawa mo. Hindi mo lang pinagmumukhang tanga ang sarili mo, kundi gusto mo pang ipalaganap ito sa iba. At dahil nasimulan mo na ang pagiging Jejemon, e wala ka nang ibang choice kundi panindigan yan. Ayaw niyong pakialamanan kayo ng mga tao. At kahit ano pang mangyari, ipaglalaban niyo pa rin ang pagiging Jejemon.

Ipaglalaban pa rin ang MALI.

Imbes na pag-aralan ang lenggwahe ng Jejemon, bakit hindi muna natin subukang magpaka-bihasa sa English? O kahit ano pa mang lenggwahe, kasama na ang Tagalog. Dahil mas marami pang salita doon na kailangang malaman kesa sa mga salitang dinudugtungan ng sangkatutak na 'z' sa dulo.

Bago magtapos ang entry na ito, hayaan niyo akong mag-quote ng isang passage mula sa Bibliya. Hindi ko ito kadalasang ginagawa, at hindi rin ako miyembro ng kahit anong Christian fellowship, pero para sa ating lahat ito:

1 Mga Taga-Corinto 1:27
Subalit pinili ng Diyos ang kamangmangan ng sanlibutan upang ipahiya ang marurunong. Pinili niya ang mga mahihina ng sanlibutan upang ipahiya ang mga malalakas.

Pilipino. Isa ka ba sa mga mangmang na tinutukoy diyan? Isa ka bang hadlang?

Isang hadlang tungo sa karunungan?

Sana...sana lang. Walang magkakamaling magbago ng pseudonym ko at gawing "x3Rp0hL"...

Sources:

http://en.wikipedia.org/wiki/Leet

http://verydemotivational.com/

http://www.biblegateway.com/

Ang Pagbabalik

2010-05-19T19:03:00.005+08:00

Di ko pa rin alam kung paano sisimulan ang entry na ito. Nitong mga nagdaang araw kasi e wala nang naging bukambibig ang mga tao kundi ang eleksyon at kung paano natupad ang sikretong plano na NoyBi; ang walang katapusang bangayan ng mga Jejemon at mga JejeBusters (na kung titignan mo lang nang maigi e para lang revival ng Battle of the Brainless); at ang pag-puna sa Hologram na pinagyayabang ni Mike Enriquez, at kung paano nito masosolusyonan ang bulok na paraan ng paghahayag ng balita, at ang kanyang makating lalamunan. *ubo*, *ubo* Eksyusmipo! Nakakasuka na ang exposure sa mainstream media. Kaya imbes na makisali sa tsismisan at mag-sulat ng article tungkol sa mga yan, e magbibigay na lang ako ng update tungkol sa sarili ko. Baka sakaling umunlad pa ang Pilipinas habang binabasa mo ito.

Puro hinaing ang tema ng mga nakaraang blog entry ko. Mga hinaing tungkol sa kawalan ng trabaho, at paglaki ng bilbil sanhi ng kawalan ng magawa sa bahay. Masaya kong ibinabahagi sa inyo, na sa wakas, MAY TRABAHO NA RIN AKO! Yeba! At dahil magkakaroon na rin ng trabaho ang aking nakababatang kapatid na nagtapos sa UP Los Baños nitong Abril, e nangangahulugan lang na may makakatulong na ako sa pagbabayad ng kuryente! Pwede na kaming magbukas ng aircon buong araw at gawing freezer ang buong bahay, at mag-computer magdamag hanggang sa pumutok na ang mga ugat sa mata namin. Ayos talaga. Ika nga nila, Huli man at magaling, huli pa rin! Ehek!

Pero ang pinakamahalagang nangyari sa buhay ko ngayon, e ang muling pagbubukas ng pinto ng isang institusyon na minsan na akong sinipa palabas ng kanilang tahanan matapos ko silang sagasaan at duraan sa mukha. Sinong mag-aakala na mauulit ang kuwento ng Prodigal Son sa katauhan ko (although hindi Diyos ang kasali sa kwento ko) ? Na pagkatapos kong layasan ang mga taong tumulong sa akin para maging ako, e tatanggapin din ako pagkatapos ng isang taon kong pagkawala?

STI Santa Rosa ang tinutukoy kong institusyon. Hindi ko masabi nang 100% kung good to go na ba ako sa susunod na semester, dahil ayon sa mga narinig ko e meron pa rin akong mga dapat linawin. Una sa lahat, buong puso akong nagpapasalamat sa pamunuan ng STI Santa Rosa at sa panibagong pagkakataon na ipinagkaloob nila sa akin. Minsan ko na ring naikwento sa nobya ko kung gaano ako kasaya nang matanggap ko ang isang text message mula sa STI na iniimbitahan akong muli para sa isang job interview. Ang sabi niya sa akin e wala na yatang mas makakahigit pa sa comeback na gagawin ko ngayon dahil nga sa kilala niya ako bilang isang ma-pride na tao. Isang tao na kahit sampalin mo ng attache case na naglalaman ng sampung milyon, e hindi pa rin titiklop. At ang paglunok ko sa sarili kong pride ay isang maliwanag na senyales lang tungo sa aking pag-lago bilang isang tao.

Tulad nga nga ng motto ng isang animé character, "Hindi ko binabawi ang mga sinabi ko. Iyan ang paraan ko ng pagiging isang ninja", hindi ko rin naging ugali na bawiin ang mga salita kong naka-sakit dahil yun na lang ang paraan ko ng pagrespeto ko sa sarili ko at nagsisilbing patunay ng pagkalalake ko. Pero nakagawa ako ng isang "milestone" sa buhay ko at nakagawa ako ng isang milagro...

BINAWI KO NA ANG MGA SINABI KO.

Mahirap lumunok ng pride. Hindi ko ito sinasabi dahil meron lang nag-utos sa akin, o gusto ko lang pagandahin ang sitwasyon ko sa STI o ano. Ginagawa ko ito nang sa ganon e makapag-simula akong muli bilang isang propesyunal at patunayan sa kanila na hindi sila nagkamali sa pangalawang pagkakataon na ibinigay nila sa akin.

Sa huli, may pride pa rin pala ako. Hehe.

Sa pagpasok kong muli sa STI, alam kong muli akong masusubukan...isang initiation na naman kumbaga sa isang fraternity. Pero nakahanda na ako. At kahit masakit man sa loob ko na muli akong dadanas ng isang malubak na pag-akyat patungo sa batong pinagkahulugan ko noong isang taon, e tatanggapin ko pa rin ang hamon. Hindi man ako kasing-talino ng ibang teacher, o kasing-galing magsalita tulad ng iba, patutunayan ko pa rin ang sarili ko bilang isang guro na magtataguyod sa kabataan natin ngayon.

My only strength and weakness during my stay with STI was my age -- because I was very young way back then. And being young is like using a double-edged sword. On one side, I can get along with the students very well and jive with them, but on the other side, I tend to commit more mistakes and then fail. But I don't want to live with that mentality anymore. And as I grow older next month, I do hope that I could fix that sword and finally be respected by my colleagues and superiors. I am a competitive person, and I'm going to live with that until the day I die.

Muli, salamat po sa pagkakataon. Wala po sa diksyunaryo ko ang salitang "pangako" pero gagawin ko ang makakaya ko para malampasan ang dating SerPol.

Hanggang sa muli.

1,000...CONGRATYULEYSHENZ!

2010-04-16T20:08:00.008+08:00

Bakla! Oo, alam ko. Tunog-bakla yung title. (Wag kang defensive, di ikaw ang tinatawag kong bakla! Hehe!) Pero kung nakatira ka sa Earth at meron kang high-tech na bagay na tinatawag na "TV" e malamang alam mo na kung ano ang ginagaya ko diyan sa title na yan. Yan yung sinasabi ng babae sa Wowowee (isang TV show sa tanghali, kung sakaling hindi mo pa rin alam) tuwing mamimigay siya ng tig-iisang libo sa mga napiling audience. Pipila pahalang sa stage ang mga napiling winners at pagkatapos ay isa-isa silang magha-high five (na nakakaawang tignan kapag matanda ang ka-high five niya dahil parang mababalian sila ng buto sa lakas ng "apir") ng nasabing bebot, sabay abot ng isanlibong piso. Sa dulo ng pagsampal ng pera sa palad ng mga pobreng winners, tatapusin naman ito ni babae ng isang malakas at malutong na: "CONGRATYULEYSHENZ!!!"

Mali ang spelling, alam ko rin yun. Huwag kang atribido masyado, di pa ako tapos. Ganun kasi ang pronunciation niya ng "Congratulations", ebidensya lang kung gaano ka-trying hard mag-inggles ang isang pinoy. Tsk tsk.

Eniwey, Beyblade (oops, palala na nang palala), kaya ganyan ang naging title ng entry na ito e dahil sa wakas...naka-1,000+ visits na itong blog na ito! YEBA! At "unique visits" yan, hindi yung katulad ng ibang site count na nadadagdagan lang kapag nagre-refresh ka ng page na parang baliw. Sinong mag-aakala na sa loob ng SIYAM na buwan e makakamit ko na rin ang ika-isanlibong hit na hinihintay ko!...teka, di kaya't antagal nun? Siyam na buwan? Ah, basta! Ang importante e naka-isang libo!

At dahil walang eksaktong topic ang entry na ito, magshe-share na lang ako ng ilang bagay tungkol sa buhay ko ngayon.

PKMN-ph

Hala, Pokémon na naman... Pero teka, teka! Wag ka muna mag-scroll pababa! Basahin mo muna ito. Kakatapos lang ng Official Meetup ng PKMN-ph members nitong April 10, 2010 sa SM Megamall at masasabi ko naman na isa itong "moderate success". Well, maraming bagay kung kaya't nasabi ko yun. Buweno, para mas makuha mo ang "feel" kung anu-ano ang ginawa namin dun, i-play mo lang ang video sa ibaba para makita mo.

Contrary sa sinasabi ng mga di pumunta at ayaw pumunta sa nasabing event, hindi lang naman "plastikan" ang napala namin dun. Dahil bukod sa iyong "stock knowledge" sa pagiging emo at introvert, e masasabi ko ring nagkaroon ng mas matibay na samahan ang mga bata sa PKMN-ph. Higit na mas matibay pa sa pagkakaibigan na napapala lang sa pakikipag-usap sa isang di kilalang tao sa isang forums. Kaya't kahit papaano e nalulungkot pa rin ako sa mga di pumunta sa dahilang "ayoko ng sosyalan" dahil hindi lang naman Pokémon ang pino-promote namin kundi pati na rin ang pakikipag-kaibigan at pakikipag-kapwa tao.

Mabulok ka na lang diyan sa kulungan mo.

Buhay-propesyunal

Wala. Wala. Wala! Wala pa rin akong trabaho hanggang ngayon. Lalo lang akong nananaba dito sa bahay. At habang nananaba ako e nakikita ko rin ang pagtaba ng Meralco at SmartBro bill namin, na kapag pinagsama mo ang halaga e makakabili ka na ng animnapung (60) dosena ng donut.

Di ko alam kung anong ginawang magic ng Meralco at nagtaasan ng isang libo ang bill ng lahat ng mga kakilala ko dito sa subdivision namin at pati na rin sa labas ng Laguna. O di kaya e talagang mataas lang ang konsumo ng kuryente ng mga tao dahil summer ngayon, mainit at walang magawa?

Hmmm...tapos may rotating brownouts pa! Di kaya tumaas ang kuryente namin dahil napabukas kami ng aircon pagkatapos ng mga linsyak na brownouts na yun? Susmeyo kayo!

Mabalik ako sa buhay-propesyunal, ni isang kumpanya na inapplyan ko sa JobStreet e wala pa ring sumasagot. Siguro dahil ngayon pa lang yata matatapos ang cut-off ng online applications nila, o ang leeg ko ang malapit nang macut-off? Tamang-tama, malapit na ang eleksyon. Kapag nasabugan kami sa presintong pagbobotohan namin e wala kaming ipang-gagastos sa hospital dahil wala pa akong trabaho...AAAARRRGGGH!

BIGYAN NIYO AKO NG TRABAHOOOOO! Kahit presidente lang ng kumpanya, pwede na yun! PARANG AWA NIYO NA!

Pero kung inaakala mong pinagsisisihan ko na ngayon ang resignation ko sa dating skul na pinapasukan ko, e diyan ka nagkakamali... Dahil mas gugustuhin ko pang maglakad sa initan at maghanap ng trabaho kesa uminit ang ulo at dugo ko tuwing makikita ko ang isang tao dun.

Tignan mo nga naman ang nagagawa ng "Pride"...

Graduation

At tutal, napag-uusapan na rin lang naman ang "Congratulations", gusto ko ring batiin ang mga kapatid nating nagsipag-tapos na sa college! Natapos na ang inyong pagdurusa; mga walang katapusang pagsusunog ng kilay at nguso, mga lecheng surprise quizzes, mga joke na exams, mga poging teachers tulad ko (ha? may sinasabi ka?), mga madudugong thesis, at ang mga halimaw na panelists! Sa wakas, tapos na...

WELCOME TO THE WORLD OF THE UNEMPLOYED!!! NYAHAHAHAHAHA! SAMA-SAMA TAYO DITO NGAYON! MUWAHAHAHAHAHAHA!

Biro lang. Baka mauna pa kayong magkaroon ng trabaho kesa sa akin. Wag niyong palampasin ang oportunidad na kung saan mabenta pa ang mga fresh graduates sa mga kumpanya (dahil mas mababa ang gagastusin nilang pasuweldo kung puro uhugin pa ang mga empleyado nila, hehehe. Mga demonyong kumpanya...) Huwag na kayong magpatumpik-tumpik at mamasyal pa sa Tagaytay, Puerto Galera o sa outer space. Mag-apply na kayo habang bakasyon pa. Mag-apply na kayo! Mag-apply na kayo!

Mag-apply na kayo!

kayo!

...

ako...

Congrats, Batch 2010! Mabuhay kayong lahat!

--------------------------------------------------------

Natapos na naman ang isang walang kuwentang entry mula sa akin. Sana ay may napulot kayong "moral lessons" at ipalaganap niyo pa sa mga pulubi na may internet, nang sa ganon e dumami ang aking fans. Ehem, ehem. Malay natin, baka balang-araw e hindi lang 1,000 ang abutin na site visits nitong blog na ito kundi 1,000,000 na!

Mangarap ba ng gising?

Buweno, yun lang muna at i-enjoy na lang natin ang mainit na summer! Hanggang sa muli!

Arkadesambo

2010-04-07T15:17:00.014+08:00

Ahoy mga kapatid. Masyadong mainit ang panahon ngayon, at wala na naman akong magawa kundi ang humarap sa computer at magliwaliw sa Internet na parang isang batang inosente na di man lang inaalala ang kanyang bill sa SmartBRO... Hehe. Malapit na ring umabot sa 1,000 visits ang blog kong ito, at ngayon pa lang e nagpapasalamat na ako sa mga taong madalas mapadpad dito, kahit sa mga nailigaw lang ng Google.

Anyway, lakas trip lang. Gusto ko lang i-share ang isang chapter ng isang kwento na matagal ko nang sinusulat. Isang kwento na pangarap kong gawing isang visual novel. 2007 ko pa naumpisahan ito, at hanggang ngayon ay hindi pa rin tapos. Ang title ng story na ito ay "Arkadesambo"; na nagmula sa isang salitang Latin na Arcadesambo na ang ibig sabihin ay: 2 rascals, 2 people of same occupation. Basta ganun. Preview lang naman 'to kaya di ko na masyadong ikukuwento pa ang lahat. Hehe. Wala lang naman akong maisip na i-post kaya ito na lang muna.

Hehe, kahit ang logo ay nakahanda na rin...

Paalala lang. Kahit korni ang kwento ay wag naman sanang nakawin.

Ok, fight! Ah teka, teka...English nga pala ito...patunay lang na hindi ako bopols sa wikang inggles kahit may mga kaunting grammatical errors. Hehe

---------------------------------------------------------

Episode 1: The Black Wing

“Hey old lady, how much does an apple cost?”

“That would be 5 Arkas each…”

“Then how much it would be if I'll take all 5 crates of apples here? Hehehe”

“Well, uhm..”

“Nah, don’t try to think about it! ‘Cause I’m taking ‘em all for FREE! Hahahaha!”

It is just a typical day in Arkadia. A typical day where its residents are being tortured once again. Nothing new. It happens everyday like a daily routine that they need to follow in order to survive in this stinking country. Resistance to the authority will only mean “death” for them.

Gangsters are all over the dusty and hot public market once again and wreaking havoc store-by-store. They kept on snatching every valuable item that they want. It's just an ordinary day. Nothing new. It has always been like this. No one really cares. But a silent vigilante is watching. An unsung hero who's being overshadowed by the Penumbrian force all this time. And he’s lurking from a roof of a certain establishment right now, while watching over the gang.

“Look brother, this lady is one tough bitch to crack!”

“No mister, please don’t take it! We need the money!”

“C’mon, bro! Teach this lady some manners!”

And as the gangster was about to hit the old lady, the shady vigilante jumped in front of him and blocked the blow with his broken sword; a sword known as the Resurgam. He looked up, stared at the surprised face of the grunt and grinned like he is being amused by a stupid, pathetic clown.

“Now, what? You came here just to hurt this old woman?” the vigilante said while staring at the eyes of the gangster. He stared sharply, as if it was sharp enough to stab the heart of the bully.

“I guess you should find a better match for you. Here – I’ll volunteer!”

“W-What the hell? Is that…the RESURGAM?!”

The gangster became horrified at the sight of the only person who can wield the Resurgam skillfully despite of it being broken in two; where the other half of the legendary blade nowhere to be found. It was only him. It was Bradley.

Bradley grinned once again. “I guess I need to introduce myself better, shall I begin?”

Each member started to realize that the “Bradley” they are facing is the same “Bradley Cross” who organized a rebellious group a couple of years back, also known as the “Aegrisomnia”

Aegrisomnia – a word meaning: “a sick man’s dreams”, operated as a secret group of rebels whose goal is to eliminate the corrupt officials of both Arkadia and Penumbra and thwart their evil plans so that they can unite both regions and eliminate the racial discrimination being shown to Arkadia. Bradley was known as the “Black Wing” in this group. But time came when one of Bradley’s members betrayed them and secretly told the Penumbra officials of their goals. Upon hearing the news, Bradley disbanded the group forever and started operating on his own since then; to assault Penumbra and to kill the traitor.

The gang boss named “Neib”, stepped in to confront Bradley as all of his brainless cronies are starting to chicken out.

"And who are you? Some kind of superhero living in a deserted area like this? Hehe!”

“Think you’re funny, fatso?” Bradley replied in an impish tone.

“B-Boss…wait a sec. T-That guy is a menace! Step back. Leave this one to us!”

"So, what?! Nobody messes with the Black Skull Gang!" Neib said while keeping his sarcastic grin on his ugly, evil face. "You’re dead meat, boy!” Neib rushed forward and attacked Bradley, regardless of what the gang member revealed.

“Grrraaahh!” Neib yelled while swinging his spiked club, hitting nothing but air.

“Hmpft…I guess you need to shed some of your slabs right now…”

Bradley, with his great reflexes, dodged the attack and gave him a counter-blow to the back of his head. A wallop from the Resurgam so hard, that it feels like snapping Neib’s spine. He's out. The boss fell flat on his face, unconscious, but still alive. Bradley then turned around to face the gangsters.

“Listen to me, sissies. If you still have plans on staying here any longer, I will crush your leader’s head!”

The gangsters carried their pathetic leader and left the place immediately. The people gazed in awe upon seeing the bullies leave. Bradley prepares to leave when he suddenly spotted a shady person lurking behind a stack of wooden boxes.

“Hey you! Stay right th…!” Bradley, with all of his might, tried to grasp the shady person but suddenly disappeared. He looked around, but to no avail. And then suddenly, “Hey, what is this trash?”

The shady person left a piece of paper on the ground with something written on it:

“To liberate Arkadia, we have to

eliminate the Black Wing first”

“Oh crap…” Bradley uttered.

What an odd message. Only a few souls have heard about that codename... Could that person be the traitor he is pursuing? No way. Bradley left the market and decided to retreat to his small house. He started thinking of a plan – a plan to sneak in on Penumbra and eliminate them one by one. But Penumbra is too large and heavily guarded by its military forces. He couldn’t do it alone. There were no answers yet. But there has to be one.

There has to be.

“That’s it…this is getting lamer after each and every day…”

Bradley gave up on thinking and decided to call the day off. Bradley fell asleep, with the candles still lit on.

-End of Episode-

Transition: Part 2

2010-03-31T19:33:00.009+08:00

Miyerkules Santo ngayon. At ang huling araw ng Marso para dagdagan ang nag-iisang blog entry ko para sa buwang ito. Habang tumatagal yata e nawawalan na ako ng gustong sabihin dahil halos naibulalas ko na lahat sa mga nauna kong articles. Nakakatamad rin minsan, lalo na kung wala namang dapat sabihin. Ayos talaga ang may blog. Obligado kang dumaldal kahit papaano.

Noong nakaraang entry, inilahad ko ang "transition" ko magmula sa isang miyembro ng PKMN-ph, hanggang sa maging staff, at nang matuloy na ito sa pagiging Admin. Hindi ito isang malaking bagay pero kelangan ko pa ring mabanggit dahil naging parte na ito ng buhay ko -- kahit gano pa ito magmukang pang-tsikiting sa mata ng iba.

Iba naman ngayon ang kelangan kong ikwento. Sakto nga at Miyerkules Santo at pwede ko ring mapagnilayan ang naging "journey" ko sa mundo ng akademya, at kung ano na ang nangyari sa akin ngayon.

Kung mahina ang sikmura mo sa mga seryosong bagay e inaabisuhan na kitang i-close ang page na ito dahil magmula dito sa puntong ito ay magda-drama na uli si SerPol...

Ready?...O siya, GO! Walang sisihan ah! Anyway, less-dramatic naman ito kesa dun sa huling farewell message ko dati. Hehehe.

SerPol - Ang Manlalakbay

Manlalakbay, Journeyman, Adventurer, Barbarian, Barbero, Echosero o kung ano pang salita na nalalapit dun (parang anlayo yata nung nahuling tatlo...) Yun ang sitwasyon ko. Sa ngayon, wala na naman akong trabaho dahil napasailalim na naman ako sa kamalasan at napilitan akong mag-file ng resignation sa aking tinuluyang school nitong nakaraang semester (hindi ko na babanggitin pa ang pangalan dahil "wala nang sense") Pipilitin ko ang sarili ko ngayong huwag nang magbitaw pa ng detalye para sa kapakanan ng magkabilang panig, pero maibubuod ng iisang acronym lang ang dahilan ko kung bakit ako umalis.

LBM.

Oo, nag-e-e-LBM ako. Pero hindi katulad ng iniisip mo. Ang ibig kong sabihin sa LBM ay "Looking for a Better Management" Hindi ako sinisante o ano, por pabor. Baka kung anu-ano na ang mga umiikot na usapan ngayon sa lugar na yun. Tulad nga ng sabi ko, "nag-resign" ako at hindi "pinag-resign" tulad ng inabot ko dati sa STI. Sa totoo lang, hindi ko na nga kelangan pang mag-file ng resignation dahil natapos na ang kontrata ko. Ginawa ko lang yun para tuluyan nang putulin ang koneksyon ko sa nasabing paaralan at malinis akong makaalis.

Masakit sa kalooban ko ang pag-alis; dahil kung pagkukumparahin ko ang dalawang paaralan na pinagsilbihan ko, masasabi kong mas napalapit sa puso ko ang mga estudyante dun sa huli. Kakaunti lang kasi sila, kaya mas madali kong nakabisado ang kanilang mga pagkatao. Sila rin ang mga grupo ng estudyante na nag-regalo sa akin noong World Teachers' Day noong nakaraang taon, kaya isipin niyo na lang kung gaano kahirap iyon.

Pero seryoso, kinaya ko yun. Walang dramahan. Walang iyakan. Nag-resign ako ng buo ang loob at isipan ko. Marahil siguro sa tumatag na ang loob ko noon nung iniwan ko ang STI Santa Rosa. Tumigas ba ang mukha, kumbaga. Meron talagang pagkakataon na kelangan nang iwan ang isang kaharian na kung saan, wala nang ginawa kundi ibunton sa mga kawal ang pagkalubog ng kanilang maliit na kastilyo at mag-kompromiso para maka-lusot sa mga ibinabatong itlog sa kanila ng pagkakataon.

Hindi patas.

Bago pa ako tuluyang madulas at maidetalye dito ang lahat, e ititigil ko na dahil natutunan ko na ang mga leksyon ko. Pero hindi ibig sabihin nun na tinatanggap ko na ang lahat ng sisi, dahil kung merong isang palpak dito e siguradong hindi ako yun.

At subukan niyo akong tawagan uli sa telepono, papupuntahan ko kayo kay Lady Gaga para kantahan kayo ng "Telephone"

E-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e Stop telephonin' me, e-e-e-e-e-e-e-e-e-e...

Lyrics na lang, masyadong mahalay yung Official Video >:)

Ano na ang PLANO?

Wala. Walang kwenta ang Jobstreet. Ngayon ko lang din napatunayan na wala pa ring tatalo sa manu-manong job application at hindi yung nagpapadala ka lang ng resumé sa Internet na para lang kandidato na namimigay ng flyers sa publiko. Pero anong ginagawa ko dito? Bakit may oras pa rin ako para magliwaliw gayong wala akong trabaho? Simple lang ang sagot ko diyan at hindi na ako magsisinungaling: TINATAMAD AKO. Napapagod na akong ilako ang sarili ko na parang call boy, at maghintay kung sinong sabik sa laman na susutsot sa akin at makikinabang sa serbisyo ko.

Pero malaki ang tsansa na bumalik ako sa STI Santa Rosa.

Oo, maniwala ka man o hinde. Ang iskul na dating iniwan at kinasuklaman ko ay babalikan ko para pagsilbihan muli. "Prodigal Son" ba ang drama? Oo, parang ganun na nga. Nagpakita na ako sa kanila nitong kailan lang, at naklaro ko na ang mga di pagkakaunawaan noon. Masaya rin ako at "na-miss" daw nila ako at ang kakayahan ko. Nakakataba ng puso talaga. Pero hanggang ngayon e wala pang final na desisyon kung tutuloy ba ako dun o hindi, dahil marami pa silang ginagawa at marami pa rin akong hinahanap na options. Pero kung saka-sakali, kung sakali lang naman, baka dun na uli ako mapadpad.

Totoo talaga ang kasabihan na "Don't Burn Bridges" dahil sa huli, magkakaroon ka pa rin ng paraan para makabalik sa pinanggalingan mo. Sana lang at magamit ko pa rin ang kasabihan na yan sa nangyaring pagre-resign ko ngayon.

Paalam

Hindi ako nagkaroon ng tamang pagkakataon para magpaalam sa lahat ng tao na nakasama ko sa iskul na yun ng dalawang semester. Napakabilis lang kasi talaga ng mga pangyayari at kelangan ko na kagad umalis. Alam ko naman na noon pa lang e nagpapahiwatig na ako sa inyo na baka umalis na rin ako, at ayun, heto na nga at natuloy na.

Maraming salamat sa isang taon ng pagsasama. Para na rin tayong isang pamilya dun. Patawarin niyo sana ako kung nagkaron man ako ng pagkukulang at sana'y unawain ninyo dahil "a man can only take so much" Alam ko naman na mabilis nang maka-move on ang mga tao ngayon, at sa isang kisapmata lang, sa susunod na semester, ay malilimutan niyo na rin ako. Sa mga estudyante at co-teachers ko na maiiwan ko doon, paalam sa inyong lahat at magkita na lang tayo muli sa labas ng paaralan bilang magkakaibigan at mag-kuya.

--------------------------------------------------------------

Hanggang sa muli. Paalam.

Transition: Part 1

2010-03-25T20:09:00.009+08:00

Kumustasa, mga kapatid? Lumindol kaninang tanghali, kaya naisipan kong magsulat uli ng bagong blog entry. Anong konek? Wala lang. Tagal ko na kasing di nakakapag-post dito e. Naka-921 visits na at lahat, pero wala pa ring bagong post.

Eniwey, SkyWay...

Wala...no choice. Inggles lang talaga ang nababagay na title sa blog entry na ito. Wala akong magawa, dahil napaka-korni naman kasi ng lenggwahe natin. Andaming salitang inggles na hindi kagad mahanapan ng katumbas na salita sa Tagalog. Kung tatagalugin naman, ang nangyayari lang e nagbabago ang spelling. Magmula sa "transition", magiging "transisyon", "computer" magiging "kompyuter" Haist, boring. Pero nakakatawa lang at patuloy pa rin akong nagtatagalog hindi lang para mapag-labanan ang nosebleed kundi para mahawa rin sa akin ang mga Pinoy na nahilig na sa pagsasalita ng inggles.

Pati na rin ang mga trying hard mag-inggles, pero tunog-kalabaw naman.

Napakaraming ibig sabihin ng salitang "transition" para sa akin ngayon. Kaya't imbes na dumaldal ako dito tungkol sa Filipino 101, e magkukuwento na lang ako ng kung anu-ano tungkol sa mga "transition" na nangyayari sa buhay ko ngayon.

Transition Phase ng PKMN-ph.com: Usapang Pokémon

Oo, tama ang pagkakabuka ng bibig mo. PA-KA-MuN PEE EYTS. Ay, mali pala. "Pokémon P-H" ang tamang pagkakabasa diyan (or "Pokémon Philippines"). At kung masipag ka namang magsayang ng laway e pwede mo rin siyang basahin ng letra-por-letra: P-K-M-N-P-H. Pero di ko ginagawa yung huli, dahil parang tatalsik palagi ang laway ko sa pagbigkas kaya Pokémon PH na lang. Ano't ano pa man, isang website lang yan na pinagsasama-sama ang lahat ng weirdong Pinoy na mahilig sa Pokémon A.K.A. Maliliit na Aswang.

At isa ako sa tatlong Site Administrators nila. Saan ka pa? Isa itong patunay na pwedeng magkaroon ng Alzheimer's Disease ang isang tao sa murang edad na beinte-tres (23).

At ano naman ang naisipan ng diyos ng mga Pikachu at Bulbasaur at ako ang napiling mamahala ng website na iyan? Di ko rin alam. O tinatamad lang akong magkuwento dahil mahabang usapan pa yan. Ganun pa man, naka-tatlong salin na ng administrasyon ng nasabing website at isa ako sa tatlong kolokoy na namamahala ngayon dun. Ayoko nang magsalita pa, at baka sabihin na naman nila e nagbubuhat ako ng bangko.

Ang kasalukuyang logo ng PKMN-ph.com

Isang website na pambata ang PKMN-ph; di lang para sa mga bata kundi para na rin sa mga batang-isip katulad ko. Napaka-simple lang ng adhikain: pagsama-samahin ang mga Pilipinong panatiko ng Pokémon. Bakit kelangang pagsama-samahin, ika nga ng iba? Dahil maraming mga teenagers ngayon ang pinagtatawanan kapag nalalaman ng mga kakilala nila na mahilig sila sa Pokémon. At kung nasasaktan ang mga teenagers sa mga ganun, paano pa kaya ang mga beinte-anyos pataas katulad ko? Isa pa, iilan na lang ang fans ng Pokémon sa Pinas dahil inangkin na ng DotA ang kamalayan ng nakararaming kabataan ngayon.

Wala namang masama sa Pokémon kung mahilig ka dun. Wala namang pinagkaiba yan sa pagkahilig sa DotA, paglalaro ng billiards, pangongolekta ng tansan, panonood ng Agua Bendita, paglalaro ng bingo, paglalaro ng mahjong, paglalasing, pagsha-shabu, panggagahasa, pagnanakaw at marami pang iba. Kanya-kanyang trip lang yan e. Dahil kung natutuwa ka sa kasalukuyang ginagawa mo, ganun din sila. Kung nag-eenjoy ka sa paglalaro ng DotA, nag-eenjoy din ang mga bata maglaro ng Pokémon. Kung nag-eenjoy kang manood ng drama sa hapon, ganun din ang mga bata sa Pokémon Animé. Ganun lang yun. Kumbaga, walang basagan ng trip.

Hindi rin naging madali ang transition para sakin bilang site administrator ng PKMN-ph. Maraming hindi naniwala at umalis. Lumayas at nanawa na sa Pokémon. Pero masaya ako ngayon at unti-unti nang bumabalik ang mga datihan at nadadagdagan pa ng mga bagong members. Summer na kasi, malaya na uli ang mga bata. Bumabalik na rin ang sigla ng website. Ang tanging alalahanin ko na lang e ang muling paglubog nito pagdating ng pasukan...

Sinong mag-aakala na pag-aari itong lahat ng isang 23-years old na katulad ko?...

Hindi ko rin alam kung hanggang kailan ako maninilbihan para sa website na ito. Masaya ako at nakatulong ako sa PKMN-ph ng dalawang taon, dangan lang at merong mga bagay na dapat bitawan para makatapak sa susunod na "phase" ng aking buhay; at hindi ko alam kung malapit na bang dumating ang araw na yun. Sana hindi pa.

Malapit na ang anibersaryo ng PKMN-ph. Mag-aapat na taon na kaming naglolokohan sa Pokémon. At kung isa ka ring Pokémon fan kagaya namin, huwag kang mag-atubiling maki-isa sa aming nalalapit na anibersaryo sa April 6. Bukas ang aming tahanan para sa lahat ng panatiko ng Pokémon sa Pilipinas; maging aristocrat ka man o isang dukha na nakikinood lang ng Pokémon sa tindahan.

Bumisita lang sa PKMN-ph.com

-----------------------------------------------------

Hindi ko maiwasang maging emosyonal para sa isang maliit na bagay lang tulad ng Pokémon. Marami kasi ang hindi nakakaintindi, kahit mga magulang ko man ay hindi rin. Hindi nila nakikita kung gaano ako ka-devoted sa nag-iisang website na yun kahit walang sweldo. Dahil ang pagsisilbi sa PKMN-ph ay para na ring pagiging isang guro. Hindi man ako kumikita, masaya naman ako at maraming bata ang napapasaya ko.

Try ko namang maging clown sa susunod. Hehehe.

Habang buhay na yata akong ganito...at sa ganitong gawain talaga ako masaya. Hindi lang sa pagiging isang teacher ako nagiging maligaya, kundi sa pagiging "kuya" na rin sa mga mas nakababata sa akin. Iba talaga ang pakiramdam kapag alam mong kailangan ka ng mga taong kasundo ng brain waves mo at hindi ko rin maipaliwanag kung bakit.

Sa susunod na bahagi ng aking 2-part "Transition" series ay ang tungkol naman sa transition na kinakaharap ko ngayon sa aking buhay propesyunal.

Hanggang sa muli. Paalam.

High School Life: Part 2

2010-02-26T19:45:00.011+08:00

Hehe, andito na tayo sa susunod na installment ng Blog Entry ko na "High School Life" at nandito uli ang inyong abang lingkod para bigyan uli kayo ng seizures sanhi ng pagbabasa ng pagkahaba-habang article-na-nagpapanggap-na-litanya-na-akala-mo-e-konstitusyon-ng-Pilipinas-sa-haba-at-napakaliit-na-ng-scroll-bar-ng-web-browser-mo-dahil-sa-walaaaaaang-saysay-at-walaaaaaang-katapusang-pagkukuwento-ni-SerPol. Whew! Siguro naman sa puntong ito, e na-warningan na kita na hindi basta-basta ang blog ko at hindi ito natatapos sa loob ng limang sentences lang.

Frustrated na Essay Writer yata ito! At sa dami ng laman ng utak ko na naipon noong highschool pa ako, e ngayon ko lang nahanap ang tamang panahon para ibuhos lahat ito (at sa tingin ko e "literal" na utak ang nasa isip mo ngayon).

Pero kung talagang nahahabaan ka sa mga blog entries ko, e ano pang ginagawa mo dito? Aber? Hindi ako namimigay ng libreng load. At hindi rin ako makakapirma ng authograph dito, kaya paki-kontak na lang ang fans club ko para sa detalye kung paano mo ako makaka-daupang palad.

Mama: Hoy! Maghugas ka na ng pinggan!

SerPol: Ha? Teka lang, inay, nagba-blog pa ako. Mamaya na!

--------------------------------------------

Mga Reaksyon

Gusto ko sanang sabihin na nakakuha ako ng isanlibong e-Mails sa Yahoo Mailbox ko at dalawanlibong comments naman sa Plurk at Facebook account tungkol sa nakaraang blog entry ko. Pero para ko na ring sinabing kamag-anak ko si John Lloyd kapag sinabi ko yun (na siyang magpapa-"mura" sa karamihan), kaya aaminin ko na, may DALAWANG tao lang na nagreact sa article kong ito. Isa sa Plurk, at isa sa comments section ng blog site na ito.

Oo, huwag kang mayabang.. Alam kong marami ka ring gustong sabihin kaso tamad ka lang mag-type sa keyboard... HMPH!

Class Picture namin noong highschool

As expected... (Ehek! English yun ah!) naka-relate sila sa kwento ko, lalo na raw yung tungkol sa lovelife ko noong highschool. Hindi ko alam na marami rin palang highschool students ang nabasted at naka-experience ng sitwasyon na "nagkagusto ako sa isang babae pero bestfriend ko din ang kumana". Ayos. Trend na yata yun. Dahil meron lang naman talagang dalawang klase ng tao sa highschool; ang mga matitigas ang mukha, at yung mga walang ibubuga. At kadalasan, yung bestfriend pa nating matigas ang mukha ang type ng mga crush nating matitigas din ang mukha, kaya nakikiramay ako sa daan-daang bata na nadurog ang puso sa paraang ito. Huwag kayong mag-alala, si SerPol ay namulot din ng mga biyak-biyak na piraso ng kanyang puso noon, kaya di kayo nag-iisa. :D

Si SerPol bilang kaibigan

Tapat akong kaibigan noong highschool. Ngayon, hindi na. Biro lang. Meron nga lang mga kaso noon na malakas akong mang-trip kaya pakiramdam nila (ng mga kaibigan ko) e pinaglihi ako sa kumukulong dugo. Iyan ang hindi alam ng karamihan noon. Na makulit din ako at pala-tawa, yun nga lang e kapag kasama ko ang barkada ko.

Kung tatanungin mo ako kung anong klaseng barkada meron ako noon, e masasabi ko sa iyong hindi kami pasaway. 99% akong sigurado diyan. Yung natitirang 1% siguro e ibibigay ko lang dun sa kulitan namin pag kami-kami na lang. Hindi kami katulad nung mga nakakasabay mong barkadahan ng estudyante sa jeep ngayon. na pa-sigaw ang pag-uusap at nagmumurahan pa na akala mo e parang may pot session sa loob ng sinasakyan mong jeep. Hindi rin kami katulad nung mga maaangas ngayon na laging nakabukas ang polo at naglalakad sa gitna ng kalsada na akala mo e BackStreet Boys na nagshu-shooting ng music video. At lalong hindi rin kami yung grupo ng lalake na makikita mong nakikipag-ligawan sa isang grupo din ng babae sa mall, habang nagsusubuan ng cotton candy at nagsisipsipan ng Zagu (mga walang pera!)

Simple lang kame. Kami ang nasa gitna ng mga pasaway at mababait.

Ang ilan sa mga kabarkada ko noong highschool

Pagdating sa trip, wala sa listahan namin ang inuman at billiards. Kapag walang pasok, pupunta lang kami sa bahay ng isang kabarkada para maglaro ng PlayStation. Kapag sira ang PlayStation, pupunta naman kami sa paborito naming computer shop para maglaro ng Counter Strike. Hindi pa masyadong uso ang text messages noon, kaya ang gagawin namin para makumpleto e ganito: pupunta ang isang myembro ng barkada sa bahay ng isa pa. Doon, mag-uusap sila na puntahan din isa-isa ang mga natitira pang miyembro hanggang sa makumpleto na. Parang laro lang sa RPG na nagrerecruit ng team members. Minsan meron ding mga "hidden characters" na hindi mo kaagad ma-recruit dahil kelangan mo pa ng "cheat codes" (Itinatago ng mga nanay dahil GROUNDED. Hehehe) Ayan na naman tayo...nakita na naman tuloy ang pagka-hilig ko sa Bidyo Geyms...

Hindi ko rin naman masasabi na "weirdo" o "nerd" ang mga kaibigan ko noong highschool kung dahil lang sa video games, dahil iba-iba ang personalidad ng mga kabarkada ko. Merong brusko at mahilig sa suntukan (nagii-"sparring" din kami paminsan-minsan, sa maniwala kayo't sa hinde), merong mahilig sa chicks at lahat ng babae e pinapatos, meron ding kengkoy na payaso, merong isang trying hard na singer na laging natatalo sa mga singing contests (hehehe), merong ingglisero at elitista, at meron din isang mahilig mag-drawing na katulad ko.

Hanggang ngayon e hindi ko pa rin alam kung ano ang LCD ng barkada (Least Common Denominator. Math, magpasalamat ka sa akin) at nagkasundu-sundo naman kaming lahat. Malamang, dahil siguro kami yung mga na-"outcast" sanhi ng pamumulitika at monopolya sa highschool noon, na siyang titirahin ko sa susunod na section ng blog entry na ito.

Monopolya, Stereotyping at Pamumulitika

Kung isa ka sa mga "teacher's pet" noon at hindi mo naranasang bumagsak kahit puro itlog ang nakukuha mong iskor sa mga exams, e binabati kita. Isa ka sa mga mamumula ang mukha pagkatapos mong basahin ang parteng ito.

Matindi talaga ang stereotyping sa highschool. Lalo na kung nasa section B o C ka pa. Kulang na lang e lagyan ka ng label o tatak sa noo at ipagsigawan ang sarili mo sa campus na "TAGA-SECTION B AKO! PWEDE NIYO NA AKONG TAWAGING BOBO!" Hindi ka lang "EEEEWWW" sa paningin ng mga kapwa mo estudyante kundi pati na rin sa mga teachers mo.

Pero sabagay, hindi ko naman masisisi kung trip talagang magpaka-elitista ng mga estudyanteng matatalino dahil isang accomplishment nga naman ang mapunta sa "star section". Normal na yun, di na nakakapagtaka. Nasa kanila na ang monopolya. Hindi lang estudyante ang natutuwa kapag napunta siya sa star section kundi pati na rin ang mga adviser nila. Uso kasi sa highschool yung homeroom adviser. Ewan ko lang kung ano ba talaga ang silbi ng pagtambay ng mga titser dun. Naiisip ko minsan tuloy na wala silang cubicle sa faculty room o talagang nadestino silang maging "guardian angel" ng isang section (o pwede ring "guardian devil" kapag tinamaan ng lintik). Kaya naman proud na proud ang mga teachers na naa-assign sa star section dahil puro magagaling ang mga estudyante nila; at ngayon ko lang din narealize kung bakit laging naka-busangot ang class adviser naming bakla tuwing papasok siya sa klase namin. Oo, siya yung teacher namin noon na kinukuwento ko sa inyo na sumisipa ng mga upuan, lamesa at pati na rin ng BLACKBOARD.

Nakakatawa. Subukan niyong i-picture out sa mga utak niyo...Teacher...payat...bakla...hugis bao ang buhok...nanlalalim na mga eyebags...mga matang palaging nakaluwa sa galit...tapos, biglang sisipa sa blackboard! WAPAAKKK! Sabay sigaw ng "Anu ba?! Hende ba kayo tatahemek?!" Wahahahaha! Hindi ko pa rin makalimutan yung araw na yun. Akala ko e "ballet-kick" ang gagawin niya dahil abot-langit na yung roundhouse kick na pinakawalan niya. Kahit siya yata e natawa sa ginawa niyang iyon pagkatapos, dahil sino pa ba naman kasing kangkarot ang sisipa sa pagkataas-taas na blackboard para lang manaway ng estudyante kundi siya. Napatakip na lang ako ng bibig sa pagpipigil ng aking tawa imbes na matakot.

Hindi sa gusto kong tirahin ang mga baklang teachers (uhurm..."tirahin"...as in "shoot", hindi yung, urgh...YAAAAAAAKKKK!) pero sila ang may malalakas na tendency na magkaroon ng teacher's pet sa klase. Dito ko hindi matanggap ang pamumulitika. Kapag meron akong kaklase na mas bobo pa sa akin ng isa't-kalahati na pumapasa palagi samantalang ako e laging iniimbitahan ang mga magulang para sa Parent-Teacher Consultation Day. Kapag may nasisirang bagay sa loob ng classroom at kami lang ang pinapagalitan. Etong mga estudyanteng tinutukoy ko e yung mga malalakas mag-P.R. (Public Relations) o talagang "CUTE" lang para maging teacher's pet. Walang hustisya sa amin noon. Sink or Swim talaga.

Pero bukod sa "teacher's pet", wala nang mas malala pa sa pagpasa ng isang estudyante lalo na kapag kamag-anak siya ng principal, director o ng mismong teacher. Hindi ko na ito idedetalye pa, dahil mas malinaw pa sa bumbunan ng kalbo ang bagay na ito. Kadalasan pa e yung mga Valedictorian at Salutatorian pa ng school na pinapasukan ninyo ang tatamaan dito sa testimonya kong ito.

Pagtatapos

Malapit nang dumating ang araw ng pagtatapos ng mga kapatid nating nasa highschool. At dahil dun, ngayon pa lang, kahit ayaw ninyong maniwala na ga-gradweyt na kayo, e binabati ko na kagad kayo ng CONGRATULATIONS! Sabay-sabay tayong MAGPALAKPAKAN! Eherm, eherm... Hindi ako nagkaroon ng pagkakataong magbigay ng Valedictorian / Salutatorian speech noon dahil wala nga akong silbi noon. Gagamitin ko na ang pagkakataong ito para ipahayag sa buong mundo ang mensahe ko para sa mga graduating students.

Alam kong marami kayong mami-miss na mga bagay at alam ko rin na mahirap para sa inyo ang lisanin ang paaralan kung saan kayo lumaki at natuto. Kung paano niyo man nakamit ang mga medalya o diploma na yan, sa tama o maling paraan man, e wala na akong kinalaman pa. Ngunit ibibigay ko ang walang-plastik kong pagsaludo sa mga masisipag na estudyante na hindi na kinailangan ang tulong ng mga nakakataas; may medal man o wala. Ito na ang oras ninyo para magsaya at lubusin ang pagiging isang highschool student habang may panahon pa dahil ang highschool life, sa oras na matapos na ito, ay hindi na uli mauulit kailanman.

Lagi ninyong tatandaan na hindi natatapos ang buhay pagkatapos ng highschool, dahil isang panibagong giyera na naman ang haharapin ninyo, at doon, sa kangkungan na tinatawag na "kolehiyo" magkakasukatan ang lahat. Back to zero na uli. Wala nang teacher's pet. Wala nang First, Second at Third Honor. Wala nang monopolya. Wala nang yabangan.

Sana'y nakuha ninyong lahat ang nararapat na edukasyon na pinaghirapan ninyong lahat; kasama ng mga magulang ninyong nabaon sa utang at umiyak sa mga kalokohan ninyo ng apat na taon; para harapin ang buhay kolehiyo. Huwag nating kalimutang pasalamatan ang mga magulang natin dahil kung hindi dahil sa kanila e hindi sana kayo nagpa-praktis ng graduation song at graduation march ngayon. Ang binilot na papel na tinatawag na "diploma" ay huwag nating kalimutang ialay sa kanila: sa ating mga magulang, at pati na rin sa Diyos. Dahil ang kasabihang "ang taong hindi lumingon sa pinanggalingan, ay hindi makakarating sa paroroonan" ay paulit-ulit nang napatunayan ng mga taong nagsawalang-bahala ng kanilang edukasyon. Mga taong nabigo sa buhay, at hindi na uli nakabangon dahil binalewala nila ang

HIGHSCHOOL.

Ulit, Congratulations sa inyong lahat at isusunod ko naman ang mga kapatid nating magtatapos na sa kolehiyo bilang parte ng isang mahabang serye ng buhay-estudyante ni SerPol. Mabuhay kayong lahat.

Inaalay ko itong kantang ito sa lahat ng graduating students ngayon.

Ang kropek na version ng kantang "Highschool Life" ni Sharon Cuneta...

* Si SerPol ay nag-tapos ng highschool sa paaralang Colegio de Santa Rosa de Lima Inc. noong March 2003.

High School Life

2010-02-21T22:26:00.013+08:00

Kumusta mga kapatid? Wala na naman akong magawa kaya gagambalain ko na lang uli ang inyong mga nanahimik na buhay dito sa Internet.

Matagal ko nang gustong isulat ang isang ito. Ilang gabi na akong di makatulog sa kakaisip dito. Pero sabagay, natataon din lang naman dahil kakatapos lang ng JS Prom ng mga kapatid nating nasa highshool pa sa ngayon. Panigurado, marami na sa kanila ang naghahanda na ng sangkaterbang panyo para sa kanilang nalalapit na graduation. Pero next month pa naman yun, kaya ipagpaliban na lang muna natin ang usapang graduation para may maisulat pa ako sa susunod na buwan. ;)

Gusto ko lang gumawa ng isang article tungkol sa naging buhay ko noong highschool pa ako. Bakit ko kamo naisip yun? Wala lang. Trip lang uli. Nagkataon lang kasi na bigla akong in-add ng isang misteryosong user sa Facebook na nagbabalak i-gather ang batch namin para sa isang "Batch Reunion". Hindi na ako nagulat. Isang milenyo na yata ang nakalipas at wala pa rin akong natatanggap na imbitasyon sa isang "homecoming" o reunion man lang. Tama lang siguro na gumawa na sila ng hakbang ngayon at baka mawalan na ako ng interes sa mga ganyan. At dahil dun e nagkaroon ako bigla ng isang "trip down the memory lane" at nag-flashback sa akin lahat ang naging buhay ko noong highschool.

Buweno, heto na uli. Fire na kung fire!

------------------------------------------

Ang Class Picture namin noong highschool (CSRLI). Pang-siyam ako sa pinakataas na row (mula sa kaliwa)

Si SerPol bilang isang Highschool Student

Wala akong kwenta noon. Oo. At hindi yan isang "understatement". Wala talaga akong kwenta noon. Hanggang ngayon naman e wala pa rin akong kwenta (EMO MODE), nagkaroon lang siguro ngayon ng kaunti dahil nagkaroon na ako ng buhok sa kili-kili (anong konek?!) Pero seryoso. Kung kaklase mo ako noon, malamang e isa ka na sa mga testigo na magpapatunay na parang "kaluluwa" lang ako noong highschool.

Hindi ko maipaliwanag kung anong klaseng tao ako noon... Hindi naman ako authistic o ano, at hindi rin naman ako sintu-sinto, pero tahimik lang talaga ako noon. Tahimik, as in kaya kong huwag magsalita sa loob ng isang oras nang hindi napapanis ang laway ko. Kung anuman ang ginagawa ko sa laway ko e sa akin na lang yun. Basta ayun. Nakakapag-salita lang ako kapag recess at uwian na. Walang sense makipagdakdakan sa klase noon, para sa akin.

Hindi ako napunta sa "star section" kahit kailan noong highschool pa ako. Ang pinaka-malaking dahilan diyan e ang aking grades na parang ngipin ng lagare. May mataas at may mababa. Kumbaga sa isang video game ratings, andun lang ako sa 4.5/10.0, "MEDIOCRE", "BELOW-AVERAGE", etc. Ganun. Nag-eexcel ako sa ibang subjects tulad ng English (Oo, marunong ako mag-inggles, hindi lang halata dahil purong-tagalog akong mag-blog ngayon. Wat du yu tink op me?) at Biology (wala po itong kinalaman sa BioMan). Pero halos mag-laslas na ako ng pulso kapag Math Subjects na ang pinag-uusapan. Algebra, Geometry, Trigonometry, Physics...LAHAT! Itinuturing kong Hitler ng buhay ko sina Descartes at Newton. Sina Volta at Ampere, pahirap silang lahat sa akin! Hanggang ngayon, hindi pa rin alam ang value ng X at Y! At kung mabubuhay lang sila uli ngayon, e isusulat ko ang mga pangalan nila sa Death Note para ibalik sila sa kanilang dimensiyon.

Ganun ako kagalit sa Math.

Laging "palakol" ang grades ko pagdating sa Math (FYI: Kaya tinatawag na palakol ng mga estudyanteng Pinoy ang kanilang grades e dahil puro line of "7" ang nakuha nila. Hugis palakol yung "7", kaya ayun) Pumapasa lang ako dahil hindi ako maingay sa klase at wala akong absent. "Wallflower" kumbaga. Pasang-awa palagi. Lagi pang bakla ang titser ko sa mga Math subjects ko kaya bukod sa pinagpapawisan ako sa hirap ng lecture, e pinagpapawisan din ako sa nerbiyos na baka i-karate kick niya uli ang mga upuan, silya at blackboard ng kwarto namin kapag mayron siyang sumpong.

Ah, bago ko makalimutan. Sumikat na rin pala ako dati. Nakilala ako noon sa batch namin bilang isang "comic artist". Trip ko kasi noon ang sumulat ng comics, simula pa noong Grade 3 pa ako. Humahanap ako palagi ng "business partner" at siya ang magpopondo para sa komiks. Bibili kami ng isang tig-kinse Pesos na notebook at isang matinong bolpen. Pagkatapos noon, ako na lahat ang babanat. Mabenta ang komiks ko noon. Inuuwi pa nga ng ilan para basahin lang sa bahay. Nahuhumaling sila dahil ang mga characters na ginagamit ko sa istorya e ang mga kaklase at kabarkada ko rin mismo. Alam niyo naman ang mga bata, mahilig mangarap na maging isang super hero...

Etong komiks na ito ang nagbigay ng daan upang mapansin ako noong highschool

Kapag may "poster making" contest sa school, ako palagi ang inilalaban ng section namin. Bihira ako manalo, pero nakuha ko ang respeto ng ilan, lalo na ang numero unong artist sa skul namin. Napasama pa ako sa grupo ng mga estudyante noon na nagpinta ng "Mural" sa isa sa mga pader ng eskuwelahan.

Simpleng tao lang ako noong highschool. Tahimik lang. Hindi matalino. Pumapasa lang dahil "good boy". For short, "wala lang"...

Love life noong Highschool

Hindi ko alam kung kailangan ko pang isama ang parteng ito sa blog entry na ito...Medyo delikado basahin, lalo na at may posibilidad na mabasa rin ito ng aking nobya. Pero para sa kapakanan ng pagiging matapang at pagiging handa sa mga isyu e bibigyan ko kayo ng kaunting ideya kung ano ang naging buhay pag-ibig ko noong highschool pa ako.

At sa nobya ko ngayon, kung sakaling mapadpad ka uli dito sa kaka-hunting mo sa akin e lagi mong tatandaan na mahal na mahal kita (wee! sobrang cheesy talaga!). Hiling ko na sana ay mas mapatatag pa nito ang relasyon natin, dahil wala akong tinatago sa iyo na kahit ano. Alam ko rin namang may mga naging crush ka din noong highschool.

Isa akong malaking "LOSER" pagdating sa pag-ibig. Wala yatang nagkagusto sa akin noong mga panahong iyon. Ewan ko lang...siguro meron, baka hindi ko lang alam. Pero sa totoo lang, wala talaga. Wala akong maakit dahil nga wala pa akong "personality" noon. Bukod sa pagiging isang "loner" e wala na akong ibang na-establish sa sarili ko kundi ang talento ko sa pagdo-drawing. Ang type pa naman ng mga babae noon e yung mga "cool" na lalake. Yung maraming kabarkada at hindi nakakahiyang maka-holding hands sa mata ng publiko.

Old-fashioned lover ako noon. Dinadaan ko palagi sa "love letters" ang diskarte ko. At sa awa ni Batman, ilang beses na rin akong napunitan ng love letter. Hehehe. Nakakahiya. Parang hindi matanggap ng mga tsiks noon na pinapadalhan sila ng love letter ng isang katulad ko. Ginagamit ko rin ang talento ko sa pagdo-drawing para makapagpapansin sa mga babae. Idino-drawing ko ang mukha ng crush ko noon sa isang page ng sketch pad at binibigay ko sa kanila. Kinikilig naman sila, pero hanggang siko lang yung kilig...haaist...

Andami kong naging crush noong high school, pero merong isang babae na kumagat nang kaunti sa mga pagpa-papansin ko. Hindi ko na idedetalye dito ang nangyari sa amin, dahil baka abutin pa ako ng bakasyon dito sa kaka-kuwento. Hindi rin naging kami. Sa halip ang nakatuluyan niya e ang bestfriend ko. Ok lang naman. Masakit, pero nakaya naman. Yun na ang pinaka-malapit kong experience sa pagiging isang boyfriend. Hanggang sa palitan lang ng love letters at pagdalaw sa bahay nila ang nagawa ko. Hanggang dun lang.

Dahil wala naman talaga akong ibubuga noon. Sino bang babae ang gugustuhing magkaroon ng boyfriend na hindi naman sikat sa eskuwelahan? Hindi rin naman ako ganun kagwapuhan. Kaya samakatuwid, e hindi ako nagkaroon ng girlfriend noong highschool. Ang sakit alalahanin... Sa mura kong edad, naranasan ko nang umiyak gabi-gabi dahil sa kakaisip ng mga ganoong klaseng bagay.

Nagpatuloy akong maging ganun hanggang sa sagutin ako ng isang babaeng nagngangalang "Maye", limang taon na ang nakakalipas. Nasa kolehiyo na ako noon, at siya pa lang ang nagiging nobya ko hanggang sa ngayon.

------------------------------------------

Puputulin ko muna dito pansamantala ang kwento ng High School life ko, dahil napakahaba pa nito at andami ko pang gustong sabihin tungkol doon.

Lalo na ang DISKRIMINASYON at PAMUMULITIKA sa high school dati.

Kita-kits uli tayo sa susunod na blog entry.

Pebrero: Bad Trip - Part 2

2010-02-16T19:48:00.008+08:00

Tao po? May tao ba diyan? May nakakaalala pa ba sa akin?

Sana meron pa. Kasi halos dalawang linggo rin akong nawala sa sirkulasyon, at heto't para lang akong surot na pasundot-sundot sa napakalaking puwit na tinatawag na Internet. No Big Deal naman yun. Napatunayan ko na muli't-muli e kaya kong mabuhay nang hindi nasisilayan si Google sa homepage ko, at mang-hunting ng mga pasaway sa Facebook.

Pag-pasensiyahan niyo na rin kung tungkol na naman sa pagka-yamot ang isusulat ko. Baka kasi Fairy Tales ang hinihintay niyong isulat ko at madisappoint kayo ng isa't kalahati, isumpa niyo pa ako. Buweno, simulan na natin!

1.0 Side-Effect ng Loan

Eto na yata ang pinaka-malaki at pinaka-masakit na side-effect na na-experience ko ngayon. Ang masamang epekto ng pangungutang. Bakit? Dahil sa kagustuhan kong maka-ipon para makabayad sa utang (na pinambili namin ng pampaayos ng PC) e sangkaterbang sakit ng ulo naman ang pumalit.

1.1 Nabinbin na Field Trip

Una, hindi ako nakasama sa Baguio Tour ng school namin. Bad trip. Plano ko pa naman sanang hanapin ang asawa ni Barrel Man doon (sa mga bata na hindi nakakakilala kay "Barrel Man", isa siyang superhero na nakahitit ng Strawberry Jam at nagpasyang magtago sa isang bariles para itago ang kanyang Laser Sword), at bumili ng Peanut Brittle na gagamitin ko sanang pang-kalso sa mga sirang upuan. Pero dahil sa isang di inaasahang dahilan (na siyang hindi ko pwedeng sabihin), e nagpasya na akong huwag sumama sa nasabing field trip. Ang gulo..."hindi nakasama"... at "hindi sumama". Magkaibang bagay yun, pero...ahhh! Basta!

1.2 SmartBROken

Pangalawa, pinutulan na naman kami ng Internet. Eto, oo. Aaminin ko. Kasalanan ko. Naputulan kami dahil sa isang masamang "decision making". Wag kang tatawa ha? Atin-atin lang ito (kahit for public viewing itong blog ko). Dahil sa sobrang bad trip ko dahil hindi ako nakasama sa diyaskeng field trip na yun, e nagpasya akong bumili ng isang bagay na magpapasaya sa akin bilang kapalit.

Ha?

Hinde. Hinde. Hindi "Laman". Masyado kang mahalay. Anong tingin mo sa akin? Rapist? Bumili lang ako ng isang 4GB na Memory Stick para sa aking kakarag-karag na PSP. Oo, nakakatawa. Parang bata lang na nakabili ng bagong laruan. Bakit pa ba kasi nagpipi-es-pi ang isang katulad ko. Matagal ko na kasing gustong bumili ng mas malaking Memory Stick dahil nakukulangan ako sa luma kong 2GB na tatlong laro lang yata ang kasya (WARNING! WARNING! MAY PIRATA! MAY PIRATA!) at tatlong picture ni Maria Ozawa.

Kaya ayun. Bilang kapalit e natsugi ang bulok naming Internet connection nang isang linggo at mahigit. Buti na lang at may natira pang pera sa akin para pang-gastos sa Valentine's Day.

1.2.1 Ang buhay na walang Internet

Tulad ng sabi ko sa intro, hindi naman ako hayok na hayok sa Internet katulad ng ibang tao ngayon. Yung tipong mawalan lang ng Internet e para nang sinaniban ng sangkaterbang demonyo at nagdedeliryo na sa asar. Cool lang ako. Relax lang. Ok lang naman yun. Ang inaalala ko lang naman e ang Plurk ko (buti na lang may Karma-Freeze), ang naiwan kong trabaho sa PKMN-ph.com (buti na lang walang pumupunta, hehehe) at ang mga walanghiyang tao sa Facebook na nag-iiwan ng mga bastos na comments sa wall ko (buti na lang at walang nag-asal aso sa FB ko at umihi sa "Pader" ko). Buti na lang. Buti na lang...

Pero di ko naman idini-deny na importante talaga para sa akin ang Internet. Sa Internet ko nakukuha ang mga materyales ko sa pagtuturo, kasama na ang mga video games at sex videos na pinagda-download ko kung saan-saang lupalop ng Internet bilang inspirasyon. Joke lang.

1.2.1.1 It's Nice to Be Back!

(Sa mga hindi interesado sa buhay-propesyunal ko, maaari niyo nang lagpasan ito)

Ang isa sa pinaka-magandang nagawa ko habang malayo ako sa keyboard at sa radiation ng monitor e ang pagbisita ko sa aking lumang tahanan -- ang STI Santa Rosa. Masarap sa pakiramdam na muli akong nakatapak sa lugar na kung saan ako natuto bilang estudyante, at kung saan rin ako natuto bilang isang empleyado. Hindi rin lingid sa kaalaman ng mga taong nakakakilala sa akin ang dahilan kung bakit ko nilayasan ang dati kong eskuwelahan. Masaya lang ako at sa loob ng halos isang taong hindi pagkikita e nakalimutan namin pansamantala ang mga nangyari noon, at kinamusta ang isa't-isa ng paulit-ulit sa sobrang kasabikan.

Andun pa rin ang mga katoto ko sa IT Department. Ganun pa rin ang mga itsura nila. Tuwang-tuwa sila nung makita nila akong bumalik (tuwang-tuwa, pero kinakabahan sila na maagawan ko sila ng teaching loads kung sakaling nagpasya na akong bumalik, hehehehe), lalo na ang ate-atehan ko sa STI na nagngangalang "Ma'am Ga" na agad na sumalubong sa akin sabay lamutak sa bilbil ko na para ba akong isang 3-year old na sanggol.

Ang isa pang nakapag-pasaya sa akin sa pag-bisita kong iyon ay ang mga dati kong estudyante. Hindi matatawaran ang kagalakan sa puso ko pagkatapos kong makita ang mga mukha nilang gulat na gulat at nakangiti sa aking di inaasahang pagbalik. Hindi ko na ineexpect na may babati pa sa aking estudyante doon, pero nagkamali ako. Meron pa rin palang nakakaalala sa akin kahit papaano.

Napakarami nang nagbago sa STI simula nang umalis ako dun. Lalo silang lumaki. Dumami ang mga estudyante at teacher. Naayos na rin ang mga bulok na PC na sumubok sa pasensya ko bilang isang teacher. Kahit sekyu (security guard), bago na rin. Pero ang pinaka-"turning point" ng pagbisita ko doon e nang kamustahin ako ng dati kong Dean at pabiro akong tinanong ng:

"Ano Sir, gusto mong magpart-time sa amin?"

Napalunok ako bigla nung narinig ko yun. Walang-wala sa isip ko ang pag-aapply muli sa STI. Ang dahilan ko lang kung bakit ako nandun e para bisitahin ang mga graduating students sa kanilang Final Defense ng Thesis. Pero sa totoo lang, natuwa rin ako nung tinanong niya ako nun. Ayoko lang muna kumagat dahil baka nga isang malaking biro lang yun, at mauto naman ako.

Pero kung saka-sakali. Kung saka-sakali lang naman. Kapag natalo ko na ang pride ko. Kapag naitapon ko na lahat ang mga masasamang alaala. Kapag napatunayan ko na nag-improve na ako sa maraming bagay. Baka nga.

Baka nga magbalik na ang "Prodigal Son" ng STI...

2.0 BALE-ntines

Sinamantala ko na rin ang pagkakataong bumili ng Valentine Gifts ko para sa aking nobya habang nasa STI pa ako. Meron kasing malapit na Target Mall doon na pwedeng pagbilhan. Buti na lang at meron pa akong natirang pera (galing sa ipon ko) at nakabili pa ako ng regalo. Bumili lang ako ng isang pirasong White Rose(s) <-- Nagtaka pa kung Plural o Singular ang tanga! at isang kaha ng Ferrero Rocher (buset na spelling yan, muntikan nang maging Ferrari) na hugis puso. Etong dalawang bagay na ito ang una kong niregalo sa girlfriend ko, limang taon na ang nakakalipas. At sa awa ng Diyos, hanggang sa ngayon, namamahalan pa rin ako sa presyo ng tsokolateng yun...

Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, pinili ng girlfriend ko na sumama sa isang Christian Fellowship sa Malabon noong Feb. 14 upang mag-beach, este mag-preach, at yun na nga, tinubuan ako ng sungay sa galit habang pinapalaganap niya ang salita ni Bro. For short, ININDIAN (hinindian) ako ng syota ko sa araw ng mga puso! SUPER BADTRIP! LEVEL 100 NA ITO! KAMEHAMEHA! DX

First time naming pumalya sa Valentine's Day sa loob ng limang taon. At dahil sa mahina akong umintindi ng dahilan e inabot siya sa akin ng isa't kalahating atungal na parang leon. Pakiramdam ko, nasayang lahat ng efforts ko. Hindi na nga ako nakapag-pagupit ng buhok nang dahil sa pag-iipon (oo, mukha na akong ermitanyo ngayon!), tapos ipagpapalit lang pala ako sa isang "Halleluya Session"

Buti na lang at nagpasya siyang bumawi kinabukasan (Feb 15). At buti na lang, merong bagong teknolohiya ngayon na ginagamit sa mga rosas para hindi malanta o mabulok. Ang high-tech na invention na ito, ayon sa tindera ng bulaklak na pinagbilhan ko, ay tinatawag na

"TUBE"!

Oo, TUBE! Anak ka ng Bold Star! Tube daw! Aba'y akalain niyo na pati rosas, nagsusuot na rin ng tube ngayon! Teka, teka...parang iba yata ang naiisip ko... Rosas....naka-Tube? Parang ang halay pakinggan ah... Hehe, anyway-SkyWay. Yung tube na yun yung maliit na plastic na balbula ("Valve" in f*&1ng English) na naglalaman ng tubig, kung saan nakatusok yung dulo ng tangkay ng rosas para tumagal pa ito hanggang sa susunod na Valentine's Day. Ayos. High-tech. Parang alam nila na hindi ako sisiputin ng syota ko sa Valentine's Day, ano?

Pero ayun. Ayos naman. Nagkaayos din pagkatapos. Nagkaroon na rin ng kasunduan na "HINDI-NA-ITO-DAPAT-MAULIT-KUNG-HINDI-E-KIKIDNAPIN-KITA" Ok na. Pero hanggang ngayon, di ko pa rin makalimutan yung TUBE...

---------------------------------------------------------------

Tapos na rin pala ang Chinese New Year. Year of the Tiger daw ngayon. E year of the Tiger din ako pinanganak. Pero bakit ganun? Dalawang magkasunod na buwan na akong pinuputakti ng kamalasan? Ayos. Nakakabanas. Katoliko ako, pero sinubukan ko na ring hanapin ang meaning ng Birth Year ko sa Chinese Zodiac at heto ang nakuha kong impormasyon:

"THE FIRE TIGER 1926 AND 1986

Eccentric and dramatic, Fire Tigers are aglow with passion and verve. They are outgoing, expressive and look on the bright side of things. They have the Tiger’s natural ability to lead others and are able to excite others simply with their own gift of enthusiasm. They can be funny and have great senses of humor. Tigers are powerful speakers and have the ability to command and persuade crowds through speech. Their own seemingly endless supply of energy can make them appear a bit dramatic, and it may make them more sensitive to cautious or down-to-earth approaches in others."

Ayos. Ako ba yan? Oo nga ano? Saktong-sakto! Pero ang tigre lang sa akin ngayon e ang MUKHA ko dahil sa sobrang asar sa mga nangyayari sa akin ngayon. Sana napredict din ng mga intsik na maikli lang ang fuse ng mga pinanganak sa taon ng mga tigre. Kung totoo ang Chinese Zodiac, malamang, ang ibig sabihin yata nito e isang taon akong magta-TIGER LOOK...bad trip talaga...

O siya, paano? Kung Hei Fat Choi na lang! Wala na akong masabi eh.

....

Kung May BatChoy...

buset...

---------------------------------------------------------------

Source:

Chinese Horoscopes - The Tiger

http://www.herongyang.com/chinese/archive/999998203_Chinese_Horoscopes_The_Tiger.html

Pinsan

2010-01-26T19:43:00.007+08:00

Wala na naman akong magawa... Ayus, na-miss ko yung linyang iyon ah? Parang ilang blog entries na rin ang lumipas nang hindi ko yun ginagamit bilang pambungad. Talagang wala lang akong maisip na magandang topic ngayon, kaya magse-share na lang muna ako ng sarili kong kuwento kaysa gumawa ng write-ups tungkol sa tampuhan nila Kris Aquino at James Yap, at magparami ng site visits.

-------------------------------------

Ang gusto kong ikwento ngayon ay tungkol sa isang tao na "sanggang-dikit" ko simula't-sapul pa lamang nang mamulat ang mga mata ko sa mundong ito; at iyon ay ang pinsan ko. Pero teka. Ano bang meron sa amin ng pinsan ko? Wala naman masyado. Hindi naman kami magka-away ngayon o ano, pero gusto ko lang i-share para sa kapakanan ng mga mahilig mag-basa. Kumbaga sa lenggwahe ng kabataan ngayon e "Trip lang"

Matagal na kaming mag-bestfriend ng pinsan kong si "Don-don" (pangalan ng pinsan kong lalake). Kahit nung mga sanggol pa lang kami e palagi na kaming pinagtatabi ng mga nanay namin na tila ba e para kaming magka-kambal. Hindi ko lang mahanap ang picture namin noong mga baby pa kami para maipakita ko sa inyo. At oo, kambal na nga sana, pero mas matanda ako sa kanya ng isang buwan, dahilan para tawagin niya akong "Kuya" sa ilang okasyon para lang asarin ako. Kung susumahin mo, para kaming magkapatid na iniluwal ng dalawang magkahiwalay na babae. Ganun kami ka-close. Buti na lang at mas cute ako sa kanya.

Ayus! Tropa-pips!

Sabay kaming lumaki ng pinsan ko sa Maynila. Malapit lang ang bahay namin sa kanila at sa parehas na Daycare Center pa kami pumapasok. Magkaklase pa kami noong Kinder 1. Habulin na ako ng tsiks noon pa (kapal ng mukha) at loner naman siya noon. Ako lang ang kalaro niya palagi at sabay pa kaming umuuwi pagkatapos ng klase. Magkatabi pa kaming umeebak sa magkahiwalay na arinola sa patso noon habang nagkekwentuhan tungkol sa mga cartoons. Hehehe. Kaso, buong buhay namin noon, e nasa akin palagi ang pabor ng tadhana; kahit na mas may-kaya sila kumpara sa amin.

Mas cute, mas matalino at mas paborito ng karamihan.

Ang kumontra - lumayas na dito.

Naaalala ko pa noon nung sumali ako sa Mr. & Ms. United Nation's (para sa United Nation's Day celebration ng paaralan namin, na sa kabutihang palad e napanalunan ko naman), nasa stage ako habang hinihintay ang turn ko para sumagot sa Q&A, at nandun naman siya sa harapan na nakasabit na parang biik, at sabay sabi ng "Cholo (palayaw ko), laro tayo mamaya pagkatapos mo diyan, ha?" Makirot ang sandaling iyon ng buhay ko kapag naaalala ko. Parang minsan, e pinagdarasal ko na sana, parehas na lang kaming nasa stage nung mga oras na iyon at magkalaban. Kahit sinong manalo, ok lang sa akin.

At kapag may Field Demo (iyon ang tawag dati sa mga class presentations tuwing may event sa school), ako palagi ang front act, kapartner ang pinakamagandang babae sa klase. Habang siya, e nasa likod at kapartner naman ang pinakamatabang babae sa klase namin. Kumbaga e para kaming yagit na version nila Dolphy at Panchito. Ako ang bida, siya ang sidekick.

Class Picture namin sa Francisco Balagtas Elementary School pagkatapos ng United Nation's Day. Ako yung naka-Coat & Tie, at siya naman yung nasa likod...

Tag team din kami niyan tuwing may gulo. Ang kaaway ko, kaaway din niya. At ang kaaway niya, kaaway ko rin. Ganun. Pero sa tuwing mapapaaway kami e siya palagi ang sumasagot sa suntukan, at ako palagi ang nagtatawag ng matandang mapagsusumbungan dahil malamya at lampa pa ako noon. At kapag may kaaway naman si Camille (ang bunso kong kapatid), e tag team partners pa rin kami sa pagtatanggol sa kanya kapag meron siyang kaaway. Kumbaga e parang body guards. Parang D-Generation-X! Walang lalapit! Kung hinde e papaluin namin kayo ng walis tingting!

Pero naging marahas ako kay Don-don noong mga bata pa kami. Dahil sa feeling "high and mighty" ako noon, e lagi ko siyang inaaway, at sa kasamaang palad e ako pa rin ang kinakampihan ng mga matatanda kahit ako pa ang mali. Meron pang pangyayari noon na sinipa ko siya sa mukha noong natalo niya ako sa Ungguy-ungguyan (isang larong pambata sa baraha), at di ko siya pinapansin tuwing masisira niya ang laruan o komiks ko. Hindi siya lumalaban sa akin noon. Pero ngayon, kung sisipain ko siya sa mukha e tiyak na babalian na niya ako ng buto.

May pagka-inggitero din minsan si Don-don. Lalo na kapag may bago akong laruan. Lahat ng laruan ko, gusto niya e meron din siya. Noong nagkaroon ako ng laruang Ninja Turtles (si Leonardo ang sa akin), nagpabili rin siya ng sa kanya (si Raphael naman). Noong nagkaroon naman ako ng Batman, nagpabili rin siya, pero ibang model naman (maraming costume si Batman noon, meron siyang costume na pang-lipad, pang-tubig, pang-outer space at pati pang-gahasa). Pero ang hindi ko malilimutan sa lahat e noong nagkaroon ako ng laruang Power Ranger (na na-discuss ko noon sa blog entry na ito). Gustung-gusto niya ring magkaroon nun pero sa kasamaang palad, e hindi siya naibili ng kanyang nanay.

Ultimate wish niya yun nung paskong iyon, sa katotohanan e nabasa ko pa ang sulat niya kay Santa Claus at nagsasabing:

"Dear Santa,

Ang gusto ko pong gift ngayong Pasko ay isang Power Ranger, yung katulad nung sa pinsan ko. Pero gusto ko yung RED. Sana mabigyan mo po ako nito dahil ayaw akong ibili ni Mama.

Love,

Don-don"

Hindi iyon ang mga eksaktong salita, pero iyon ang pagkakaalala ko. Gusto niya ng Red Ranger. At hanggang sa ngayon, sa tingin ko, e hindi pa rin niya alam na binasa ko ang letter niya para kay Santa Claus. Nakakangiyak, sa totoo lang. Pero sa huli, niregaluhan din siya ni "Santa" ng red na Power Ranger, yun nga lang e fake. Pero tuwang-tuwa pa rin siya, kasi parehas na kaming "meron"

"Idol" daw ako ni Don-don sabi ng Mommy niya. Ako daw ang kanyang role model, at lahat ng bagay na meron ako ay dapat meron din siya. Mas mayaman sila sa amin, nakatira lang kami sa isang apartment noon. Pero ang malaking kaibahan sa amin e mas mukha siyang "deprived". Mahirap mang sabihin pero mukhang pinagkaitan siya noon ng mga magulang niya sa maraming bagay: laruan, oras ng paglalaro, pakikipag-kaibigan sa ibang batang yagit, at pati na rin sa pagkalinga.

Grade 1 na kami nang magkahiwalay ni Don-don. Lumipat siya ng Letran at dun na nagtapos hanggang kolehiyo, samantalang ako ay nag-enroll sa iba't-ibang eskwelahan; mga eskwelahan na kayang bayaran ng isang below-average citizen, tulad namin. At lalo na kaming nagkahiwalay nang lumipat na kami ng bahay dito sa Laguna. Bihira na kaming magkaroon ng oras para maglaro pero minsan ay nagkikita pa rin kapag may lakad ang clan, o kaya ay kapag may reunion.

Hanggang sa lumaki kami ay naging mainggitin parin si Don-don. Ngayon naman, e tungkol sa love life. Nauna akong magkaroon ng girlfriend kesa sa kanya, kaya naging desperado siya na makakuha rin ng isa para parehas kami (hindi lang ako 100% sure kung ako talaga ang dahilan kung bakit gusto niyang magka-girlfriend noon). Ang nakakatawa lang, e MAGKA-PANGALAN pa ang una niyang girlfriend at ang girlfriend ko! Iba lang ang spelling. "Mae" ang sa kanya at "Maye" naman ang sa akin. Anlupit. Parang sinadya ng pagkakataon. Pero hiwalay na sila noong babaeng iyon ngayon, at ang pangalan naman ng kasalukuyan niyang GF e may "May" pa rin yata sa pangalan. Hehehe...

Mayroon din kaming pangako noon na magiging "Best Man" namin ang isa't-isa sa kanya-kanya naming mga kasal. Cheesy mang pakinggan, pero yun na lang ang pinanghahawakan ko ngayon.

Nag-binata kami ni Don-don na magkahiwalay. At sa mga panahong iyon, pinili niya ang sarili niyang landas. Ang landas na kung saan e hindi siya maikukumpara sa akin. Pinili niyang sundin ang buhay ng kabataan sa lungsod, samantalang ako e naging isang taong-bahay, kaharap lang ang computer. Magmula sa isang mataba at mahiyaing bata, naging isang maskulado at japorms na tao si Don-don; samantalang ako naman e naging kabaligtaran. Lumobo ako sa katabaan at pinili kong maging isang "geek" Pinabayaan ko ang panlabas kong kaanyuan, habang yun naman ang pinagtuunan niya ng pansin. Nagkaroon din kami ng sari-sarili naming mga bisyo. Naexperience niya ang paninigarilyo at pag-inom, samantalang ako ay nahumaling naman sa video games at pamboboso. Joke lang.

Nauna rin akong grumadweyt kesa sa kanya, dahil meron siyang mga palakol na subjects noon at nahuli siya sa akin ng isang taon. Muli, ikinumpara na naman siya ng nanay niya sa akin dahil sa oras na maka-graduate daw siya e isa na akong propesyunal. Napakagandang paraan para i-encourage ang anak; pero sa huli e nakatapos pa rin naman siya ng kolehiyo. Nagta-trabaho na siya sa munisipyo ng Maynila ngayon, samantalang ako e nagtuturo pa rin sa kolehiyo.

Eto na kami ngayon. Mula sa kaliwa: si Don-don at ang kanyang nobyang si Anne, ang bunso kong kapatid na si Camille, at ako. Tatay ko yung nasa likod ko, napa-extra lang. Hehe.

Parang bumaligtad bigla ang mundo.

Kapag tinitignan ko ang sarili ko, masasabi ko na ako naman ngayon ang mas "inferior" kumpara sa kanya. Nasa kanya ngayon ang pabor ng tadhana. Magandang trabaho, mataas na sweldo, magandang bahay, matikas na pangangatawan at meron pang girlfriend na pwede niyang makita araw-araw. Ako naman ay naging isang titser na kumikita ng sweldo na walang hustisya, bahay na malapit nang ipasarado ng homeowner's association, katawan na katulad nang kay Bayani Agbayani at isang girlfriend na limang taon nang "long distance relationship" ang status.

Mahirap mang sabihin, pero mukhang "inferiority complex" na nga yata ito.

Buong buhay namin, ako ang itinuring na "goal" ng aking matalik na pinsan. Lahat ng makamit ko noon, e gusto rin niyang makuha. At hindi ako nagagalit dun. Bagkus, natutuwa pa ako dahil meron akong isang pinsan na lagi kong binibigyan ng payo tuwing meron siyang problema --tuwing pino-problema niya ang kaibahan namin noon. Kuya niya ako e. Pero iba na ngayon. Sa totoo niyan, e wala na akong naririnig na problema mula sa kanya. Mukhang nasa tamang lagay na ang buhay niya, samantalang ako naman ngayon ang nasa "struggle" - mode.

Ako na ang naiinggit ngayon.

Baligtad na ang sitwasyon. Siya naman ang itinuturing kong "goal" at lahat ng nakamit niya ay balak kong lagpasan balang araw. Sinisimulan ko na ito sa pagpunta sa Gym upang magtabas ng taba, at nangangarap na balang araw e mag-laway lahat ng babaeng makakasalubong ko sa kalsada. Sa bakasyon, maghahanap na rin ako ng mas magandang trabaho at nang hindi na ako naiiyak sa tuwa tuwing makukuha ko ang sweldo ko. Hindi ito dahil sa pride o ano, pero natural lang na maging competitive sa bawat isa ang mga mag-bestfriends.

Bilang pagtatapos (masyado nang mahaba ito), nais ko lang magpasalamat sa pinsan ko. Wala akong kapatid na lalake, at ang totoo niyan e itinuturing ka naming isang "lehitimong" kapatid ni Camille. At sana, ay huwag magbabago yun. Salamat sa dalawang dekada ng samahan at asahan mong ikaw pa rin ang kukuhanin kong best man sa araw ng kasal ko. Sa ngayon, e tatanggapin ko na "talo" na ako sa iyo. Nasa iyo na lahat ng kailangan mo. Pero meron pang isang bagay ang hindi mo pa nalalagpasan sa akin...

"Kung paano maging KUYA"

Bad Trip

2010-01-20T18:32:00.007+08:00

Pwede bang magmura dito? One time lang...gusto ko lang gayahin yung dating gawain ni Soriano. Yung tipong, "@&#$!* ka! Hindi yan nakasulat sa Bibliya!"

Oo, ganun! Nakakabusit talaga, kahit sa blog ko hindi ako makapag-tungayaw dahil under the radar ako ng mga bossing natin. Pero ano bang magagawa ng isang katulad ko at parang trip ako ng sakit ng ulo? Wala na ba akong karapatan para magalit? Ano namang kinalaman ng pagiging "TEACHER" ko sa pagbabawal na huwag akong magsalita ng masama? Dahil sa TINITINGALA ako ng mga estudyante at napaka-bad taste ang magmura sa harapan nila?

Paking teyp!

Bakit ang estudyante, may kalayaang mag-blog tungkol sa mga terror nilang titser? Magkuwento kung gano ka-boring ang klase niya kanina kay Mr. Cruz at kay Mrs. de Leon? Kung bakit libre silang murahin ang mga titser nila sa blog nila tulad ng "Siyet ka, sir! Bakit mo ako binagsak?" at "Put@#^61^@ ka, SerPol, bakit sobrang CUTE at POGI mo?!"

Pero bakit ang titser hinde?

Bakit hindi namin pwedeng ilahad sa publiko kung gaano kabobo at katamad si ganito-ganyan? Na amoy putok si ganire? Kung gaano kami nabastos ng mga pasaway na estudyante?

At ang sagot ng karamihan, "Kasi... Teacher ka"

Susginoo...Kapitan Obvious tu da reskyu!

Alam niyo ba ang pakiramdam ko ngayon? Gusto kong mambangas ng mukha. Oo, as in Right Cross sa mukha. Pero dahil sa isang maliit na liwanag na pumapalibot sa akin na tila ba nagmumula sa langit, e bigla akong napipigilan. Ang galit sa utak ko ngayon e parang rumaragasang tubig na pilit na hinaharangan ng isang Dam. Ganun kahirap mag-pigil. Mas malala pa sa withdrawal syndrome na nararanasan ng mga adik. Pakiramdam mo mababaliw ka. Kumbaga sa isang chef, gusto mong lasunin yung umorder ng pagkain pero di mo magawa, dahil customer mo yun. Argh!

Pero...hindi lang naman sa eskwelahan nagsimula ang pagka-Bad Trip ko. Maraming bagay ang sumira ng mga araw ko pagkatapos ng Bagong Taon at 5th Year Anniversary namin ng nobya ko.

----------------------------------------------------

Namaalam na si ASUS P4P800S-X

Oo, at isinama pa niya sa hukay sina NVidia GeForce 4 MX at si 128MB RAM. Ang masugid kong sidekick na hindi ako iniwan sa loob ng limang taon. Kahit napakahina e maaasahan ko pa rin. At kung hindi mo alam kung anong tinutukoy ko, e oras na para maghanap ka ng lubid at bigtiin ang sarili mo. O kaya ay humanap ka ng Time Portal para bumalik sa panahon ng mga dinosaurs. Mas makaka-relate ka dun.

Yan ang unang badtrip na naranasan ko ngayong 2010. Sirang Computer. Badtrip! Parang nawala ang kalahati ng buhay ko. At kahit mahirap mang aminin na IT Graduate ako, e hindi ako marunong mag-ayos ng sirang PC, lalo na ang hardware. Magpagawa na kayo ng program sa akin, o magpa-Photoshop ng sandamukal, pero wag lang magpa-troubleshoot ng mga sirang IC at resistor ng motherboard! Wala akong pasensya para sa mga ganun.

At kapag nagpa-check ka naman ng PC sa mga technician, ang unang solusyon kagad nila pagkatapos ng troubleshooting e: "REPORMAT MO NA YAN! REPORMAT! REPORMAT!"

Bungaw!

Marunong ako mag-reformat! Ano ako, bale? Bakit ko pa ipapagawa sa inyo kung yun lang ang problema? At ang lagay e kikita kayo sa akin ng P500.00 para sa pag-gawa ng isang bagay na alam ko namang gawin? Kumbaga e para ko na ring sinabing "Ipaghugas mo ako ng arinola, at babayaran kita ng isang milyon!"

Kaya ayun, sa huli, may naka-diagnose din nang matino at sinabing "Sir, wala na pong pag-asa ang pasyente...kuryente na lang ang bumubuhay sa kanya" kaya bumili na kami ng bagong motherboard, kasama ng isang bagong processor at RAM. Inabot kami ng siyete. Siyete Mil.

Siyet...e...

Matutuwa na sana ako. Aba'y tignan mo naman; naka-Intel Pentium Dual Core at 1 GB RAM na ako! Pero ang masaklap na parte diyan e ang pinambiling pera para doon e nanggaling lang sa loan...linsyak...

Sa buong buhay ko, hindi pa ako nakautang ng pera na lalagpas pa sa isandaang piso...

Mga duwag sa Facebook

Ah, eto ang isa sa pinaka-aasaran ko. Yung mga Waw-Hayup kung magparinig. Pero hanggang dun lang. E pano ba naman kasi, mga duwag! Mga bading! Mga bahag ang buntot! Mga anak kayo ng nanay at tatay niyo! Mga put...ehem...ehem...bawal nga pala...

Napakarami kasing nagpaparinig sa Facebook. Pagka-login mo pa lang, sandamukal na hate messages na kagad ang mababasa mo sa Live Feed mo. Puro, "Don't judge me! You don't know me!" at "Death to all those who oppose me!" Meron pang, "SHUT UP!"

Ano ka? Si Hitler?

Alam mo yun? Yung tipong alam mong hindi ikaw yung pinaparinggan pero nayayamot ka dahil nakakahawa ang negative emotions/energy, lalo na kung yun ang bubungad sa iyo sa FB. Andami pa namang mga "tamang-hinala" sa mundo ng Internet, kasama na ako, kaya sobrang naaasar ako dahil kung sino pa yung mga mahilig magparinig, sila pa yung may weak personality! Mga nagpapanggap na matapang, pero hindi naman masabi kung para kanino yung sinasabi nila. Naghahanap lang ng "outlet", pero wala namang isasaksak.

Eto lang ang advice ko sa inyong mahihilig sa mga ganyan, siguraduhin niyo lang na kaya ninyong panindigan ang mga sinasabi niyo kundi makakatikim kayo nito sa akin

t(",t)

Estudyante...Estudyante...

Sinong mag-aakala na magiging masalimuot ang buhay ko bilang teacher pagkatapos ng World Teacher's Day? Grabe, nagdagsaan na rin ang mga hitad na estudyante ngayong semester. Yung tipong walang pakialam at walang pangarap sa buhay. Yung hindi papasok sa klase mo para lang mag-DotA.

Punyemas na DotA yan! Mukha na kayong DotA! Dodotahin ko na ang mga mukha ninyo e!

Sa mga lalake yun. Wala namang babaeng estudyante sa amin na adik sa DotA. Pero sa mga babae naman, andiyan yung mga tsismosa at mapang-lait. Ang akala mo e parang nakabili ng mamahaling kotse at dinudusta na nila kahit sino. Kahit ako. Pero sabagay, common na yun sa mga babae.

Ang sa akin naman, ok naman akong tumanggap ng constructive criticisms. Pero ang mahirap tanggapin e ang kritisismo mula sa mga taong wala namang "K"

Isa pang hinaing ko sa mga estudyante, lalo na sa HR, e bakit para bang nagpapaka-elitista ang mga HRM students? Dahil ba may sarili silang hiwalay na department? Hiwalay na building? Dahil meron silang sariling uniform? Dahil mas marami ang population nila? Dahil mas cool sila? Ayus. Kayo na ang mga "Anak ng Diyos"... Proven and tested na yan. Kahit noong nasa "kabilang iskul" pa ako e ganyan na ang karamihan ng mga HR Students. Feeling-elite. Bokya naman sa klase. Ang titser lang na nirerespeto nila ng buung-buo e yung kauna-unahan nilang HR Teacher. Para bang mga tuta na hindi makahiwalay sa nanay nilang aso. Ang ibang titser nila, "joke teachers" na lang para sa kanila.

Hindi sa panglalait, pero kung sa tutuusin, puro waiter lang naman ang inaabot ng mga grumadweyt ng 2-year HRM course... Kaya hindi ko maintindihan kung ano ang ikinalalaki ng mga ulo ninyo. Maaari ngang may naging big time, pero ano namang paki ko? Basta ang assessment ko lang e ayun. Feeling big time ang mga HR Students.

Lalo na ang mga nursing students sa ibang eskuwelahan. E nurse lang naman ang aabutin ng mga yun, hindi DOKTOR! Akala mo kung sino makapanigarilyo at pumorma sa kalsada. Palibhasa naka-all white (Ano namang konek ng naka all-white? XD)! Buti na lang at walang Nursing sa amin.

Kung mao-ospital man ako (knock on wood) at ganyan ang Nurse, e magpapakamatay na lang ako kesa mamatay sa kakatsismisan nila sa paligid ko. At kung kakain lang ako sa resto at ganyan din ang mga waiter, mas MAYABANG pa sa umoorder, e magluluto na lang ako ng tinapa at kakain kasama ang mga aso at pusa.

Patunayan niyo sa akin na hindi kayo ganun at hindi magiging ganun, kung tinamaan kayo sa mga sinabi ko. Masyado nang binibigyan ng atensyon yang dalawang kurso na yan. At sinisira lamang ng mga pasaway na bata ngayon ang imahe ng HRM at Nursing.

At sa mga estudyanteng ayaw pumasok sa klase ko, hindi ko na kayo pipilitin. Mas ok nga na wala kayo dun dahil mas kumportable ang pakiramdam ko. Mas masarap pa ang simoy ng hangin at hindi amoy sigarilyo. Mag-DotA at mag-tsismisan na lang kayo. Good luck na lang, at kita-kits na lang tayo sa parehas na subject sa susunod na semester (kung nandun pa ako)

----------------------------------------------------

Ayun lang muna, di ko na tatapusin ng maayos 'to. Baka mapa-laslas pa ako ng pulso.

New Year's Resolution

2009-12-29T23:55:00.008+08:00

HAPI NYU YIR!

Haay, tapos na naman ang Pasko. At as usual, parang gusto na namang humingi ng isa pang butas ng aking lumang sinturon, dahil nadagdagan na naman ang aking buto sa tagiliran. Oo, "buto" talaga, ayokong sabihin yung "taba", dahil masakit sa aking kalooban (pero nasabi ko na rin...awts!) Ganito talaga kapag Pasko. Wala nang pasok. Marami pang pagkain. Ansarap talaga ng buhay kapag bakasyon. Kain, tulog, Internet, PSP lang ang algorithm na sinusundan ng katawan mo kaya ang resulta ay isang dambuhalang "ikaw" na tiyak na magpapalaki sa mata ng mga titingin sa iyo next year. At ang kinatatakutan kong linya sa susunod na taon ay:

"HALA, IKAW NA BA YAN?! ANTABA-TABA-TABA-TABA-TABA MO NA!!!"

Aray ko. Sana lang e huwag akong managinip nang gising na bigla akong maging si Pacquiao, at ang nagsabi naman nun ay maging Mayweather (kahit sino dun sa mag-amang Mayweather, parehas lang silang nakaka-inis at kasapak-sapak), kung hindi e baka biglang lumabas si Michael Buffer at sumigaw ng "Let's get ready to rumble!!!"

Pero huwag na nating pag-usapan pa ang aking bilbil, at medyo nag-iinit lang ang ulo ko. Hehe. Biro lang. Medyo matagal-tagal din akong hindi nakapag-sulat ng bagong blog entry dahil nga naging abala ako sa aking pagiging buhay prinsipe kamakailan. Kumbaga, ay inenjoy ko ang buong bakasyon (yun nga lang, e na-enjoy ko iyon nang hindi lumalabas masyado ng bahay, huwag pong tutularan), dahil walang makapag-sasabi kung anong kamalasan na naman ang aabutin ko sa pasukan. Tiyak, maaalala ko na naman ang mababang sweldo at ang mga pasaway na estudyante. Tsk, tsk.

At bilang isang Pinoy, ipapakita ko sa inyo ngayon kung paano gumawa ng isang New Year's Resolution na hindi naman nasusunod. Oo, hindi nasusunod. Dahil sa tantsa ko e mukang wala pang nakaka-sunod sa mga listahan na ginagawa nila tuwing matatapos ang taon. Oo! Pustahan! Kung meron man sa inyo diyan, e pakitaas lang po ang kamay at meron kayong libreng pantasa/pang-tasa (sharpener) at pambura/pang-bura (eraser) mula kay SerPol. At kung medyo naguluhan din kayo sa pronunciation at spelling ng "pambura" at "pantasa" ay malugod ko kayong binabati ng

"CONGRATULATIONS!", katulad nung laging binabanggit nung babae sa Wowowee. Yun nga lang, e wala tayong High Five, at wala kayong "one thousand". (Pasintabi na rin po sa mga mahilig sa "Ba-ba-boom!") Isa kang tunay na Pinoy. Pamali-mali pa rin ang Tagalog.

Ano nga ba ang totoong pangalan ni Ms. Congratulations?

Eniwey, McArthur Highway. Tulad ng lagi kong ginagawa, e iisa-isahin ko na rin para sa inyo ang aking New Year's Resolution. Alam kong medyo nakakasawa na rin 'tong Enumeration-type na ito, pero pag-pasensiyahan niyo na lang ako at kesa naman interbyuhin ko muli ang aking sarili (tsaka na yun, kapag may tsismis na uli).

1.) Kailangan ko nang magpa-payat!

- Oo. Antagal ko nang sinasabi ito. Last year pa, nung nagba-blog pa ako sa Friendster. Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin nagagawan ng paraan. Nakakatamad naman kasi. Ang tanging parte lang ng katawan ko na may maskels (muscles) ngayon e ang mga daliri ko. Dahil na rin sa sobrang pag-lalaro ng PSP at DS. Nakapag-gym naman ako nitong taon na ito, pero mga isa o dalawang beses lang. Nahihiya kasi ako pumasok sa gym, lalo na at kapag nakikita kong naka-bungisngis ang mga diyaskeng manong dun habang nakatingin sa tagiliran ko. Minsan iniisip ko na lang na "Sige, tumawa kayo mga gurang. Mas matalino pa rin ako sa inyo!", pero meron talagang parte ng kaluluwa ko na hindi sumasang-ayon at nagsasabi ng:

"Hoy, mahiya ka... Magpapayat ka na... Para ka nang si E. Honda..."

Huwag kang mag-alala, konsensya. Gagawan din natin yan ng paraan...sa takdang panahon.

2.) Bawasan ang pagiging mainitin ang ulo!

- Ah eto. Linsyak! (ay sorry, uminit na naman ang ulo...) Marami na rin ang nagsasabi sa akin nito. Masyado raw akong "high blood" (parang tungkol sa katabaan na naman ito ah). Ewan ko ba, pero nagsimula at natapos yata ang year 2009 na hindi ako nag-ngangalit na parang leon. Minsan din kasi, e kinakailangan ng pagkakataon. Lalo na kapag kausap ko ang isang matalinong-tanga na hindi mo alam kung sasabitan mo ng medal o babangasan mo sa lungs sa sobrang kakulitan. Wala lang. Trip ko lang. Bakit, may angal kayo?! Ha?! Ikaw! Ikaw na nasa tapat ng monitor! Ang gulo mo ha! Para kang buhok sa kili-kili! 'Pag hindi ka tumigil sa kakangisi diyan e pagbabaligtarin ko ang bagang at pangil mo! Arrrrrgggghhh!........ Urk...parang sumakit yata ang dibdib ko...

Masama talaga ito sa kalusugan, kaya babawasan ko na rin ito... sa takdang panahon.

3.) Kelangan ko nang mag-hanap ng mas magandang trabaho at mag-ipon!

- Yeba! Go, SerPol! Kaya mo yan! Andito lang ako para suportahan ang sarili ko! Ay, teka...mali pala. Hehe...

Hindi ko na mahanap ang mga eksaktong salita para i-encourage pa ang sarili kong maghanap ng ibang trabaho bukod sa pagtuturo. Tama nga ang sabi sa akin ng mga guro ko noon. Ang hirap nang umalis sa linyang ito, oras na nagpakain ka dito. Ganyan ang pagtuturo. Kumbaga, e parang tinalikuran mo na rin ang isang malaking bahagi ng sarili mo kapag iniwan mo ang mundo nito.

Kung hindi nga lang kailangan ang pera sa pamumuhay, e bakit ko pa iiwan ang pagtuturo? Dahil sa linyang ito, bibihira ang makikita mong yumaman sa pagtuturo. Wala nga akong co-teacher na naka-bili ng sasakyan nang dahil lang sa pagtuturo. Kahit kariton nga, walang nakabili. Ganun talaga ang buhay namin...walang yumayaman sa pagtuturo.

At nakakasuya yung huling paragraph dahil puro "pagtuturo" ang nasa dulo ng bawat sentence. Puro pagtuturo. Puro pagtuturo! Turo ka nang turo! Turu-turo! Puro ka turo! Mukha ka nang turo... Ehek! Eherm... Kelangan ko na sigurong bumili ng libro ng "Tips on Blogging", masyado na akong repetitive. Kahit si Pot-pot (d' dog) ay nagsasawa na rin.

Pero wala naman akong pambili.

Kelangan ko na rin palang mag-ipon, lalo na at mag-lilimang taon na kami ng aking nobya sa susunod na buwan. Andami nang nag-aabang sa anunsyo namin. Marami nang nagtatanong kung kelan na ba ang kasal. Nakaka-pressure na. Naririnig ko na rin ang mga kampana na dumidingdong. At alam kong delikado na ang mga susunod na taon ng relasyon namin kapag pinalagpas ko pa ito ng limang taon. Maraming pwedeng mangyari, ika nga. Puwede pa akong sulutin nina Anne Curtis at Maria Ozawa, kaya delikado talaga.

Ops...sino si Maria Ozawa? Hindi ko yun kilala. Inosente ako.

Kaya kelangan ko na talagang mag-ipon, tutal nabili ko na naman ang mga layaw na matagal ko nang pinapangarap nung ako'y estudyante pa lamang. Masaya na ako at meron na akong PSP Slim (kahit second-hand lang), Nintendo DS (yung unang model nga lang, yung makapal) at Internet (SmartBROken nga lang) Hindi na ako naghahangad pa ng PS3, Wii, XBox at kung anu-ano pa. Kaya naman at ang mga susunod kong sweldo ay ilalaan ko na lang para sa susunod na "phase" ng aking buhay.

Bilang isang asawa at bilang isang ama.

At matutugunan ko lang yun sa pamamagitan ng paghahanap ng bagong trabaho, simula sa Marso. At gagawin ko lahat para matupad yun... sa takdang panahon.

-------------------------------------------------------

Bagong taon na naman. Bagong buhay. Bagong problema. Bagong adventure.

Maraming pwedeng mangyari sa susunod na taon, kaya hindi masama na gumawa ka ng sarili mong "assignment" o "homework" na isa-submit mo sa iyong sarili pagkatapos ng taon. Isa pa, nagkalat na ang mga propesiya ngayon na malapit na RAW magunaw ang mundo, at kelangan mo nang sumamba kay Naruto para ika'y maligtas. Maaaring kahunghangan ito sa paningin ng nakararami, pero tignan na lang natin ito sa ibang anggulo na hindi tayo mababalisa tungkol sa pagka-gunaw ng mundo.

Maikli lang ang buhay ng tao. Hindi natin alam kung ito na ba ang huling taon natin sa mundong ito. Huwag mo nang intindihin yung napanood mo sa 2012. Kathang isip lang yun. Isipin mo na lang ang mga aksidenteng nagdaan tulad ng bagyong Ondoy at Pepeng, at pati na rin ang Maguindanao Massacre. Morbid ano? Pero ganon talaga. You can never tell, ika nga. Kaya naman at hinahamon ko kayo at ang aking sarili na tuparin ang nasa ating New Year's Resolution bago pa mahuli ang lahat. Ang hindi maka-kumpleto nito, pangit at may anghit! Game!

Happy New Year sa inyong lahat at nawa'y pagpalain tayo ng kaginhawaan at kaligayahan ngayong 2010!

(Advanced Happy New Year na rin sa mga intsik, at huwag niyong kakalimutan ang Tikoy at Hopia ko)

Ang Wish List ni SerPol

2009-12-21T00:19:00.008+08:00

Wish lists are created by people, when they compile a list of items they desire. The person will then distribute copies of this list to family and friends that are likely to purchase gifts for him or her. The goal of a wish list is to facilitate communication between the gift receiver and the gift giver. Wish lists often contain items that a gift purchaser can obtain from a variety of retailers.

Source: Wikipedia.org

Paki-kumpirma nga sa akin kung tama ang nababasa ko...

Magko-compile ako (hanggang dito ba naman ay may "compilation" pa ring involved?) ng isang listahan ng mga bagay/items na gusto kong makamit, at pagkatapos ay ipapadala ko ito sa mga tao na kumbaga ay para lang nagpaparinig ng "HOY! Baka gusto niyo akong regaluhan nito!"

Tama, ano? Ayos. Yun pala yun. Naghahanap kasi ako ng eksaktong depinisyon ng salitang "Wish List", at sa kabutihang palad ay muli na naman akong natulungan ni pareng Wiki. Ayun pala ang "wish list"... Parang listahan lang ng mga taong papatayin sa buwan ng eleksyon.

Maalala ko lang ano, napakatagal na rin pala magmula nung huli akong niregaluhan ni "Santa Claus" ng regalo. Kung tama ang pagkakatanda ko, isang laruang Power Ranger ang huling niregalo sa akin. Yung Green. Si Tommy ba yun? Yung may gintong shield sa dibdib at pwede ring gawing flute yung kanyang itak? Yung niregalo sa akin noon, e yung tipong 'pag pinindot mo yung buton sa kanyang sinturon e magpapalit siya ng ulo. Oo, tama ka. Nagpapalit ng ulo. Di na kailangan ng head transplant. Isang pindot lang, at ang normal niyang mukha ay mapapalitan na ng isang ulo na nakasuot na ng helmet. Astig. Nakakatuwa. Pero dahil sa hindi ka na nakaka-relate e ititigil ko na ang pag-describe sa laruang iyon.

Ilang taon pa lang ako nung binigay sa akin yun. Grade 2 pa siguro ako noon. At nung mga panahong iyon e sikat pa rin si Santa Claus sa mga kabataan. Marami pa ang nauuto noon na kesyo totoo DAW talaga si Santa Claus; nakasakay sa kariton na hinihila ng mga ungas, este ng mga usa at pumapasok sa mga bahay-bahay sa pamamagitan ng pag-lusot sa "chimney". Kung paano siya nagkakasya dun e hindi ko alam. At kung paano siya nakakapasok sa bahay ng mga Pinoy ay lalong hindi ko alam, dahil wala namang tsimineya ang mga bahay dito sa Pinas ("Tsimineya! Tsimeneya! Naglilinis ng Tsimineya!").

Andiyan din ang mga paniniwala na kakuntsaba daw ng mga magulang namin si Santa Claus at iniiwan na lang sa kanila ang regalong para sa amin. At lalo pa itong pinatibay ng kanta ng nasirang Michael Jackson na "I Saw Mommy Kissing Santa Claus" na mayroong dalawang posibleng propesiya: 1.) Tatay mo yung nagpapanggap na Santa Claus, at 2.) May ibang kinakalantari ang nanay mo at nagkikita sila ng patago tuwing hatinggabi (at naka-costume pa ng Santa Claus si kabit).

I did! I did see Mommy kissing Santa Claus last night, and I'm gonna tell mah Dad!

Nakaka-miss. Parang gusto ko tuloy bumalik sa sinapupunan ng nanay ko para maging bata uli.

Pero iba na ngayon sa Pinas. Lumalaki na ang mga bata ngayon na hindi inuuto ng kanilang mga magulang. Fetus pa lang yata e sinasabihan na ng "Anak, hindi totoo si Santa ha? Kaya huwag kang hihingi ng house and lot sa Pasko". Tsk. Maraming dahilan kung bakit hindi na totoo si "Santa" ngayon (at siyang iniisip ko pa rin kung bakit "Santa" ang ginamit kay Santa Claus, imbes na "Santo"...Hindi kaya siya ay bading?). Malamang, dahil na rin siguro sa kahirapan. Dahil hindi na kayang kuntsabahin ng mga magulang ngayon si Santa na baka pwede pang mabigyan ng regalo ang kanilang mga anak.

Hindi na kayang panindigan ng mga magulang si Santa Claus dahil sa kahirapan.

Pero kung may magandang epekto ba ito sa mga bata, e ang sagot ko diyan ay oo. Mabuti na rin at maaga silang namulat sa mga kasinungalingan ng mundong ito. "Early Dismissal" kumbaga. Ay mali. Saan ba nanggaling yung term na yun?... Hehe. Pero ako, sa kaso ko, hindi na ako bata. Batang-isip lang. At sa tuwing tatanungin ko ang nanay ko kung nasaan si Santa, ay isang malutong na sapok sa noo ang inaabot ko (habang naglulumpasay sa kakatawa ang aso naming si Pot-pot).

Sadyang may punto nga ang mga katagang "Ang Pasko ay para lang sa mga bata". At huwag niyo uli akong tanungin kung sinong Emo ang nagsabi niyan dahil hindi naman ako galit kay Santa Claus at kay Mr. Bean. Panahon talaga kasi ng mga bata ngayon. Bukod sa mahabang bakasyon e panahon pa ng pangangaroling (kahit binubuhusan sila ng mainit na tubig), pagtanggap ng mga regalo at pagtanggap na rin ng mga Aginaldo. Mga inaanak? Sinong inaanak? Wala akong inaanak! As in, wala! Wala na akong matandaan dahil sa dami ng nag-proxy sa akin sa mga binyag ng sanggol na hindi ko naman kaanu-ano. At magugulat na lang ako at biglang susulpot dito at magsasabi ng "Ninong, anlaki na ng utang mo sa akin"

Utang ko? UTANG NA LOOB, please lang! Hindi kita kilalaaaaaaaa!!!

Kaya naman ang mga high-tech na gurang ngayon ay nauuwi na lang sa pag-gawa ng "Wish List". Dahil hindi na sila mga bata at wala nang Santa Claus na magreregalo sa kanila ng mga designer clothes, novels, CDs, DVDs, bags at kung anu-ano pang mamahaling bagay na pwedeng bilhin ng isang Dirty Old Man or D.O.M. for short (Maraming hindi naka-gets sa "D.O.M." sa huli kong blog entry) o ng isang Matrona/Bakla para sa kanyang Fafa (Yung mga mahihilig mag-bigay ng indecent proposals). Lugi rin minsan sa exchange gifts, dahil 'pag nagregalo ka ng isang sosyal na plato na P200.00 worth, e makakatanggap ka lang ng tatlong set ng "Good Morning" towels bilang kapalit. Yung twalyang sinasabit sa leeg ni Erap. Ganun. Badtrip.

Ah, hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Ibibigay ko na ang wish list ko para sa Pasko, kahit alam kong isang buwan na akong late at ilang araw na lang ay Pasko na. Araw-araw naman dapat ay Pasko, sabi nga ng mga hindi Katoliko.

* PLAYSTATION 3 / Nintendo Wii - Oh, ano, ha? Paktay ka diyan, bay! Sinong magreregalo sa akin nito? Kung sino man ang may ganang mag-waldas ng 30K diyan para regaluhan ako nito e sa iyo na ang habang-buhay kong...pag-galang! Hehe.

* Bola ng Basketbol - Pitong taon nang flat ang Milo Basketball ko. Junior size pa yun. Heavyweight na ako. Wala na rin akong ehersisyo kaya maganda na rin ang mabigyan ng bola ng basketbol. Isa pa, nakabili na ako ng orig na basketball jersey ni Mark Caguioa. Yung player ng Barangay Ginebra Kings. Pwede na akong makipag-laro sa mga dose anyos dito. Ang nakakatanga lang, ay inuna ko pa ang damit kesa sa mismong bola. At oo nga pala, kung gusto ninyong samahan ng Basketball Court e mas maganda. Hehe.

* Libro ng Data Structures / Systems Analysis and Design - Eto yung mga tinatawag na pang-"weirdo" na gamit. Geek, kumbaga (hindi Greek, Griyego yun). Sa totoo lang, wala naman akong kamuwang-muwang sa mga kompyuter. MS Paint lang talaga ang alam ko. Pero dahil sa kinakailangan sa trabaho e wala na akong ibang choice kundi ang maging taga-sunod ni R2D2.

* Tsinelas - Laspag na ang tsinelas ko. Pero buti na lang at matibay pa. Regalo pa sa akin ito ng syota ko nung birthday ko last year (Grabe, antagal na pala). Tumatanda na rin kasi ako. Tsinelas na lang ang footwear of choice ko 'pag namamasyal sa mga malls (bukod sa leather shoes). Nagmumuka kasi akong bagets kapag naka-rubber shoes ako at pinagkakamalan pang si John Lloyd (kumulog bigla). Tsaka numinipis na ang ilalim ng tsinelas ko sa kakapalo ng mga pusa na nakikipag-lambingan kay Pot-pot (yung aso namin)

* Wallet - Amoy anghit na ang wallet ko. Yak. Nakakasuka na minsan, lalo na at pag dumudukot ako ng pamasahe. Hindi kasi gawa sa leather ang wallet ko kaya naa-absorb nito ang pawis sa mga hita ko (sa bulsa ng pantalon ko nakalagay ang wallet at hindi sa loob ng brip). Kaya kung pwede, yung leather ang iregalo niyo sa akin. Yung gawa sa balat ng dinosaur.

* Mas maraming bisita - Bisita lang sa blog. Hindi bisita sa bahay dahil wala namang lamay dito. Ngayon kasi, habang tina-type ko ito e maglilimang daan pa lang ang napapadpad sa blog ko. Hindi na masamang bilang ito, pero sana bago matapos ang taon ay mag-"Sky Rocket" sana ang bilang ng mga walang magawa sa buhay at mapadaan sila sa aking munting tambayan. Ngayon na rin ako magpapasalamat sa mga masugid na tagasubaybay ng blog na ito, at ganun na rin sa mga na-inspire kong sumulat uli ng blog entries sa wikang atin (alam kong meron, tatlo na yata sila) Salamat uli sa inyo at mabuhay tayong lahat.

* World...er, Peace sa Pinas - Walang ibang makakapag-bigay nito kundi yung may birthday ngayon na nasa itaas. Pero huwag tayong mawalan ng pag-asa, kahit nag-daan pa tayo sa samu't-saring delubyo magmula sa H1N1 epidemic, pananalasa ng bagyong Ondoy at Pepeng, Maguindanao massacre, Ondo Perez kidnapping at ang nag-babantang muling pagputok ng bulkang Mayon.

Magaling ang mga Pinoy, NAPAKARAMI nating magagawa para isalba ang bayang Pilipi ---- teka, hoy, sino kayo? Bitawan niyo ako! Nurse?! Anong pinagsasasabi niyo diyan?! Wala namang Mental Hospital sa Laguna! Bitawan niyo ako, arekup! Buset! Bitawan niyo ako! Hindi ako baliw! Crispin! Basilio! Sisa! Crisostomo! Padre Salvi! Padre Damaso! Hindi pa ako tapos! BITIWAN NIYO AKOOOOOOOOO.......!

--------------------------------------------------

Regalo ang unang naiisip natin 'pag sasapit ang araw ng Pasko. Mga bagay na panandalian lang magagamit dito sa balat ng lupa at magbibigay sa atin ng saya. Hindi ako ipokrito o ano, pero ako man ay naghahangad din ng mga ganitong bagay tuwing Pasko. Andami kong gustong makuha, matanggap at maangkin. Ganito talaga siguro ang tao. Nabubuhay at namamatay sa pag-asa.

Wala rin naman akong kapasidad magbigay ngayong Pasko dahil hindi naman ako Congressman, at wala akong ham at keso de bola na maibibigay sa inyo. Isa lang akong pobreng nilalang na may Internet connection sa bahay at ang maibibigay ko lang sa inyong Pasko ay ang Blog Entry na ito.

(Isinama ko nga pala sa aking MP3 Playlist ang kantang "Bro, Ikaw ang Star ng Pasko" mula sa latest na station ID ng ABS-CBN, kahit baduy sa pandinig ng iba)

Maligayang Pasko sa inyong lahat!

At Happy Birthday kay Bro.

At "Mamatay kayo sa inggit" sa mga tao na hindi naniniwala dito.

Excuse Letter

2009-12-16T15:39:00.008+08:00

To whom it may concern,

Please excuse myself, SerPol, for being absent on the net for the past 3 days due to some certain incidents that I cannot avoid. And please be warned that this blog entry will be, once again, a long one because of...uhm, pakibasa na lang, nosebleed na ako sa pag-iinggles eh.

Sincerely yours,

[ Pekeng pirma ]
SerPol

Excuse Letter ba kamo?

Aba'y napakatagal na simula nung huli akong nagpadala ng ganitong klaseng sulat. Pitong-taon na yata ang nakalipas (hindi na kasi uso sa kolehiyo ang Excuse Letters, dahil kapag absent ka sa klase, isang bungisngis at kamot lang sa ulo e makakalusot ka na sa prof mong nag-uulyanin). Yung tipong aawitan mo ang nanay mo para igawa ka ng palusot sa tatlong-araw mong pagla-lamyerda (dahil sa iyong walang-katapusang-pag-eemote matapos mong matalo sa pustahan sa DotA). At lahat na ng excuses, sasabihin na ng nanay mo, ma-"excuse" ka lang. Nakaka-miss. Ah, eto nga pala ang mga kadalasang "excuses" na ginagamit ng mga magulang para mapagtakpan ang kalokohan ng kanilang mga anak:

blah-blah-blah...due to High fever and Flu.
blah-blah-blah...dahil sa lagnat at sipon.
blah-blah-blah...due to fever and influenza. (nagkamali yata sa spelling ng "impluwensya")

Napakaraming pagpipilian. At sa lahat ng pwedeng i-dahilan e ang lagnat at sipon pa ang pinakasikat sa mga magulang ngayon. Napakarami namang sakit na pwedeng i-dahilan tulad ng cancer, AIDS (herpes, syphilis, at bisexuality), ketong, heart attack, mild stroke, strong stroke (meron ba nun?), brain damage/malfunction, circumcision, menstruation, amputation etc. Pero sa huli, da best pa rin ang "high fever and flu" dahil bukod sa madali itong isulat e para mo na ring inungas ang babasa ng excuse letter mo. Kumbaga, para ka na ring nagbigay ng panyo na ipupunas ng titser mo sa mga luha niya pagkakita niya sa iyo.

Pero ops! Meron pang 2nd runner-up diyan! Yan yung: "Because we went to his great-great-great-great grand daughter...este grandfather's funeral" Dito tiyak, hindi makakatanggi ang titser mo dahil magmumukha silang Satanista kapag di nila tinanggap ang dahilan mo. Pero hindi naman araw-araw namamatay ang lolo mo kaya nasa number 1 spot pa rin ang "high fever and flu"

----------------------------------------------------

E bakit nga ba ako gagawa ng esmyuskee letter? Tulad nga dun sa sinabi ko sa bungad ng entry na ito, tatlong araw akong nawala sa mundo ng Internet dahil sa ilang dahilan. Grabe ano? Para na akong may "alternate world" na ginagalawan. Masamang senyales na yata ito ng pagiging "defendant" este "dependent" sa modern technology. Pero ganun pa man, trip lang naman 'to at tyak kong wala namang ibang nakapansin sa tatlong araw na pagka-wala ko, kaya wala nang manenermon diyan, oki?

December 13, 2009

Kaarawan ng tatay ko. Natural, sasama ako sa pagse-celebrate. Alangan namang ipagpalit ko ang okasyon na yun sa sampung oras ng pagfe-feysbuk, na wala ka namang ibang ginawa kundi mag-comment nang mag-comment sa Naruto IQ test na sinagutan ng kaibigan mong jologs. Isang beses lang nangyayari ang birthday sa isang taon (unless ka-kilala mo si Mang Ompong at ka-kwentuhan mo siya tungkol sa Alzheimer's disease ninyong dalawa at sino sa inyo ang may pinakamaraming bertdey sa isang taon) kaya kelangang gawin itong espesyal; kahit butas ang bulsa.

Ang aking ama at ina habang nag-uusap kung ano ba ang

pinaka-murang pwedeng ma-order...

Simple lang naman ang naging itenerary naming mag-anak nung araw na yun. Ako, ang nanay ko at ang tatay ko, ang nakababata kong kapatid na babae, at nges-hu ("guess who" sa pagkakasabi ng mga ngongo) kung sino ang ika-limang miyembro?

Ang aking mahal na nobya na muling nagbalik mula sa planeta ng Sunday School.

SM Santa Rosa lang ang pinuntahan namin, namili ng damit pamasko (di ako nakabili ng bagong brip), at kumain na lang sa Pizza Hut. Hehe, sosyal, PitsaHat. Ngayon lang yata ako naka-kain dito sa loob ng isang dekada, sapagkat laging take-out lang ang ginagawa namin dahil isang slice ng pizza lang naman ang kaya naming bilhin.

Pero value meals lang ang kinain namin. Maghahanap sana ako ng Happy Meal para may libreng laruan pero wala. Sa MakDo at JoBee lang pala uso yun. Solb na kami sa PitsaHat. Nabusog ako dahil sa bottomless na Pepsi. Hindi naman pala masakit sa bulsa ang magpaka-sosyal kahit isang gabi lang (kahit sumakit ang dila namin sa lasa ng Spaghetti Meatball dahil para itong giniling na hinaluan ng marijuana at kung anu-ano pang anik-anik na di namin mawari)

Ang mag-hipag

Sa huli, nag-uwi na lang kami ng isang Red Ribbon Chocolate Mouse, este Mousse at sinagot ko na rin ang half-gallon ng ice cream para may makain pa kami sa bahay.

Papa, maligayang kaarawan uli sa iyo at nawa'y magkasama pa tayo ng matagal sa ating munting tahanan. At sana ay bigyan ka pa ni Bro ng mas mahabang pasensya para mapaglabanan ang iyong asar sa tuwing pinapagalitan ka ni Mama. Mahal ko kayong lahat, at sana balang araw ay mabasa niyo ito.

----------------------------------------------------

December 14, 2009

At dahil muling nagbalik ang aking nobya e naisipan namin itong pahabain pa bilang pambayad sa halos isang buwang hindi pagkikita (dahil sa isang di pagkakaintindihan tungkol sa kung ano ba ang nauna: ang manok ba o ang itlog?). Napakasaya ko at muli kaming nagkahawak ng kamay at pakiramdam ko e ngayon lang uli ako nagkaroon ng "girlfriend"

Pero meron kaming hindi kagad napansin. Monthsary pala namin nung kinabukasan. Syet. Ayos. Sakto. Apat na taon na kaming magka-relasyon, at 47th monthsary na namin ito to be exact. Napakatagal na pala namin. Buti na lang at walang Anne Curtis na umaakit sa akin kundi e matagal na akong kumakanta ngayon ng "Nanghihinayang"

Pag-pasensiyahan niyo na at nawawala ang mukha ko...

Sinamahan ko siyang umuwi sa Batangas para dalawin ang kanyang pamilya. Doon na rin ako nagpalipas ng gabi, matapos ang isang stop-over sa Lipa para mag-deliver ng printer inks sa isang matandang kustomer na pumoporma sa nobya ko. Sales Executive ang girlfriend ko sa isang maliit na kumpanya na nagbebenta ng mga ink cartridges at printer, pero siya rin ang nagde-deliver dahil wala silang delivery boy, hehehe. Kaya naman di maiwasan ang mga customer na pa-cute (o D.O.M.) na kulang na lang e ang syota ko mismo ang orderin. Dito papasok ang isa pang persona ni SerPol, si SerPol: the D.O.M Killer, at sa kabutihang palad e hindi nakatingin sa akin ang matandang oportunista at agad-agad na pinirmahan ang resibo ng ink. MWAHAHAHAHAHA!

Ang inaalala na lang ng nobya ko e kung muli pa bang o-order ang taong yun...hehehe. Mukhang binawasan ko pa sila ng cliente ngayon...hehehe...

A-kinse (December 15, para sa mga sosyal na di nakaka-intindi ng "a-kinse") na ng gabi ako nakabalik ng Laguna galing ng Batangas, at dahil sa pagod na ako ay hindi na rin ako nakapag-online muli. Hindi ko na rin nadaanan ang sweldo ko sa opisina namin, dahil sarado na.

And speaking of sweldo, natanggap ko na kanina ang sweldo ko. Ayoko na sanang mag-comment pa at baka magalit pa sila sa akin. Dahil kasi yung sweldo ko ngayon...parang hinati lang.

Hinati. 60-40. Ganun.

Yung unang hati yung pinaka-sweldo ko at yung isang kalahati naman ay yung Christmas Bonus/13th Month...Linsyak...parang ganun lang din. Nagkahiwalay lang ng sobre.

Ngayon ko masasabi na mga bayani talaga ang mga guro. Ahehehehe...

Pero salamat pa rin at meron kaming bonus, di katulad ng inaasahan ko dati. Nasira lang ang mood ko nang mag-text na naman ang Smart BRO na bayaran ko na daw ang serbisyo nilang ubod ng bagal (at pinasisinungalingan pa ngayon ni Mo Twister sa pinakabago nilang commercial ngayon, na kesyo umaabot DAW ng 1+ MBPS ang download speed na sa katotohanan naman e nasa 0.64 MBPS lang).

----------------------------------------------------

Kaya ayun. Tapos na muli ang isang walang katuturang blog entry ni SerPol. Marami akong kailangang ipag-pasalamat kay Bro, at buti na lang at hindi napunta sa wala ang tatlong araw kong pagkawala sa mundo ng Internet. Kung meron man akong natutunan sa tatlong araw na yun, yun ay ang malaman kong mas masaya pa rin talaga sa "real world"

Kaya ikaw, mambabasa ko. Huwag kang masyadong paadik sa Internet at masama yan sa kalusugan (pero higit na mas masama sa kalusugan ang pagdo-DotA).

At hindi ko na naman alam kung pano tatapusin ito. Ah ayun! Teka...makagawa nga ng Christmas Wish list para sa susunod kong entry...hehehehe....

Disyembre na naman...

2009-12-07T19:28:00.001+08:00

Mga Nangangaroling: Sa may bahay, ang aming bati!

SerPol: Patawad...

Mga Nangangaroling: Meri Krismas, nawawalanghiyati --

SerPol: Patawad sabi e...next year na lang!

Mga Nangangaroling: Ang PAG-IBIG ang siyang may ari (ng inyong pabahay!)

SerPol: ....

Mga Nangangaroling: Araw-araw ay magiging pasko lagiiiiii! (Kahit ayaw mo!)

SerPol: Ah, lin***...

Mga Nangangaroling: Namamasko po! Para po sa pederasyon!

SerPol: *Pinakawalan ang aso* Go Pot-pot (d' dog)! Kill! Kill!

Mga Nangangaroling: Aaaay! Aaay! Takbo na mga sisters!

Pot-pot: Rawrrrr! Grrr... Rawr! FARF! FARF!

--------------------------------------------

Wala lang. Nag-isip lang ng magandang intro. Nakakasuya na kasi at lagi na lang "Wala akong magawa" ang pambungad ko sa mga blog entries ko (anim na buwan ko na yatang ginagamit yan). Eniwey, highway. Ngayon ko lang napansin na "Disyembre na" pala. Oo, di ka nag-kakamali. Ngayon ko lang talaga napansin. Hindi dahil ngayon lang ako nagising sa aking cryogenic sleep (Paki-research na lang po ito. Para naman malagyan ng bagong inpormasyon ang ating utak na matagal nang nasa cryogenic state), o ngayon lang uli ako tumingin sa kalendaryo (na may hubad na imahe ni Katrina Halili. Joke lang. Wala kami nun. Pero kung meron kami e baka isang taon ko nang di namalayan kung anong petsa na. Dahil sa balat ni Katrina na lang ako laging naka-tingin). Bakit kamo? Simple lang. Napakalamig na ngayon.

Kapag sinabi nating malamig, ito ay maraming bagay, na siyang aking iisa-isahin bilang pag-abuso ko sa aking sariling format ng pagsusulat. Dalawa pa lang naman ang naimbento ko habang ako'y nasa mundo ng blogging: 1.) Ang isang self-to-self interview, na para lang may sayad sa utak at kumakausap sa sarili, 2.) at ang isang tulad nito na para lang sumasagot ng Enumeration na hinaluan ng Essay. Buweno, heto na.

Ang askal naming si Pot-pot. Kumakain ng mga nangangaroling

--------------------------------------------

Malamig na Simoy ng Hangin

Masasabi mong Disyembre na kapag nararamdaman mo nang napakainit sa umaga at sobrang lamig naman sa gabi. Parang sintu-sinto lang ang temperatura kaya marami ngayon ang nilalagnat. Para lang ispageti sa karinderya na mainit lang sa umaga, palalamigin sa gabi, at iinitin lang uli kinabukasan. Hindi ko alam kung ako lang ba ito o ano, o talaga bang nagiging temperatura na ng Sahara ang temperatura natin dito sa Pinas? O di kaya ay talagang sobrang nipis na ng Ozone layer natin at di lang natin namamalayan na para nang "invisible disco lights" ang mga UV rays na tumatagos dito sa ating planeta ngayon ("Planeta" talaga ano? Parang alien lang. Hehehe)? Hindi ako miyembro ng mga organisasyon tulad ng Green Peace o ano, pero ito'y sa ganang akin lamang. Isa pa, di rin ako sasali dun dahil baka magalit si Richard Gutierrez at baka masapawan siya ng aking angking kagwapuhan at kisig ng katawan. Ang kumontra, bubusalan ko ng isang sako ng green peas sa bibig.

Pero ganyan lang talaga siguro pag Disyembre na. Hindi man umuulan ng snow sa Pinas (pero umuulan ng "bala" - na pag-uusapan natin mamaya), e malamig pa rin ang simoy ng hangin dahil maraming "heart broken", hehehe...anong konek?

Malamig ang Pasko (Pasko naaaa, sinta koooooohhh...)

At mapapansin mo rin na Disyembre na kapag nakakakita ka na ng mga matatandang naglalakad sa kalsada ('Di naman yung ganoong katanda tulad nila Dolphy. Yung mga nag-eedad 25 - 40 lang), naka-jacket, nakatungo, nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng jacket at nakatutok ang mga mata sa semento habang naglalakad. Mga magnanakaw, for short. Biro lang. Pero ingat kayo sa mga mamang naka-maong na jacket kahit tanghali, at paniguradong mahihingan kayo ng pamasko kahit ayaw ninyo.

Eto yung mga tinutukoy kong "heart-broken", miyembro ng SMP: Samahan ng Malalamig ang Pasko. Walang lovelife. Walang "sweetheart". Walang "Bebe Qoh". Walang lambingan. Walang sex life. Ay, sorry! Censored nga pala. Sorry din at marami ang tinamaan. Heheheeee...

Kung meron mang term na "Christmas Emo", e sila na ang mga tao na unang-una kong naiisip. Walang ligtas sa terminong "emo" lalo na't kung paulit-ulit ang mga kantang Pasko na Sinta ko ni Gary Valenciano at Sana Ngayong Pasko ni Ariel Rivera sa iyong cassette player (at wish mo rin kay Santa Claus na maregaluhan ka ng MP3 player. Kahit yung tig-"wanpayb" lang sa mga bumbay, para pamalit sa iyong inaamag na cassette player). Ayoko nang ipaliwanag pa itong mga romantikong-bagay na ito at dahil kung may unang nasasaktan, ay wala yung iba kundi ako...

Pasko naaaa...Sinta kooooohhhh...Ibalik mo na ang SIM card kooooohhh...

Malamig na Bulsa

Ika nga e, "paktay tayo diyan bay!" Eto na siguro ang pinakamalalang pasko ko sa loob ng tatlong taon ng pagtuturo dahil ngayon lang yata ako hindi makakatanggap ng 13th month o kahit man lang dalawandaang piso para sa Christmas Bonus. Wala e, ganun talaga pag nagsisimula pa lang ang institusyon na pinagta-trabahuan mo. Kelangang magtipid. Dito ko lang namimiss ang dati kong skul dahil galante sila sa mga ganitong panahon. Katapusan pa lang ng Nobyembre e 5-digits na ang nawi-withdraw ko sa aking ATM. Ngayon, 5-digits pa rin. As in limang piraso ng tig-lilimang daan at bente pesos...at wala ring ATM dahil sa isang sobre lang nakalagay ngayon ang sinesweldo ko. Malungkot talaga ang pasko ngayon...haaaaayyyyyy... Walang pambili ng kastanyas. Wala ring pambili ng bagong brip...(tuwing Christmas bonus lang yata ako nakakabili ng bagong brip...haaaaayyy)

Kaya naman at gusto kong humingi ng paumanhin sa lahat ng mga nangangaroling dito sa amin, lalo na sa mga nanay at mga choir members ng simbahan na humihingi gabi-gabi ng donasyon para sa kani-kanilang mga asosasyon. Pagpasensyahan niyo na kung pinapahabol ko kayo palagi sa aso o niraratrat ng mashinggan, o kaya ay binibigyan ng "crotch-chop" ala-D Generation X (eto yung ipepwesto mo ng pa-"X" ang mga kamay mo sa harap ng iyong pundya sabay sigaw ng "SUCK IT!") Wala lang talaga kaming maibigay na "limos" sa inyo dahil ultimo limang piso na barya e pinag-aagawan na ngayon dito sa bahay.

Balik na lang po kayo next year pag naipalabas na ang pelikula namin ni Bea Alonzo.

Ganito ang "Suck it!" Eto ang sikat na linya ng professional wrestlers na DX.

Malamig na Bangkay / Malamig na Dugo

Isang salita lang ang naiisip ko kapag binabasa ko yung nasa taas. Morbid.

At kung napansin mo ang aking embedded na MP3 player dun sa aking sidebar sa kanan, e iniimbitahan kitang ilipat ang track sa "Tatsulok" - na inawit ng bandang Bamboo, habang binabasa ang bahaging ito ng aking blog.

Nitong huli lang e parang may nagpahabol pa ng halos limang dosenang bangkay sa araw ng mga patay, bago magsimula ang Disyembre. Ang tinutukoy ko ay ang lintek na Maguindanao Massacre -- na kung saan sandamukal na tao ang hinarang ng mga alagad ng demonyo at pinagbabaril para hindi na makapag-file ng candidacy. Nadamay pa ang ilang mga news reporters sa mga napatay. Masaklap, oo. Masaklap talaga. Mas masahol pa yata 'to sa ginawa ng Abu Sayaff. Kapwa Pinoy, nagpapatayan. Kapwa Muslim, nagpapatayan.

Mga nahukay na bangkay ang nasa ilalim ng mga dahon ng saging...

Ang kapangyarihan talaga ang nagpapatubo ng sungay sa ulo ng mga swapang. Pumatay man ng iba e parang hindi na hadlang, makamit lang ang "upuan". Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ganun pa rin kadali itapon ang buhay ng mga tao para sa ibang tulisan -- tulad ng Abu Sayaff at nito ngang mga alipores ng isang makapangyarihang pamilya sa Maguindanao? Ayoko sanang lahatin ang mga "Muslim" dahil marami pa rin sa mga katulad nila na mas mabuti pa kesa sa ating mga Kristiyano (at hindi naman lahat dun e Muslim, sa paningin ko). Pero sino ang sasagot sa akin? Sino ang sasagot sa tanong ko na: "Bakit parang andali lang tumapos ng buhay para sa mga katulad ninyo?" Na para lang kayong pumapatay ng aso kapag meron kayong gusto?

Patawarin mo ako, Bro. Pero isa sa mga wish ko ngayong Pasko e mamatay na ang lahat ng bandidong kasali sa massacre na ito kasama na ang kanilang mastermind. O kung masyado mang brutal ang wish ko e, sana man lang, mabigyan ng hustisya ang mga namatay bago pa mag-tapos ang taon na ito.

At sa lahat ng presidential candidates diyan, eto na ang panahon ninyo para tuluyang magpa-pogi sa madla.

--------------------------------------------

Pasensya na at nasira ko ang mood ng mga bumabasa ng entry na ito, dahil naisama ko pa ang balita tungkol sa Maguindanao Massacre. Ayos na sana, ano? Dangan lang at gusto kong imulat ang mata ng mga tao ngayon, lalo na't Disyembre at nauuso na ang pamimili ng pamasko sa mga malls. Muli na namang naghahanda ang sangkatauhan para sa isang panahon ng kasiyahan at pagbibigayan.

Pero ikaw, tao. Tatanungin kita. Ano ba talaga ang gusto mo ngayong Pasko? Hindi ako si Santa Claus at hindi ko iyon maibibigay, pero, magiging maligaya ka ba talaga sa hihingin mo?

Meron ka pang halos dalawang linggo para mag-isip.

- FIN -

SerPol @ Hero Nation (Nov. 30, 2009)

2009-11-30T19:33:00.017+08:00

Alam ko, marami nang naghihintay dito sa entry na ito. Knowing na isa ako sa mga pinaka-reklamador na tao na nilalang ni Bro kaya naman importante sa marami na marinig ang mga komento ni SerPol tungkol sa mga bagay-bagay (kahit sa pinaka-walang kwentang bagay tulad nitong nasa title ng blog entry na ito). Marahil ay dahil nagiging sanhi ng "comic relief" ang pagbabasa ng isang tao sa blog ko o sadyang wala lang silang magawa, at nakuha nilang gawing pamalit 'tong blog ko sa mga mala-alamat na jokes ni Long Mejia.

So ayun, simulan na natin ang dokumentaryo para sa araw na ito. Ang Pagpunta ni SerPol sa Hero Nation!

Audience: Woohooo!!!! Yeba! SerPol! Yeba!

Teka, bago ko nga pala simulan. Ang Hero Nation ay isang animé event na pinangunahan ng cable channel na Hero TV na siyang nagpapalabas ng mga...as usual, animé. Taun-taon ay nagsasagawa sila ng isang event kung saan magkikita-kita lahat ng mga weirdo sa Pilipinas upang magkaron ng isang kasiyahan na tiyak namang sila lang ang magkakaintindihan.

DISCLAIMER: Huwag niyo po akong sasampahan ng Libel case dahil isa lang po akong guro tulad ni Efren Peñaflorida (na nitong kailan lang e nakamit ang "CNN Hero of the Year" award dahil sa kanyang kabayanihan). Kahit walang konek. Basta, yun na yun. Walang pikunan, at peace tayong lahat.

------------------------------------------------------------

5:00 AM - 6:00 AM

Maaga akong nagising dahil sa alarm ng celphone ko. Kagabi, pinag-isipan ko pa kung anong oras gigising, kung 4:30 ba o 5:00. At dahil sa natural akong tamad e pinili kong gumising ng 5:00 AM. Walang ibang almusal na pwedeng kainin sa amin kundi ang isang Lucky Me Pancit Canton - Calamansi Flavor (nag-advertise pa raw ang ungas). Kinumbinse ko na lang ang sarili ko na nabubusog ako sa isang plato ng pancit canton na yun, kahit sa katotohanan e parang nararamdaman ko lang na gumuguhit ang mga hibla ng noodles nito at di na sila nagkikita ng large at small intestines ko.

5:20 na nung matapos akong kumain ng almusal at nagsimulang maligo. Medyo natagalan ako sa paghahanda at halos alas-sais na ako natapos (naglaro pa ako ng ilang rounds ng Tekken DR sa aking PSP habang nagdedeposito sa bangko sentral ng poso negro, at di ko na namalayan na maliwanag na pala sa labas). Dali-dali akong nagbihis (pang-matandang getup ang trip ko ngayon dahil gusto kong panindigan na isa na akong matanda kahit isip-bata pa rin sa kabila ng lahat), at humalik sa aking ina bilang pagpapaalam at di naman niya nakalimutan ang tag line niya na "ingat ka at huwag mong kakalimutan ang pasalubong ko"

------------------------------------------------------------

6:00 AM - 8: 30 AM

Meeting place: STI Santa Rosa. Linsyak, eto na naman kami. Magkikita na naman kami ng aking Alma Mater at Mortal Enemy. Bakit kamo sa STI? Kasi lahat ng kasama ko sa araw na yun e mga kaibigan at dati kong estudyante sa STI Santa Rosa. Nakakatuwa namang isipin at welcome pa rin akong magpabalik-balik dun, kahit tinatawanan ko sila palagi pag may naririnig akong isyu tungkol sa kanila (STI Santa Rosa). Bitter.

Eniwey, dumating ako ng halos 6:30 na (yata, di ko na masyadong matandaan) dahil kahit lumabas ako ng bahay ng alas-sais, e alas-sais kinse pa rin umandar ang diyaskeng tricycle na sinakyan ko dahil limampu pa ang hinintay na sumakay bago pa ito lumarga. Pagkarating na pagkarating ko sa meeting place namin e agad kong kinuhanan ng picture gamit ng aking celphone, ang aking dating paaralan bilang simula ng aking pagdodokumentaryo sa mangyayari ngayong araw na ito.

Muli tayong nagkita...

Sarado ang gate. Walanghiya. Hinanap ko ang mga kasama ko at nakita ko silang naglalaro ng pusoy dos gamit ang kanilang Magic cards sa isang malapit na carinderia. Kulang ang barkada, hindi nakasama ang ilan sa amin dahil sa ibang personal na dahilan. Ang isa ay kasalukuyang iniihaw sa Lydia's at ang isa naman ay kasalukuyang nagsisilbing masokista sa isang delivery center. Ngunit ganunpaman, present pa rin ang mga numero-unong adik sa tropahan. Nagulat lang ako ng konti dahil merong isang bagong mukha na sumama sa lakad namin: isang babaeng nagngangalang...ano nga pala uling pangalan nun? "Kiss"???

Alas-syete na nang sumakay kami sa van na may biyaheng Makati. Naghintay pa rin kami ng kaunti para mapuno ito at naka-isang game pa kami ni Ran Kei Shiro sa Phantasy Star Zero (isang laro sa Nintendo DS) bago pa ito napuno at umandar. Dun na rin nagka-bigayan ng tickets (bumili na kami para derecho pasok na lang kagad mamaya) at nagkakuwentuhan tungkol sa ilang bagay. Naging mabilis at swabe naman ang biyahe. Walang trapik. Natagalan lang kami sa Makati Avenue dahil hindi namin alam kung paano pupunta sa A-Venue Hall, na siyang venue ng Hero Nation. Matapos ng 20 minutong pagkonsulta kay Sultan Kudarat at Marcelo Del Pilar (mga machogwapitong naka-pose sa Makati Avenue) ay sa paglalakad din kami nauwi. Walastik.

8:30 na nang dumating kami sa A-Venue Hall. Pagod na pagod at naghahanap na ng stretcher.

Sa wakas...ang mahiwagang pinto!

------------------------------------------------------------

8:30 AM - 10:30 AM

May iilang kabataan na kaming nadatnang nagkukulitan sa entrance ng venue. Meron nga pa lang tatlong entrance: entrance para sa may ticket na, entrance para sa mga bibili pa lang ng ticket, at entrance para sa mga "cosplayers". Oo nga pala, kung sakaling di mo alam kung ano ang "cosplayers", sila yung mga animé addicts na nagbibihis ng damit o costume katulad ng sa mga animé characters tulad nila Goku, Naruto at Mojacko. Siyempre, dun kami pumila sa una, dun sa "may mga ticket na"

Nadatnan din namin dun ang isa sa mga dati kong estudyanteng babae at dati ring karelasyon ng isa sa mga kasama ko. Alam kong mahirap maintindihan ang parteng ito dahil wala naman kayong idea kung anong nangyari at ayoko ring magbitaw ng mga pangalan. Hehe. Basta ayun na yun. Isipin niyo na lang ang isang scenario kung saan nagkita ang dating magsing-irog. Yun nga lang at ibang nobyo na ang kasama ni babae. Hehehe.

Ayun, ang tagal naming naghintay sa entrance. Pabalik-balik ang haring araw sa pagsikat at medyo nahilo ako sa init. At dahil sa gutom at pagod sa paglalakad, nagkulitan na lang kami sa pilahan -- ang unang bagay na ginagawa ng mga nababaliw na sa pagod at gutom. Alas-diyes pa daw magbubukas ang entrance. Susginoo. Wala na kaming ibang nagawa kundi palipasin ang oras sa kuwentuhan (kasama ang isang Naruto cosplayer na maya't mayang nakikisabat sa usapan namin gayong di naman namin siya kilala) at tawanan.

Isa-isa naming pinagtawanan ang mga cosplayer na dumadating dun lalo na ang cosplayer na nagbihis ng isang costume na di namin mawari kung saang planeta galing...parang isang cyborg version ni Michael Jackson. Pagpasensiyahan niyo na ako kung di ko kilala ang lahat ng animé characters at nagtataka pa rin kung animé character ba talaga ang ginagaya ng kolokoy na yun o isang palaboy na gumagawa ng armor gamit ang mga basurang napupulot niya. Nakakatuwa. Sabi ko na nga ba at totoo ang teorya ko na buhay pa si Michael Jackson at namumuhay na bilang isang robot.

Ganito ang mangyayari kay Jacko pag naiwan sa kusina...

Lumipas ang alas-diyes at di pa rin nagbubukas ang mga gates. Labas-pasok ang mga staff sa building na tila ba nagyayabang na "ako ang staff dito, belat" ganun na rin ang mga security guard na nagbihis ala-SWAT para lang maka-sindak (mga traffic enforcers yata to na nag-cosplay din). Naririnig na namin ang mga pahaging ng mga nakapila. Nagrereklamo na kung bakit sarado pa rin. At dahil naaasar na rin ako, sumigaw ako (sa boses na ala-Mike Enriquez) ng "Susmaryosep! Ano ba 'to? Alas-diyes ba ngayon o alas-diyes bukas?!"

Hoy, ikaw. Kung ikaw talaga si Naruto, buksan mo ang pinto!

------------------------------------------------------------

10:30 AM - 2: 00 PM

10:30 na nang umaga nang napag-pasyahan nilang pilasin ang mga tickets namin at suyurin ang bag namin kung meron ba kaming patalim, bomba at pagkain (oo, bawal ang pagkain dahil may mga nagbebenta na sa loob) Nakapasa naman ako sa guwardiyang mapanuri pagkatapos niyang kalampagin lahat ng gamit ko sa bag, na para bang naghahalo lang siya ng mainit na kape, (kasama na ang Nintendo DS, PSP at celphone ko) at matapos niyang himas-himasin ang buong katawan ko sa kanyang paghahanap kung meron bang time bomb na nakaipit sa mga bilbil ko e wala naman siyang nakita. Buti na lang at wala. Mwehehehehe...

Ang tatlong kumag sa harapan ni Voltron

Samu't-saring booths ang tumambad sa amin pagkapasok namin sa loob. May booths na nagbebenta ng animé merchandise, may booth na nagbebenta ng piratang DVD's ng animé, may booth din para sa registration ng gustong sumali sa iba't ibang contest tulad ng drawing at dubbing. Andami. Nakakahilo. Puro animé. Kulang na lang e condom na may mukha ni Doraemon. Magsasawa ka talaga sa dami. Pero imbes na animé ang hanapin, e ang food booths ang una kong minarkahan sa aking "imaginary map". Nagdedeliryo na ako sa gutom at pinagkakamalan ko nang dambuhalang squidballs ang mga nakikita kong bagay sa ilalim ng mga mini-skirts na nakakasagupa ko. Di ko na kaya. Kumain na ako.

Japanese-style Beef Bowl. 77 Pesos. Anak ka ng tinolang duleng. Isang linggong supply na ito ng tinapa e. Bumili na rin ako ng pineapple juice na nagkakahalagang bente pesos para naman mas madaling lunukin ang pagkain na labag naman sa bulsa ko ang presyo.

Ito lang ang naiuwi ko galing sa event.

Isang DVD copy ng Sayonara Zetsubou Sensei

at Black Jack; at hindi pa gumagana ang disc 1 ng isa...

Kanya-kanya kaming ikot pagkatapos kumain. Sa unang tingin, maraming booths. Maraming pwedeng pagka-gastusan. Pero kung nang-galing ka na sa mga naunang events ng Hero e mapapansin mong parang maraming kulang. Mapapansin mo rin na napakaliit ng venue, at isa-isa nang nagdadagsaan ang mga miron. Napuno ang venue sa isang kisapmata at nakita ko na lang ang sarili ko na lumalangoy -- nagba-butterfly stroke at sumisisid sa isang mistulang-dagat na puno ng tao.

At nagsimula na ang programa...

Inatake na naman ako ng asar. Sa buong buhay ko, hindi ko talaga nagustuhan ang mga crowded places. I hate crowds, ika nga. Di ko nga alam kung bakit pa ako nandito. Para lang akong baliw. Wala naman akong phobia o kung ano, pero lumaki lang talaga ako na walang ibang kinakausap kundi ang kaluluwa ni Hitler. Hehe, biro lang. Ayoko lang talaga ng maiingay. Nawawala sa "sync" ang utak ko 'pag maraming maingay at magulo sa paligid.

Nagpasya na lang kaming umalis ng mga bandang alas-dos dahil pati ang mga kasama kong Otaku ay na-disappoint na rin sa event. Di ko rin nakita ang mga kasamahan kong staff sa PKMN-ph.com dahil sinindak ko sila nung isang araw. Ako man ay di nag-enjoy at muli ko na lang ibinaling ang aking atensyon sa mga babaeng naka-suot ng mini-skirt at walang habas na bumubuka-bukaka.

Ano ba?! Sino bang kumuha nitong picture na ito?!

------------------------------------------------------------

2:00 PM - 6:00 PM

Megamall. Oo, tama. Megamall na lang.

Nagpunta na lang kami sa Megamall para masolusyunan ang pagka-bitin namin sa nasabing event at nagsimula na naman ang sangkatutak na lakaran. Halos mapugot na ang mga paa namin sa pagod. Kung nakakapagsalita lang ang paa e malamang e minumura na kami ng mga ito. Pero sige pa rin, makapagpalipas lang ng oras. Walang masyadong nangyari sa Megamall kundi - lakad, lakad, kain, lakad, lakad, bili ng konting merchandise, lakad at lakad uli. Sa mga puntong iyon, gusto ko nang mang-agaw ng wheelchair o stroller sa mga matatanda at mga sanggol na nakakasalubong namin. Sobrang pagod na talaga ako. At sabi ko nga, sa mga oras na iyon, dalawa na lang ang gusto kong mangyari: ang sumigaw dahil sa pagod o ang magbigti ng sarili.

At dahil hapon na at nag-uumpisa nang mag-hari ang kadiliman, nagpasya na kaming umuwi. Pero bago pa uli kami nakasakay ng van pabalik ng Laguna e sumailalim na naman kami sa isang mahabang lakaran na siyang nagpatulog sa amin sa biyahe kinalaunan.

------------------------------------------------------------

ANG KONKLUSYON

Kasalukuyan pa ring nangangatog ang mga paa't tuhod ko habang tina-type ko ito, pero di ko maiwasang mamangha sa aking sarili at nagawa ko pa ring mag-type ng ganitong kahabang dokumento sa kabila ng pagod. Hehe.

Palpak ang Hero Nation. Para sa aming mata siguro, oo palpak talaga. Bakit? Una, dahil sa isang venue na di ganong kilalang pinagdarausan ng mga ganitong events ang napili nilang lugar. Anong nangyari sa SMX at Megatrade Hall? Maliit ang lugar, at paano naman magkakasya ang 500+ katao sa isang lugar na mas malaki lang yata ng kaunti sa isang basketball court? Isama mo pa ang mga booths, kainan at stage. Mai-imagine mo na siguro kung gaano kasikip dun. Tungkol naman sa programme, di ko na huhusgahan yun dahil di na naman namin tinapos. Ang huli ko na lang na nasaksihan e ang pagsayaw ng Pilipinong "seiyuu" (voice actor) ni Naruto na sadya namang napaka-corny, gusto ko nang maglatag ng banig at matulog na lang nang mahimbing. Lahat siguro ito ay naging sanhi ng isang pagpa-plano na pabagu-bago at mukhang tinapos sa isang desperadong paraan. Kung matatandaan ng marami, ilang beses na na-move ang event na ito magmula Nov. 6, naging Nov. 20, at biglang naging Nov. 30.

Pero ganun pa man, marami pa rin akong natutunan sa adventure na ito. Iisa-isahin ko lang para sa inyo (huwag kayong mag-alala at malapit na itong matapos, hehe)

Huwag kang maglalaro ng PSP habang tumat**
Huwag kang magsusuot ng leather shoes lalo na't di mo alam ang papunta sa lugar na pupuntahan mo
May tatlong stage pala ang pagkapagod ng isang tao: 1.) Magrereklamo sa pagod 2.) Mangti-trip at makikipagtawanan ng malakas, at 3.) Tatahimik at di mo na makakausap
Mainitin ang ulo ng mga dispatcher sa terminal
Masarap makipag-sumo wrestling sa loob ng MRT
Hindi sikat si Mojacko
Si Michael Jackson ay pwede ring animé character
Naka-shorts din minsan ang mga babaeng naka-mini skirt (inosente po ako)
Ang beef na ginagamit sa beef bowl e para lang BACON
Legal ang pamimirata ng DVD sa mga ganitong event
Marami talagang weirdo sa mga ganitong event at uso dito ang pakikipag-usap sa sarili
Late ng isang oras ang orasan ng mga staff ng Hero
Si Naruto ang mascot ng Hero at hindi si Cha-cha
Magmumukha kang bumbero pag di mo sinuot ng maayos ang costume ni Naruto
Binebenta pala ang Death Note, hindi nilalaglag ng demonyo
Magmumukha palang aswang si Voltron pag di na-assemble ng maayos
Masakit pala kapag pinagpalit ka ng ex-girlfriend mo sa isang tao na mas adik pa sa animé kesa sa iyo, hehehe (jeeeee.....poooo.....yyyyy)
Maganda pala pag-aralan ang "teleportation" para hindi ka na mapagod sa mahabang lakarin
Ang isandaang piso ay mas mainam pa ring ipang-gastos sa hair wax kesa sa mga event na ganito

Overall, nasayang lang sa akin ang 100 Pesos sa ticket na yun. Ngayon alam ko na kung pupunta pa ako sa susunod na Hero Convention. At ang sagot diyan ay: Hinde. Hindi talaga ako para sa mga ganitong okasyon. Oo at mahilig akong manood ng animé, pero hindi sa punto na magsusuot na ako ng damit ni Eugene o ni Recca at titira ng bolang apoy gamit ang aking kili-kili at singit.

Hindi ko na alam kung paano tatapusin 'tong entry na ito...pagod na pagod na talaga ako at ang naaalala ko na lang e ang...zzzzzz.....mga....

....mini....skirts....zzzzz....

- FIN -

Ang Muling Panayam

2009-11-19T22:28:00.008+08:00

NOTE: Pakiusap lang, huwag masyadong pakaseryosohin ang inyong mababasa kung ayaw ninyong tumanda ng maaga. Sabi nga sa kanta, "Batu-bato sa langit, ang tamaan - HUWAG MASYADONG HALATA"

Enjoy lang, mga kapatid.

______________________________________

Interbyuwer: Magandang araw sa inyong lahat at muli na naman tayong pinaunlakan ng ating paboritong guro *ubo-ubo* eherm... Iyan ay walang iba kundi si SerPol! Kumusta SerPol?

SerPol: Yo!

I: Kumusta ka, ika ko?

SP: Ah, ayos lang. Pogi pa rin.

I: First question *tigas talaga ng mukha nito* kumusta naman ang iyong unang linggo ng pagtuturo sa 2nd semester ng iyong tinutuluyang iskul ngayon?

SP: Ah, medyo ok naman. Maraming bagong estudyante. Di na ako naka-lock sa iisang course ngayon, tulad ng dati na puro IT students lang ang nakikita ko.

I: May isyu lang kaming gustong klaruhin. Nagkaroon ka ng job application sa Taguig City University bilang isang IT Instructor, ano ang nangyari?

SP: Ah yun. Una, napakalayo ng Laguna sa Taguig. Bago pa ako makarating dun e baka isang semester na akong late.

I: Pero pwede ka namang mag-rent ng kwarto sa isang boarding house doon, di ba?

SP: Oo, at pagkatapos, may anak na ako pag-uwi ko ng Laguna.

I: Hehe. E paano naman ang tiyahin mong tumulong sa iyo para pumasok doon?

SP: Ah oo, siya ang tumulong sa aking pumasok doon. At siya rin ang naging isa sa mga dahilan kung bakit nagpasya na akong di na tumuloy dun. Hehehe.

I: May mensahe ka ba para sa mga taga-TCU?

SP: Sa totoo lang, wala sana. Pero hihingi na lang din ako ng pasensya sa pamunuan ng TCU at di ko na tinuloy ang application ko diyan. Alam kong mabilis niyo ring malilimutan ito dahil malamang sa malamang, habang binabasa niyo ito e nakakuha na kayo ng isang dosenang teacher na papalit sa slot na dapat para sa akin.

I: So sa ASIATECH ka pa rin natuloy. Di ka ba nanghihinayang na dalawang mabigat na school na ang tinalikuran mo?

SP: Minsan, oo. Pero mabuti na rin yung ganito. Sasabay na lang ako sa pag-lago ng ASIATECH habang wala pang tiyak na pupuntahan ang buhay ko. Simple lang naman ang naging sitwasyon ko. Parang pinapili lang ako kung alin ba ang mas gusto ko: Canteen o Restaurant. Siyempre ang pinili ko e yung packed lunch.

I: Nyak! Di ka ba natatakot na baka mademanda ka *sana* dahil sa paggamit mo ng mga pangalan ng mga institusyon na yan sa mga blog entries mo?

SP: Kung si Piolo Pascual nga pwedeng asaring bakla ng kung sinu-sino, e bakit naman sila hinde? At isa pa, wala naman akong sinasabing masama para papuntahin nila dito si Atty. Sison at pakantahin si Freddie Aguilar ng "Ipaglaban Mo"

I: Yan ang gusto ko sa iyo e! Straight to the point! Napuri ka na ba dahil sa pagiging prangka mo?

SP: Hindi pa, pero nasibak na ako dahil diyan. Hahaha.

I: *Uhm! Loko!* Haha! Ano ngaba ang sikreto ni SerPol at parang napakadaling sabihin ang lahat ng nasa isip mo?

SP: Butas na bulsa. Yun lang.

I: Showbiz na teacher ka raw? Naniniwala ka ba dun?

SP: Oo, pero kung magpapa-autograph lang sila sa akin. Nagkaroon na rin kasi ako ng mga kasamahan noon na mahilig magpa-sikat sa mga estudyante kaya tingin ko, meron pa ring naiwang latak sa akin.

I: Ibig sabihin, may mga humahanga na sa iyo?

SP: Hindi ko alam. Wala pa namang kumikidnap sa akin.

I: Tungkol naman sa isyung chickboy ka... Nagpapacute ka nga ba sa mga estudyante mong babae?

SP: Hinde. Sila ang nagpapa-cute sa akin. Inosente akong tao. Napaka-seryoso ko sa trabaho ko at HINDING-HINDI ko pa yun naisipang gawin sa buong buhay ko. (Biglang kumulog ng malakas)

I: Pero bakit andami nang nali-link sa iyo?

SP: Ganyan talaga ang buhay. Kahit pulgas ay nali-link din sa mga katulad kong batang guro.

I: Pero may nobya ka sa ngayon di ba?

SP: Tito Boy, ayoko muna siyang pag-usapan...

I: *Showbiz talaga 'tong tao na 'to* Eherm. Hindi ako si Tito Boy. Next question:

SP: May plema ka ba?

I: Ah, wala naman. Next question: Anong masasabi mo na meron kang protegé? Isang binatilyong nagngangalang: Ran Kei Shiroe

SP: Ako'y natutuwa at kinapupulutan niya ng aral ang mga akda ko at ginagamit niya sa sarili niyang kawalanghiyaan. Ngayon, dalawa na kaming pagtatawanan ng buong mundo.

I: Oo nga, magkahawig din ang mga entries ninyo. Hindi ba ikaw din yan?

SP: Hindi ako yan. Mas cute ako sa kanya ng isang light year.

I: *Grabe na ito...* Kumusta naman ang PKMN-ph.com? Ang website na pinagsisilbihan mo ngayon?

SP: Patay ang forums ngayon, wala masyadong nagpo-post dahil kasalukuyan yata silang dinidikdik na parang bawang sa eskwelahan. Kung kayo ay walang ginagawa at adik kayo sa Pokemon, ay pumunta lamang DITO.

I: Pokemon fan ka? Di ba para lang sa mga bata yan?

SP: Sabihin mo sa mga naglalaro ng FarmVille at PetSociety na tigilan na nila ang pag-uulyanin at titigil rin ako sa Pokemon.

I: Hehehe, siya nga naman. Ano na ang mga susunod mong gagawin? May plano ka ba?

SP: Wala naman masyado. Abangan niyo na lang ang world tour ko. Meron akong concert para sa mga may sayad at mga adik. Available na ang tickets sa pinakamalapit na mental hospital diyan sa inyo.

I: Facebook?

SP: Ah, marami nga akong dini-deny na friend request. Di ko rin maiwasan.

I: Bakit naman? Ayaw mo nun, at dadami ang friends mo?

SP: Kasi ganito yan, kaya ko nire-reject yung ibang friend requests kasi:

Malamang di tayo close o di tayo magka-kilala at nagpaparami ka lang ng friends.
Pangalawa, pag mas maganda at mas sexy ka (para sa babae lang, at di sa mga binabae), mas mataas ang tsansa na iapprove ko ang request mo.
Di ako naglalaro ng FarmVille at di ko rin nilalako ang sarili ko sa Friends for Sale, kaya please lang, wag niyo akong i-add kung gusto niyo lang akong hingan ng mga kabayo o gusto niyo lang bilhin ang pagka-lalake ko.

I: Any parting words? *Umuwi ka na, please lang*

SP: Ah, di ko na pahahabain. May appointment pa ako e.

Audience: *Palakpakan* Yeba!

I: At diyan po nagtatapos ang ating ikalawang panayam kay SerPol! Hanggang sa susunod! *Sana wala nang sumunod* Eto po ang inyong lingkod, na si....Nyak! Anong ginagawa mo diyan, SerPol?!

SP: Ah, eto ba? Nagpapalit lang ng profile picture. Baka sakaling makaakit ng tsiks.

I: Nyak!

-FIN-

Pagkatapos ng lahat ng nasabi

2009-11-16T21:37:00.004+08:00

NOTE: Sa mga ngayon lang napadpad dito sa munti kong kulungan, pagpasensyahan niyo na kung purong-Tagalog ako magsulat ng Blog. Ayoko kasing mag-inggles dahil bukod sa hindi ako marunong ('Scuse me for the crap, peeps. I'm really not used ta speakin' yer stinkin' language) baka maging kamukha ko bigla si Pacquiao. You know?

************************************************

Lahat ng blog entry ko ay nagsisimula sa isang walang kwentang dahilan na "wala akong magawa" at sa mga oras na ito, habang tina-type ko itong article, e kasalakuyang may nagce-celebrate ng birthday dito sa labas ng bahay namin. Pero wala sa pamilya namin. Walang may birthday dito. Sa susunod na siglo pa uli magkakaroon ng selebrasyon dito sa bahay namin, kaya walang dahilan para maghanda kami ng spaghetting nilagyan ng formaline at anay. Yung kapitbahay namin ang siyang nag-iingay ngayon dito sa labas, at syempre sa mga probinsyang tulad nito (nasa Laguna po ako, hindi sa planet Saturn) hindi mawawala ang videoke machines -- na siya ngayong ginagamit na instrumento ng mga lasing para durugin ang tenga ko. Pag may ganitong okasyon naiisip ko na sana, pwedeng bumili ng carbine, AK-47, time bomb, granada at bazooka sa kalapit na sari-sari store para maibalik ang kapayapaan ng subdivision namin. Badtrip.

Ipa-publish ko lang 'tong walang saysay na entry na ito para i-summarize ang mga nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw. Baka kasi mauntog ako sa tangkay ng halamang sampaguita at baka magkaron ako ng amnesia tulad ni Dao Ming Zu. Ha? Ano kamo? Jun Pyo na ba ngayon? Ah sya. Linsyak na buhay, kay Donald Duck na lang!

Facebook

(kasalukuyang kinakanta ngayon sa videoke ang "Totoy Bibo")

Meron na akong Facebook, yehey! (hango sa kadalasang sinasabi ng mga utaw ngayon. Pero ang tamang pagkakasabi niyan ay: "Meron na akong ACCOUNT sa Facebook! Yehey!" o di kaya ay "Meron na akong bagong pampa-kapal ng mukha! Yehey!") Oo, di ka maniniwala. Milagro na nakagawa ako ng account sa Facebook pagkatapos ng ilang buwang deliberasyon at pag-konsulta sa mga UFO. At heto nga, meron na. Add niyo ako. Search niyo lang "Ako'y tanga at hinahanap ko si Paul Morada sa Facebook" at may lalabas dung error message. Bahala na kayo kung paano sosolusyonan yan, MS Word lang ang kaya kong ituro sa alien. Pero hindi pa rin ako naglalaro ng mga kalokohang games dun dahil andito pa naman ang mga garapata ng aso ko para paglaruan. Kayo na lang ang mag-bigayan ng mga bibe, baboy at tyanak diyan sa Farmville. (Ops, teka at may isang magandang binibini ang nag-add sa akin. Wahahaha!)

Panalo si Pacquiao!

(kasalukuyan namang kinakanta ang "Zombie" ng walanghiyang lasing dito sa labas. "En yur hed" daw...)

Ayup! Sakto yung kanta nung lasing! Zombie. Nagmistula ba naman kasing "Dancing Zombie" si Miguel Cotto sa kanilang bakbakan ni Manny Pacquiao sa PPV event na "Firepower" kahapon. Tuwang-tuwa na naman ang Pilipinas dahil muling pinatunayan ni Pacquiao na hindi sukatan ng lakas ang 6-pack mo sa tiyan. Mabuhay si Manny Pacquiao! Mabuhay rin si Aling Dionisia! Nanalo pa rin ang anak niya kahit di siya nagrosaryo at nag-deluryo sa harapan ng rebulto! Yeba! Salamat na rin kay Pac-Man, dahil nagkaka-kwentuhan lang kami ng tatay ko tuwing may laban siya. Sa boksing at sa basketball lang kami nagkakasundo ng tatay ko. Pero malay natin, balang araw, baka golf na ang maging sports namin.

Bagong Kontrata

(kasalukuyan namang kinakanta ngayon ang "Ang Bayan kong Pilipinas" sa videoke, susginoo...)

Wala. Dito papasok yung title dun sa itaas ng post na ito.

"Pagkatapos ng lahat ng nasabi"

Pumirma na ako ng bagong kontrata kanina sa tinutuluyan kong school ngayon na ASIATECH. Ok naman ang reception. Maraming photographers. Naghihiyawan at nagpapalakpakan ang mga tao. Kinamayan pa ako ni Charo Santos. Ay teka, panaginip ko lang pala yun. Napanaginipan ko kasi na gagawa ako ng pelikula sa Star Cinema kasama sina Angel Locsin at Anne Curtis. Bold movie yata yun... Ay, amp! Cut cut cut! Baka maireport ako dito sa Blogger! Joke lang yun. Isang deadly joke. Hehe...

Pero may nagpalakpakan talaga. Pramis. Pagkababa ko pa lang ng tricycle, nag-palakpakan na ang mga estudyanteng naka-tanaw mula sa 2nd floor ng building namin. Mga dati kong estudyante. Nagkaron na kasi sila ng ideya dati na may intensyon na akong umalis sa ASIATECH bago pa magsimula ang bakasyon. Kaya naman at tuwang-tuwa sila, lalo na ang mga I.T. students, dahil muling nagbalik ang kanilang superhero (at dakilang utu-uto). Nakakatuwa. Parang gusto kong mag-wagayway ng bandila ng Pilipinas sa saya. Andun din ang ilang HR students na natutuwa rin dahil magiging teacher na nila ako sa semester na ito. Di lang nila alam kung ano ang hinihingi nila, mwehehehe... at di ko rin alam kung anong sakit ng ulo ang darating sa akin...ahehehe...

Ganun na nga. Pagkatapos ng lahat ng nasabi ko sa dati kong entry, dito pa rin ako bumagsak. Tumuloy pa rin ako bilang isang College Teacher. Ewan ko ba. Pero parang dito na ako gustong ilagay talaga ni Bro. Ano kaya ang dahilan at bakit gusto pa niya akong tumuloy sa pagtuturo? Dahil ba nakasalalay sa aking balikat ang pagbangon ng Pilipinas (at ang pagtigil ng pag-ngawa ng mga oil companies ngayon)? O para magkaron lang ng mapagtatawanan ang mga estudyante sa loob ng classroom? Di ko pa rin alam. Wala namang nakakaalam. Bakit pa ba ako nagtatanong? Haay...susme.

************************************************

Di pa rin tumitigil ang mga hinayu*** sa pagkanta kahit dis-oras na ng gabi. Mukang uumagahin na ang mga ito sa paglusaw ng mga baga at atay nila, habang binibigyan kami ng bangungot na hindi naman namin hinihingi. Iba na talaga ang mga jologs. Medyo nalungkot lang ako kanina dahil na-recall ko ang title nung isang kanta:

"Gold" ng Spandau Ballet

Nalungkot ako dahil nung 80's pa sumikat ang kantang ito. And the fact na naalala ko ang kantang ito ay nagpapatunay lang na isa na akong gurang...Syet.

Ganunpaman, nararamdaman ko pa rin ang kasiyahan ng mga lasinggero dito. Parehas lang kami. Kahit maliit lang ang kinikita namin e nakakahanap pa rin kami ng paraan para mag-saya.

Tulad ko. Kahit mababa pa ang sweldo ko sa pagtuturo...dito talaga ako masaya.

- FIN -

'Wag niyo akong subukan...hindi ko kailangan ng...

2009-11-07T15:58:00.006+08:00

Hindi ko alam kung paano pa sisingitan ng katatawanan ang blog entry na ito. Sa ilang sensitibong dahilan, hindi ko magawang tumawa ng malakas maliban lang kapag nakakapanood ako ng comedy shows sa TV. Maraming nangyari sa akin sa isang linggong pagkawala ko sa mundo ng Internet, at heto, naging "The Journeyman" na ang drama ko.

1. Problema sa "bahay"

Wala. Walang problema sa relasyon ng mga nakatira. Magkakasundo naman ang lahat ngayon sa amin pati ang aso ko sa garapata niya. Nagkaroon kami ng matinding problema sa bayarin sa bahay ngayon. Kung di kami makakabayad e baka sa Sogo Hotel na lang ako mag-blog. At sa nangyaring ito, mukang kelangan ko nang sumali sa Alvin Flores Group para masolusyonan ang problemang ito. Patay na si Alvin Flores di ba? Baka mabasa nito ng kanang-kamay niya at baka pwede nila akong kuhanin bilang bagong miyembro. Hehehe. Di ako marunong kumalabit ng gatilyo. Humawak pa nga lang ng totoong baril e nanginginig na ang gall bladder ko. Pero pwede ko naman silang ipagsaing na lang o kaya ibili sila ng dyaryong Tiktik araw-araw, basta ba babahagian nila ako ng perang mararaket nila sa pagnanakaw. Hehehe.

Kung ang pag-buo ng sindikato ang solusyon sa kahirapan, bakit hindi na lang gawing presidente ng bansa ang isa sa mga hoodlums na ito, tutal pare-parehas naman silang magnanakaw ng mga nasa gobyerno.

2. Mahirap maging Bread-slicer, este Breadwinner

Alam kong makapal ang mukha ko at nagawa ko pang tawaging Breadwinner ang sarili ko gayong daig pa ako ng mga janitor sa hotel pagdating sa sweldo. At lalo na kapag nabasa ito ng nakababata kong kapatid na nag-aaral ngayon sa UPLB (University of the Philippines Los Burritos), tiyak baka pasaringan pa ako nun dahil 'pag grumadweyt siya ay baka gawin lang niyang pamunas ng pawis ang pera. Pero malayo pa yun. Marami pa siyang bigas na itatanim at lalagyan ng fertilizer, hehehe (Agribusiness kasi ang course niya). At habang wala pa yun, sa akin pa rin nakasuot ang "championship belt". Pagod na akong depensahan ang titulong ito. Dalawang taon ko nang suot ito at gusto ko na itong bitawan paminsan-minsan.

Ang laki ng expectations mula sa isang panganay na anak. Nayayamot na rin ako sa buntong-hininga ng nanay ko tuwing nakikita niya ang sahod ko tuwing a-kinse at katapusan. Gustuhin ko mang kumita ng sandamukal na pera, 'di ko yun magagawa dahil hindi naman ako si Lucio Tan at hindi rin ako si Danding Cojuangco. At lalong di ko yun magagawa dahil nasa propesyon ako ng pagtuturo na kung saan, sapat lang para pambayad ng kuryente at Internet at pambili na rin ng konting Hansel at Zest-O ang kinikita ko. Dahilan kung kaya't mapupunta ako sa susunod na ideya:

3. Kelangan ko nang mag-bago ng CAREER.

Ang buhay ng isang IT Graduate ay hindi lamang tungkol sa tawanan, iyakan, pakikisama, pagiging role model, at pakikiramay sa nangangailangan. Iyan ang ginawa ko sa trabaho ko maliban sa pagtuturo kung pano manira ng computer. Napa-lapit masyado ang loob ko sa mga estudyante ko. Sa sobrang lapit, di ko na namalayan na unti-unti na kaming nababaon sa utang dahil sa baba ng sweldo (pasensya na kung isang milyong beses ko nang sinasabi na "mababa ang sweldo ko"), at unti-unti nang naging "bukas na libro" ang buhay ko.

Enjoy mag-turo. Walang makakapag-deny nun. At kung sakaling meron man na hindi nag-eenjoy sa pagtuturo, sila yung mga baliw o yung may sayad sa utak na pinili pa ring manatili sa propesyong iyon bagama't nauubos na ang buhok nila sa kunsumisyon; basta kumita lang ng pera.

Iyon ang punto ko ngayon. PERA. Hindi sa muka akong pera o ano, pero "necessity" ito ngayon sa pamumuhay natin. Ang kumontra, ipokrito! Kung hindi mo kailangan ng pera para mabuhay ngayon (physically/aesthetically speaking. 'Wag niyo akong banatan ng mga Bible verses niyo ngayon at wala tayo sa Sunday School) e malamang sa malamang, hindi ka tao. Siguro, isa kang lumot o di kaya e talahib diyan sa tabi-tabi na bigla na lang nabubuhay mag-isa. Syet.

Yun nga lang kasi, hindi na tayo bumabata. At di tayo mabubuhay ng dahil sa kwentuhan lang. Kelangan ko nang kumilos. Walang mangyayari sa akin kung patuloy akong hihingi ng "raise", kaya't uumpisahan ko na ngayon pa lang na unti-unting iwan ang una kong propesyon. At kahit masakit sa kalooban ko na nagpa-plano na akong iwan ang mga batang napamahal na sa akin, sana maintindihan nila na ako ay tao lamang at may pangangailangan din.

At kahit alam kong balang araw, wala na ring tatawag sa akin ng "SERPOL", kelangan ko na lang tanggapin yun at isipin na hindi sa lahat ng pagkakataon e ako ang pinuno ng isang pulutong. Kaya lang din siguro ako naging masaya sa pagtuturo e dahil napunan nito ang pangangailangan ng "EGO" ko -- na ang lahat ay tatawag sa akin ng "SERPOL"

___________________________________________

Sinusubok ako ng tadhana ngayon. Pero OK lang. Hindi ako nagtatampo kay BRO, dahil ang motto ko sa buhay ay "BILOG ANG MUNDO" Lahat ng umaakyat ay bumababa, at ang lahat ng bumababa ay aakyat din. At kahit kamukha na ng pamilya ko ang "pamilyang kulot" sa pinakabagong commercial ng Coke, ok lang. Iinom na lang kami ng maraming Coke. Pero kahit ilang galon pa ng Coke ang tunggain namin, hindi namin makukuha ang "Happiness" ngayon. Ops, ops, ops. Pinapaalala ko lang uli, walang Sunday School ngayon kaya wag niyo akong pangaralan tungkol sa totoong "Happiness" ng buhay.

Meron pa akong isang linggo para alamin ang kapalaran ko. Magiging titser pa ba ako, o magiging astronaut?

To be continued.

Bidyo Geyms

2009-10-27T22:19:00.006+08:00

Isang araw na naman na muli akong tinamaan ng toyo, at wala na namang magawa. Nag-blog lang muna ako sandali kasi lobat na ang PSP at Nintendo DS ko (hehe, sosyal. Dati "Brick Game" at "Game & Watch" lang ang pinapatos ko). Napudpod na ang mga daliri ko sa kakalaro ng video games, at natuklasan ko na maganda pala itong pamatay ng oras. Oo, sa loob ng labing-pitong (27, este 17) taon ng paglalaro, e napansin ko na may maganda palang naidudulot ang video games bukod sa kasiyahang naidudulot nito tuwing gumugulpi ka ng mga pixels sa maliit na screen ng isang portable game console (Opo, portable lang, wala kaming pambili ng PS2, PS3, PS4, PS5, PS6...ha? Ano? PS3 pa lang ang meron? Ah, diyaske, akala ko may PS9 na. Para lang kasi silang nagbibilang ng wantutri pag naglalabas ng console).

At tama, maganda nga silang pamatay ng oras. At maganda ring pamatay ng oportunidad. Andami kong hindi nagawa sa loob ng dalawang linggong cease fire sa trabaho. Hay susme, pero kahit ganun pa man, di ko maalis ang adiksyon ko sa nag-iisang bagay na talaga namang kinahiligan ko (bukod sa magreklamo) simula noong ako'y fetus pa lamang.

Ang paglalaro ng bidyo geyms.

Marami ang magsasakdal sa akin pag nabasa nila itong entry na ito, lalo na ang nobya kong 'di maka-appreciate ng bidyo geyms. Hehehe. Ang tingin niya yata sa bidyo geyms e kaagaw sa atensyon ko kaya pilit niya akong nilalayo sa mga iyon. Isa pa, baka pagtawanan ako ng mga kasamahan ko sa propesyon pag nalaman nilang may isang titser na walang ibang ginawa kundi mag-bidyo geyms pag walang klase. Hindi ko lang maintindihan kung bakit lagi nila akong pinapansin, e adik din naman sila sa mga laro sa PeysBuk. Iba daw yun, PC Geym daw yun. Ay tanga. Browser geym kaya yun.

Uwak: *Tanga! Tanga! Parehong Tanga!*

Si Angry Video Game Nerd ^ naglalaro yata ng Hangaroo

Maganda ang naidulot sa akin ng bidyo geyms, kung iisipin niyo lang. Dahil dun, nalaman ko na magaling pala ang mga Hapon sa Karate, pero kayang-kaya silang talunin kung gagamit ka ng baril sa malayuan. Nalaman ko rin na posible pala ang mga ginagawa ng mga action stars katulad nila FPJ at Daboy (RIP to both) sa pelikula. Yung tipong susugod ka sa kuta ng mga kalaban at uubusin mo silang lahat ng mag-isa ka lang. Hanep. Nalaman ko rin na masayang umuntog ng kisame kung naghahanap ka ng piso-piso para may pambili ka ng bagong buhay pag nakaipon ka na ng 99 piraso. Masaya rin palang mang-huli ng mga aswang at halimaw (tulad ng pagkakasabi ng nobya ko sa Pokemon), at isabong sa mga kapwa mong players na nanghuhuli din ng mga aswang. Ang manalo sa sabong, kampyon. Pero ang higit sa lahat, nalaman kong maraming banal na tao tulad ng arsobispo at pastor ang nagpapanggap lang na mabuti sa simula, pero malalaman mo sa huli na sila rin pala ang mga aswang na namumuno sa mga samu't-saring syokoy, kapre, multo, engkanto, garapata, higanteng kulugo, balakubak, at demonyong alikabok na kinakalaban mo.

Malapit na ang Undas. Balita ko magtataas ng presyo ang mga "shops" ngayon na nagbebenta ng iba't-ibang bagay para makatulong sa paglalakbay mo sa sementeryo. Sa mga bidyo geyms, ang mga kadalasang binebenta sa mga shops ay gamot, armas, armor, at kung anu-ano pa. Parang sari-sari store. Parang department store. Pili ka lang. Ewan ko lang kung anu-ano ang ibebenta sa mga shops sa Undas. Wala na akong pakialam dun. Ang alam ko lang e aswang din sila pag nagtaas sila ng 100% sa presyo ng mga binebenta nilang "items"

Mahigit dalawang linggo pa bago magsimula uli ang pasukan, at medyo umiikot na ang bituka ko sa excitement (wag kang mag-alala, di ako plastik, ayoko rin na sanang pumasok pero di ako susuweldo kung hindi ako papasok sa trabaho). Parang bidyo geyms lang din, di ko alam kung anong klaseng mga nuno sa punso (mga estudyante) ang haharap at magpapahirap sa buhay ko sa susunod na "stage" sa Nov.4, at kung gaano kalakas na BOSS ang lalabanan ko, este susundin ko pala, sa paparating na pasukan. Ano kaya ang kanyang "special move" bukod sa kanyang malakas na panirang "You're fired!" na nailagan ko nung huling semester dahil sa galing kong pumindot at mag-recruit ng bagong characters para sumali sa kampanya ko laban sa mga titser na mahilig sa green jokes (ala-RPG).

At sana, pag nalampasan ko ang mga kondisyon ng nasabing "boss", bigyan naman sana ako ng "Bonus Points" (Christmas Bonus. Nagpaparinig lang, hehehe) sa katapusan ng Nobyembre para happy tayo sa Pasko.

Tulad din sa laro, marami rin ang mandaraya sa totoong buhay. Sa bidyo geyms, merong dalawang pwedeng dumaya sa iyo: ang kapwa mo manlalaro, o yung AI ng game na nilalaro mo. Minsan madaya talaga yung "computer" (kadalasang tawag ng mga jologs sa AI. Yung mekanismo kung saan lumalaban na parang tao yung mga tauhan sa isang bidyo geym), bigla na lang gumagawa ng milagro lalo na pag malapit nang matalo. Ganun din sa totoong buhay, maraming mandaraya. At kelangang alam mong lumaro nang sa ganon e di ka nagugulangan. Tignan mo pa lang sa mga government offices, sandamukal na ang mga mandaraya. Kumikita ng "points" kahit nagkakamot lang ng mga singit. Pero higit mong tatandaan na ang pinaka-delikadong mandaraya sa mundo ngayon ay walang iba kung hindi ang iyong sarili. Kung pano mo dadayain ang sarili mo, ikaw lang ang makakasagot.

Masyado na namang mahaba ang dinaldal ko ngayon. Tapos na ang laro, ayan na, at rumorolyo na ang staff credits...

Nag-yayabang na yung mga game developers. Nag-yayabang dahil naubos nila ang isang-daang oras mo sa kakalaro.

Press Start to Continue

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...0

Eengk! Game Over.

Anger Management

2009-10-19T22:22:00.008+08:00

Disclaimer (-kuno): Lahat ng mababasa dito ay orihinal at hindi ninakaw mula sa akda ng kahit sinuman. Higit sa lahat, ang lahat ng sitwasyon na inyong mababasa ay hango sa kathang-isip lamang at ang pagkakahawig sa sitwasyon ng kahit sinumang nabubuhay na nagbabasa nito ay hindi sinasadya. Mga magulang, gabayan po ang mga bata sa pagbabasa at huwag kakalimutang buksan ang ilaw.

**********

Define: Anger management

Manong, kung sino ka man. Salamat sa maasim mong picture.

" Anger Management commonly refers to a system of psychological therapeutic techniques and exercises by which someone with excessive or uncontrollable anger can control or reduce the triggers, degrees, and effects of an angered emotional state"

- Kumpareng Wikipedia

**********

Umaga na naman, may pasok ka na naman sa opisina. Naisip mo na naman ang boss mong saksakan ng sungit at angas. Susmaryosep, siya na naman! Binuksan mo ang ref, walang pagkain sa loob. Uminom ka na lang ng tubig para mapalipas ang iyong gutom.

"Sa 7-Eleven na lang ako mag-aalmusal", ang sabi mo sa iyong sarili.

Tinignan mo ang orasan, alas-otso na. Badtrip. Late ka na ng isang oras.

Pinag-mumumura mo ang kapatid mong walang malay kung bakit hindi ka niya ginising gayong sinabi mo sa kanya kagabi na gisingin ka ng 6:30. Sinagot ka ng kapatid mo:

"Anong sinasabi mo diyan? Lasing ka kaya kagabi?"

Naalala mo bigla na hindi pala kapatid mo ang kausap mo kagabi kundi ang bakla mong ka-officemate na nakayakap sa iyo habang lasing at nag-sasalita ka.

Napa-sigaw ka na lang sa galit.

"Hutaenang buhay 'to!"

**********

8:30 na. Hindi ka na naka-kain ng almusal. Buti na lang at may jeep na maluwag na pumarada sa terminal pagka-baba mo ng tricycle.

Sumakay ka sa jeep. Umupo ka sa kaliwang side ng jeep malapit sa may puwitan; malapit sa babaan. Apat lang kayo sa loob, kasama na ang driver. Ikaw. Isang binatilyong mukhang adik na nakaupo sa harap mo, at isang matandang matrona (na akala mo e nirolyo sa harina) na nakaupo naman sa tabi mo, mga isang dipa ang pagitan sa inyong dalawa.

"Manong, bayad po"

Tahimik ang ale, tila wala siyang naririnig.

"Manong, bayaaaad poooo!"

Wala pa rin. Parang kulang ka sa voice modulation.

"MANONG, BAYAAAAAD POOOOOOOO!!!!!"

Tumingin sa iyo ang ale, sabay irap. Pumutok ang fuse mo. Pero dahil babae yun, nag-timpi ka na lang. Wala ka nang nagawa kundi tumayo at lumapit sa driver para ikaw mismo ang mag-abot ng bayad. Bumubungisngis yung adik na binata habang nakatingin sa kawalan. Damn. Sa loob ng utak mo, nasabi mo na lang na:

"Hutaena kang matanda ka..."

**********

Pag-dating mo sa office. Mukha kagad ng boss mong gorilya ang tumambad sa iyo.

"Meet me in the office at 10!"

Paktay. Dalawang bagay lang ang pwedeng mangyari. Ang masermonan ka nang isang oras, o ang masibak ka sa trabaho. Wala kang choice, kasalanan mo. Late ka.

Pumunta ka sa office, nagsimula na ang litanya ni boss. Antagal, nangangawit na pati ang bituka mo, dahil di ka man lang niya pinaupo. Nang matapos na ang kanyang sermon, pinayagan ka na niyang bumalik sa pwesto mo

"Get back to work! You bullsh**..."

Napa-tungo ka na lang sa kahihiyan. Pagka-talikod mo, naaninag mo ang boss mo sa gilid ng iyong mga mata. Nakangiti. Nakaharap sa monitor ng kanyang PC.

Naglalaro ng Farm Ville.

Napabulong ka na lang sa sarili mo, "Hutaena ka..."

**********

Lunch time. Sa wakas, makaka-bawi ka na rin ng kain. Ayos ang ulam, Adobo: Sinigang flavor. Umikot ang bituka mo. Pero wala ka nang magagawa dahil yun lang ang nasa menu ng canteen.

Pagkatapos ng kainan, nakita mo ang mga kabarkada mo na tila may pinagkakaguluhan. Naki-usyoso ka. Isa lang palang sex video na nakalagay sa cellphone.

"Bro, halika. Tignan mo, ang hot nung chick!"

Tama siya. Hot nga. Ang seksi ng katawan nung babae. Ampangit nung lalake. Tinignan mo uli yung video, may petsang nakalagay:

"August 13, 2008"

Kumukulo na ang bituka mo sa excitement. Sumasaludo na rin si junior. Pero parang may iba sa sex video na parang pamilyar sa iyo. Kalagitnaan na ng sex video nang humalinghing si babae:

"Aaah, YEAH...."

Nagulantang ka bigla. Parang pamilyar. Pumaling ang camera sa mukha ng babae...

S***. Ex-girlfriend mo.

Parang biglang iniwan ng kaluluwa mo ang katawan mo sa mga sandaling iyon, habang enjoy na enjoy naman ang mga ka-opisina mong nagbubulakbol sa oras ng trabaho. Pinaulit mo mula sa umpisa ang sex video para tignan ang petsa.

"August 13, 2008"

Isa pang s***. Walangya. Isang linggo bago siya nakipag-break sa iyo.

Tumalikod ka na lang at dumerecho ng C.R. sabay suntok sa pader.

"HUTAENA KA!"

**********

Uwian na. Wala ka na namang ibang gagawin kundi umuwi, dahil walang-wala ka na sa mood para gumimik. 6:30 na ng gabi nang makarating ka sa terminal ng tricycle. Sumakay ka sa kakarag-karag na tricycle nang nanlulumo.

Habang binabaybay ninyo ng tricycle driver ang subdivision papunta sa inyong bahay, may mga nadaanan kayong mga paslit na naglalaro sa kalsada. Bumusina si Manong Driver dahil nakaharang sila sa daan. EENGK! EENGK!

Nahawi na parang kurtina ang grupo ng mga bata. Pagkalagpas ninyo sa kumpulang iyon, may isang madungis na bata ang "pumakyu" sa iyo. Pakyu, as in "dirty finger". Ayoko nang ii-spell pa sa inggles, napakahalay kasi. Umusok ang tenga mo, at pinara mo ang tricycle. Dahil sa sobrang galit mo, hinabol mo lahat ng bata sa subdivision na iyon. At dahil sa hindi ka pa nagbabayad, hinabol ka rin ng tricycle driver.

Tumatawa ang mga bata habang sumisigaw ng "Hahahaha! Dalian ninyo, andiyan na si Bentong!"

Habang ikaw, galit na galit, nagpupuyos na para bang sinaniban ka ng isang milyong demonyo

"HALIKA DITO, HUTAENA KANG BATA KA!"

**********

Dahil 'di mo nahabol ang bastos na bata, dumerecho ka na lang ng uwi. Pagod na pagod ka, at lawit ang dila mo sa uhaw.

Pagbukas mo ng TV, puro balita na ang palabas. Tapos na ang Naruto. Oo, sa edad mong bente-nuebe e nanonood ka pa rin ng Naruto. Nakakahiya ka, parang ikaw lang ako. Binuksan mo na lang ang computer at nag-browse sa Internet gamit ang Google.

Tap-tap-tap...Naka-type na sa Search Bar ang: "Anger Management". Enter. Tap!

Andaming lumabas na search queries. At dahil sa isang hindi maipaliwanag na pangyayari, clinick mo ang isang link at napapunta ka sa blog entry na ito.

Namula ang mga mata mo sa asar. Parang ikaw na ikaw ang mga naikwento sa article na ito. Bakit ganun? Wala ring silbi, walang naitulong sa iyo ang blog. Asan ba ang tips dito para sa Anger Management? Kailangang-kailangan mo na dahil sasabog ka nang parang dinamita ng Abu Sayaff.

Wala.

Tuluyan nang nasira ang araw mo, at minura mo na rin ang author ng blog na ito:

"Hutaena ka! Kung magsalita ka, parang 'di mo kailangan ng Anger Management!"

-FIN-

Reference:
Anger Management
http://en.wikipedia.org/wiki/Anger_Management

Natatakot ako...

2009-10-16T18:45:00.005+08:00

Malapit na ang Halloween, at as usual, wala na naman akong magawa. Di ko nga alam kung bakit, imbes na naghahanap ako ng ibang mapapasukang trabaho e nandito na naman ako sa harap ng kompyuter, nag-iisip na naman ng walang kabuluhang bagay para ibahagi sa sanlibutan. (Vote SerPol for President!)

Ayoko na ng kalabasa...

Pero ayun, sabi ko nga, malapit na naman ang Halloween. Eh ano bang dapat ipagdiwang sa araw na yun? Kelan pa nag-simulang ipagdiwang ng mga tao ang mga aswang, tikbalang, bampira, demonyo, mambabarang, Frankenstein, mummy, tik-tik (na sa kasamaang palad ay hindi na tinuturing na aswang ngayon kundi isang babasahin na na naglalaman ng mas kagula-gulantang na mga imahe) at kung anu-ano pang uri ng maligno? Kelan pa unang nakakumpetensya ni Jollibee (na kadalasan e baklang crew ang nasa loob) si Count Dracula sa mga parties bilang "star of the night"? At kelan pa nauso ang "Trick or Treat" sa mga paslit na susubukan kang takutin sa gabi ng October 31 para lang makahingi ng kendi at pera?

Naalala ko pa noon na muntik na akong maka-sapak ng bata dahil may biglang sumakmal sa pwet ko habang naglalakad ako nung gabing yun, para lang sa linsyak na "Trick or Treat" na yan. At kapag may mga batang nagti-Trick or treat sa labas ng bahay namin, lagi akong may nakahandang bazooka para pasabugan sila sa mukha (kasama na rin ang mga linsyak na teacher ng mga batang iyon na promotor ng naturing na TAKUTAN) dahil di naman sa nakaka-takot ang ginagawa nila kundi nakaka-bulahaw at nakaka-buwisit lang. Ngayon, pwede ko na rin sanang gamitin ang Death Note ko para isusulat ko na lang ang pangalan nila isa-isa at habang-buhay na nilang paninindigan ang mga pampatay na costumes nila! Mwahahahaha! *Tawang demonyo uli* Kaso, para magamit ang Death Note, kelangang alam mo ang pangalan ng biktima mo. Sayang lang at walang suot na ID ang mga batang iyon..tsk, walang silbi na Death Note...Buset...

Ikaw? Anong full name mo? Sige na, dali na! Mwehehehe!

(Referee: Pag-pasensiyahan niyo na si SerPol at maya't-mayang tinatamaan yan ng Alzheimer's Disease)

Sabi ni pareng Wiki (Oo, kumpare ko ito! Ito ang magiging ninong ng magiging anak ko e), ang Halloween daw ay nag-simula noong Great Famine of the 1840's na kung saan itinuturing ito bilang isang sekular na selebrasyon. Ito daw ay nag-ugat mula sa pinagsamang impluwensya ng mga selebrasyon ng Celtic Paganism (Samhain) at ng Kristiyanismo (All Saints' Day).

Ang Samhain ay ipinagdidiwang ng mga Pagano bilang pag-gunita sa pagtatapos ng "Harvest Season" at panibagong pagsisimula ng kanilang Celtic Year. Ang All Saints' Day naman ay ipinagdidiwang ng mga Kristiyano bilang paggunita sa mga buwayang nagbebenta ng 200-Pesos na kandila at 1,500-Pesos na bulaklak na nasa lata. Marami ding restaurant sa mga sementeryo pag All Saints' Day tulad ng Greenwich, Andoks at Pizza Hut. Balita ko nga e, sasama na rin daw ang Starbucks, at Seattle's Best sa linya ng mga kainan dun sa araw ng mga patay, para naman mabago ang ambience. Masarap uminom ng espresso at latte sa tabi ng mga bangkay, akala niyo lang.

Talamak din ang nakawan, at ipinagdidiwang din ang mga kili-kili sa araw na ito dahil sa napakasarap na amoy nito. Mmmm! Di ko pa nasasabi na magiging kamuka mo pa si Undertaker paglabas mo ng sementeryo dahil magmumuka kang WRESTLER sa pakikipag-unahan sa mga nitso. Di mo mamamalayan na namumukol na ang mga muscles mo sa braso at tumitirik na rin ang mata mo dahil sa pagod, ala-Undertaker.

(Nakakatawa lang isipin at ako ay isang Katoliko)

Tama nga ako, pag nag-sama ang Pagano at Kristiyano e impyerno ang mangyayari, hehehe. Isa lang naman ang layunin ng Halloween; at yun ay ipagdiwang ang mga patay. Tsk, mabuti pa ang patay, ipinagdidiwang...nakaka-lungkot, gusto ko na rin tuloy mamatay (sabay basa ng entry kong: Top 5 EMO Dialogues Ayon Kay SerPol na matatagpuan sa link na ITO)

Sikat na sikat ang mga kampon ng kadiliman sa araw na ito. Nagtata-talon siguro si Satanas pag October 31 kasama ang mga alipores niya mula sa "Land Down Under" Pero imbes na Drakula , Sadako at Mummy ang gamiting costumes sa party na iyon, bakit di na lang maging creative at subukang gumawa o mag-suot ng costume ayon sa mga sumusunod na tema:

Lethal Injection - Gumamit ng Muriatic Acid bilang pamalit na likido

Boss mo + Resignation Letter mo

Bin Laden - maglagay ng lubid sa leeg

Hitler - Huwag kakalimutan ang bigote!

Abu Sayyaf leaders - Magdala rin ng pugot na ulo

Bonnet na itim na may butas sa may bandang mata para makakita ka; (katulad ng mga isinusuot ng mga kriminal), samahan na rin ng M-16 Assault Rifle para mukang realistic.

Teacher mo sa Math - wag kalimutan ang ruler na pamalo

Thesis Coordinator mo - samahan mo na rin ng kalendaryo

Messenger/Kartero ng Meralco/Tubig/Cable/Smart Bro/Sun/Smart/Globe...etc

Tatay mo pag lasing / Nanay mo pag wala nang pera

Syota mong nangangaliwa

Nawala / Nanakaw na Celphone - nakatanggal ang SIM card

Walang damit na pang-itaas, shorts lang at tsinelas. Mag-dala ng patalim. Kulayan ng atsuwete ang mata.

Sunog na bahay

Ondoy / Pepeng

Andami pa, kaya lang di ko na iisa-isahin dahil baka di ko na mamalayan na magkaka-anak na pala ako (wala akong malay) dahil sa sobrang busy ko kaka-type dito. Bakit ba sa mga aswang at maligno lang natatakot ang mga tao pag binabanggit ang salitang "Halloween"? Hindi na nila naaalala ang mga bagay na nagpaikot ng puwet nila at nagbigay sa kanila ng mga namumugtong mata? Ako, bukod sa boss ko, takot ako sa Mayonnaise dahil nakakasuka ang amoy nito at naaalala ko ang amoy ng kili-kili ng nanay ko. Gwaaaark! Pero higit sa lahat, merong hindi nasama sa listahan na kinatatakutan ng marami...

... ang "Diyos"

Pero depende pa rin...yun ay kung kinatatakutan mo ang nilalang na ito. Tingin ko hinde. Ako rin minsan, hinde, kasi nakakalimutan ko na. Masyado kasi tayong hayok sa kaligayahan. At hangga't walang nangyayaring sakuna e hindi tayo matatakot sa Kanya.

Ano? Trick or Treat?

After 4 Months...

2009-10-12T13:19:00.005+08:00

Isa sa mga bagay na di natin napapansin na dumarating at nawawala sa buhay natin e ang "oras". Kadalasan kasi ngayon ang napapansin na lang nating lumilipas e kunsensya, ulirat at pera (bukod sa mga episodes ng Darna na di napanood ng Yaya mong loser). Sinong mag-aakala na apat at kalahating buwan na pala ang nakalipas simula ng lisanin ko ang aking Alma Mater at unang employer -- STI Santa Rosa. Malamang, sangkaterbang estudyante na ngayon dun ang di nakakakilala sa akin, at magsasabi ng "Who the hell are you?" O malamang, sa malamang, marami na rin ang kumalimot sa akin doon.

Bago mo ituloy ang pagbabasa ng entry na ito, gusto ko lang linawin na sa anumang paraan e wala akong planong tirahin ("tira", as in "shoot") ang school na iyon dito sa blog ko ngayon (kahit lagi ko namang ginagawa dati, mwahahaha *tawang demonyo*). Hindi naman masamang magbacktrack ng kaunti, paminsan-minsan. Gusto ko lang balitaan ang lahat ng gustong makibalita sa akin. Magmula sa mga dating estudyante at kaibigan, hanggang sa mga dating kaaway at superior. Pati na rin ang mga security guards at janitor namin doon na balita ko e tinuturuan na rin nilang mag-program ng mga robot na katulad ni AstroBoy. Hanep. Mang Popoy, mag-iingat ka. Baka mamaya humihinga ka na ng source code.

Ano na nga ba ang nangyari kay SerPol?

Ano ba, umiiyak kaya siya sa pagsisisi ngayon? Naghahakot na kaya siya ng salapi dahil sa "TAAS" ng sweldo niya ngayon? Buhay pa ba kaya ang hinayupak na yun? Nang-totorture pa rin kaya siya ng mga estudyante? At higit sa lahat:

May nabago na kaya sa kanya ngayon?

Ang sagot ko sa huling tanong e: Marami. Sa sobrang dami, puwede ka nang mag-latag ng banig para maghandang matulog bago mo pa matapos itong blog na ito. Biro lang. Di naman ganun karami, slight lang, parang ano lang...uhm...ano ba yun? Basta ayun! Ayaw kasi gumana ng processor ng utak ko ngayon dahil kulang na sa uling.

Anong nawala?

Di ko maikakaila na mas mataas ang sweldo ko sa STI noon. Sino ba namang di tataas ang sweldo e halos 10 days a week/56 Hours a day ka nandun at 34 units (kahit 0.00003 Pesos per hour lang ako) ang hinahawakan ko dun. Malaking dagok talaga ang mawalan ng ganung KALAKING halaga. [/sarcasm] Andami pang non-teaching hours/reporting dahil sa di ko alam na dahilan., na di naman maatim ng isang kawawang nilalang na tulad ko. Sa pinagtatrabahuan ko kasi ngayon na ASIATECH, 15 units lang ako (pero 5 Pesos per hour, di hamak na mas mataas na rate kumpara sa STI, hehehe) At butas ang afternoon schedule ko dahil pinaasa nila ako sa 27 Units na di naman natuloy dahil sa baba ng populasyon ng enrollees. at kinulang na pondo para sa hair grower. Well, ganun talaga. Bilog ang mundo.

Nawala din sa akin ang mga estudyanteng tumitingala sa akin, ganun na rin ang nagmumura sa akin pag nakatalikod ako. Ayoko nang mag-"dwell" pa jan dahil parte na lang sila ng mapait kong nakaraan sa STI (anak ng tipaklong, andrama). Meron pa rin namang nakakaalala, lalo na yung members ng advisory club ko noon na Animators' Club. Paminsan-minsan, kinukulit nila ako sa Y!M, nagtatanong kung ano ba at para saan ang Tongkat-ali; na wala namang akong kaalam-alam dahil di yan kelangan ng mga highblood na katulad ko. Bukod dun, wala na. Yung ibang estudyante ko dati doon, sinisiraan pa ako sa mga estudyante ko ngayon sa ASIATECH na kesyo kumakain daw ako ng mga tanga at nanggagahasa ako ng mga CPU. Buti na lang at napahiya sila at di nabuo yung "SerPol" na gusto nilang ipasok sa utak ng mga estudyante ko ngayon. At nagpapasalamat din ako dahil di ako nanggagahasa ng CPU ngayon.

Ang isa sa pinakamalaking nawala rin siguro sa akin e ang aking mga Seniors. Oo, walang plastikan. "SENIORS", as in yung mga Matanders doon. Kahit alam ko na marami akong BS (pakihanap po sa kulungan ng ipis ang meaning ng "BS") na co-teacher dun, marami pa rin akong ginalang at nirespeto. Noon, meron pang mga co-teacher na gustong tumayo para i-guide ako at tulungang mag-grow sa larangan na ito, pero ngayon solo-flight na ako. "Buntot ko, hila ko" ika nga ng lolo ko. Ewan ko lang kung anong buntot yung tinutukoy niya...

Anong napala?

Mas pinalawak na kaalaman sa Turbo C at MS Word. Ano ka ngayon? TURBO C at MS WORD! Panis ka! Ano naman ang sinabi sa akin ng mga IT practitioners ngayon? Wala namang kwenta ang PhP at SQL. Turbo C at MS Word lang, panalo ka na! Puwede ka nang gumawa ng sarili mong Voltes V pag marunong ka nito, yun nga lang kelangan mo munang magpa-kulong sa mental hospital. Malamang, sasabihin mo, "napaka-babaw naman ng bagay na ito", na kahit kuto e marunong nang gumamit ng MS Word para mag-type ng intelligence report tungkol sa aso na nilalapa nila ngayon at marunong na ring mag-program gamit ang Turbo C nang sa ganon e tuluyan na silang maging "bugs". Hightech na ano? Pero ito ang masasabi ko sa iyo: Iba na pag ikaw ang nagtuturo. Lahat ng alam mo sa MS Word noon na pinalagpas mo na dahil "chicken" lang sa iyo ito noon nung nag-aaral ka pa, e di mo na matatandaan pag tinuturo mo na sa klase. Kahit pag-bukas lang ng MS Word, di mo na matandaan kung gagamitan pa ba ng abrelata para bumukas dahil sa sobrang "chicken".

Sa teaching skills naman, tingin ko wala naman masyadong nadagdag bukod sa natuto akong sumayaw ng "Nobody" habang dinidiscuss ang "for-loop" at "non-returning functions". Kung ano ang style ko nung umalis ako sa STI, yun pa din ang ginagamit ko sa ASIATECH, except medyo bawas lang ng kaunti sa higpit dahil ang mga estudyante pag hinigpitan mo, para ka na ring nag-pumilit magsuot ng sinturon na pang size-26 na bewang kahit kasinlaki pa ng gulong ng truck ang bewang mo.

Teka, ano nga ba ang style ko? Di ko na matandaan...Chinese style yata...(Luncheon meat)

Kapag free time ko naman, mas nakakahalubilo ko na ang mga estudyante ngayon. Oo, sa maniwala ka man o sa hinde. Kaya nga naregaluhan ako ng Pikachu noong World Teacher's Day. Ang saya. Sayang nga lang at di tumitira ng "Thundershock" yung Pikachu na yun, kundi gabi-gabi lang umaatungal ng "PIKAAAAAA-CHUUUUU!" kaya kung makikita niyo ako ngayon e para na akong bangag. Dati kasi sa STI, pag free time ko, di ako mabiro ng mga estudyante. Kasi alam nilang sa isang kumpas ko lang ng bolpen e magbabago ang 95 into 65. Ganun ako katindi noon. Kaya ikaw, huwag kang tatawa-tawa diyan at baka gusto mong maging first year sa loob ng tatlong taon!
_____________________________________________________________________

Kahit marami na akong na-achieve na pwedeng ibida sa mga dati kong kasamahan, pakiramdam ko di pa rin ako dapat humarap sa kanila. Hindi pa ito ang "SerPol" na gusto kong ipakita sa kanila pagkatapos ng apat na buwan. At kahit na dalawa't kalahating taon na akong nagtuturo e alam kong marami pa akong kakaining bigas. Maaaring sikat na nga ako sa kinalalagyan ko ngayon, ngunit magmimistula pa rin akong basang sisiw kung babalik ako dun ngayon para magyabang. Teka, bakit ba biglang napunta sa sisiw at bigas 'tong sinasabi ko? Di naman ako mukang balot at penoy. Ah siguro, nagugutom na ako kasi kanina pa ako nagta-type.

Hindi ako nagpapahiwatig ng interes na bumalik sa STI para muling mag-trabaho. May pride din naman ako. Hangga't hindi nakakalipad ang building ng STI gamit ang rocket launcher (na parang Flying House), e hindi ako babalik dun para mag-turo. Hehehe. Heto ako ngayon, at sinasagot ang hamon na iniwan niyo sa akin bago tayo magka-hiwalay, at sa tingin ko naman e unti-unti ko nang nasasagot. Konting panahon pa.

Konti pa.

Makaka-angat din ako sa putik na kinalubugan ko noon, at gusto kong masaksihan ninyo iyon balang araw. Pero hindi pa ngayon.

Hindi pa ngayon...

Belated Happy World Teacher's Day -- PART 2! LOL!

2009-10-07T13:18:00.005+08:00

Hehe, tulad nga ng sabi ko sa Plurk ko:

"Just when I thought that the World Teacher's Day is finally over, somebody gave me a gift. "

Haha. Akala ko talaga walang-wala yung Monday ko, pero ambait talaga ni Bro at inextend pa niya ng dalawang araw ang okasyon na ito para sa akin :D Although it is very unlikely for me to say this but, "Salamat Bro, I'm giving back the glory to you"

So without further ado, wala nang masyadong dakdak, eto po yung regalo sa akin ng isang sweet na babaeng estudyante ko sa AsiaTech na para ko nang isang nakababatang kapatid. Kumbaga, kung ako si Twenty-Faces, siya si Chizuko, haha. Eto na!

A Pikachu Stuffed Toy (with LED cheeks) and a small stationery envelope containing a letter

What's inside Pikachu's a**? Oh, a 3-AA Battery Port!

A greeting card from the gift wrapper

I'm not going to tell you what's written on this one. Hehehe.

Aww...maraming salamat... ^_^

Nakakatuwa naman talaga... Isa na namang milestone ito sa buhay ko, ang maregaluhan ng Pikachu stuffed toy, haha! Joke lang. Nasabi ko rin sa kanya noon na mahilig ako sa Pokémon e, kaya ito ang niregalo niya sa akin (aside from the fact that I am one of the site admin at www.pkmn-ph.com :D Di naman talaga ako mahilig sa Pokémon, sobrang hindi. Lol) Well, ano bang masasabi ko...kundi maraming salamat. Kahit alam kong di na uli magiging ganito sa susunod na World Teacher's Day, rest be assured that I will always remember this very day...Again, thank you very much.

Until then, ciao.

BELATED Happy World Teacher's Day!

2009-10-06T13:32:00.019+08:00

Ok, I'm done with all the fracas of my previous blog entry, and I'll try to make this one more informal than what I am usually doing.

Tungkol ito sa World Teacher's Day, a not so-important event that doesn't even have to be celebrated anymore except na lang kung puro showbiz ang mga teachers niyo, hehe. Tulad nga ng sabi ko dati, ang tingin na lang ng mga estudyante sa mga teachers ngayon e mga "berdugo" o "executioner".

Maraming estudyante na ang nagkaroon ng di magagandang experiences tungkol sa teacher nila, and it can either be because of terror teachers, mga manyak na guro o mga teacher na di mukang teacher. I understand the sentiments of students nowadays dahil ako man, ay naging estudyante rin. Marami din akong teacher na kinabuwisitan noon. There's this male teacher who kissed my female classmate in the lips, way back in highschool (NOTE: Nililigawan ko pa man din yung babaeng iyon!) he was then fired later on and did not appear since then. Meron din akong baklang teacher noon sa Trigonometry at Physics na mahilig sumipa ng upuan at ng blackboard (yep, you've read it right. BLACKBOARD. Isipin mo na lang kung gano kataas ang sipa noon) at meron din akong teacher noon na mahilig magpa-class recitation, at sa tuwing binabalasa niya ang mga index cards niya e pinagpapawisan kami ng malagkit.

But my situation is now different. I am now on the other side of the fence. Isa na akong teacher.

Anyways, kahapon pa ang World Teacher's Day (October 5), and I was really down for the rest of the day until my girlfriend texted me and said that we would meet that night. And yeah, we did meet, but of course, sino bang di malulungkot? Ngayon ka na nga lang magkakaroon ng "okasyon" bukod sa sarili mong birthday (kasama na rin ang monthsaries at anniversaries ninyo ng girlfriend mo), e makakalimutan pa ng mga taong pinagsisilbihan mo. Tatlong estudyante lang ang nakaalala ng okasyon kahapon at bumati sa akin ng "Happy Teacher's Day", and aside from that, they were CET students and not IT students (my advisory class). After ng class namin, umuwi na lang ako kagad ng nakatungo ang ulo habang naglalakad.

But earlier this day habang hinihintay naming dumating ang mga estudyanteng late, may nagtanong sa akin ng:

"Ser, ano pong favorite song ninyo?"

Knowing that this one might be a joke question, sinagot ko rin siya in a "jokingly" manner

"Bahay kubo."

And they laughed, she and her friends. And one of them suggested "Ser, Happy Birthday, ayaw ninyo?" Haha, corny. You might be surprised by now with how these students talk to me, pero ganon talaga. Komportable na sila sa akin, which I know will turn out to be dangerous in the near future kung di mame-maintain ng maayos. Hinayaan ko na lang silang matapos sa tawanan nila hanggang sa makumpleto na ang klase. I then proceeded to call the students who will present their reports in front of the class (Lol, antamad ko bang teacher? Haha!)

Halfway through the 2-hour class session, the very same group of students asked me for a "break time" na di ko na tinanggihan dahil yung next group sana na magpe-present e walang gawa, so pinayagan ko na sila. Naiwan ako sa classroom at sumilip lang panandalian sa Nintendo DS ko para i-check yung game kong Animal Crossing. Baka kasi may bagong furniture na ibebenta sa NookWay. Amf, I shouldn't talk about games pala, di kayo makakarelate. Haha.

And then, I heard this cheerleader-like voice initiating a count outside the classroom:

"1...2...3!"

At bigla silang nagpasukan lahat sa classroom habang kumakanta ng "Bahay Kubo", prancing around like crazy and then surrounded me all of a sudden. At first, I thought na baka pinagtitripan lang ako ng mga estudyante, but when the noise died down, they handed me a "gift"...

A brand new earphone placed inside a small bag made from a gift wrapper; and a Hallmark card inside a white envelope. And they greeted me one-by-one: "Ser, Happy Teacher's Day". Lahat ng mga kakilala ko personally e alam na maangas akong tao, rebelde, reklamador, galit sa mundo. But times like this, lumalabas ang "soft side" ko (hindi fo vading, take nowt! LOL). Kahit naman papaano marunong pa rin akong mag-appreciate ng mga bagay, lalo ng mga maliliit na bagay na maaaring di nga mabibili sa mataas na presyo ngunit binibigyan naman ng "puso" bago ibigay. And I think you would notice na "fake" yung earphone, haha. "Saiyo" ang nakalagay instead na "Sanyo". Pero di na importante yun. Wala na akong pakialam kahit 20 pesos pa yun. Ang mahalaga ay yung effort. Sa totoo lang, sa tatlong taon ng pagtuturo ko e ngayon ko lang na-experience na mabati ng ganito: bilang isang teacher, sa araw ng mga teacher.

I would like to share with you guys, what was written inside that greeting card. Medyo malabo lang ng kaunti. Here goes:

Yeah, I know what you are thinking. It's too good to be true. Yun din ang akala ko; na wala nang pakialam sa mga teachers ang mga estudyante ngayon, but I was proven wrong. Some of you might think na "Sipsip naman ng mga estudyante mo! Gusto lang pumasa niyan e" like what my mother told me earlier (Teacher din ang nanay ko. Inggit lang siguro kasi wala siyang natanggap ngayong Teacher's Day! Mwahahaha!) and I think I can negate that standpoint. Tatlo sa mga estudyante kong nag-participate sa "gift-giving" na ito e yung mga magagaling sa klase ko; from Basic Computer Concepts to Computer Programming 1. So what's the point of making "sipsip" when they can deal with their grades cleanly without resorting to such dirty tactics. I believe in them. At kahit di pa sila sincere e I can easily read through their eyes so you don't have to worry about me being deceived. Masaya ako ngayon. Sobra.

Bilang isang teacher, gusto kong batiin ang mga kapwa ko guro ng "Belated Happy Teacher's Day" Let's continue on doing our best to develop the young people of our country, today not just by teaching them techniques and not just by giving them lectures everyday; but also by touching and CHANGING their lives. In this way, we will be remembered forever as one of the few people who took part in changing them. We might not earn that much money, but we earn so much respect and admiration from this job of ours. Wait, this is not a "job", this is a mission.

At sa lahat ng tao na mababa ang tingin sa mga teacher na katulad ko, lagi ninyong tatandaan na di ninyo makakamit ang mga pangarap ninyo kung di kayo tatapak sa teritoryo ng mga nilalang na tinatawag nating "Guro", "Teacher", "Instructor", "Trainor", "Maestro", "Sensei" at marami pang ibang tawag. Imposibleng makakuha ka ng diploma nang di ka dumadaan sa kamay ng mga taong ito. At kahit minsan, o madalas na kinakikitaan sila ng kahinaan at kapalpakan, nawa'y wag sanang husgahan ang mga taong ito, dahil ang mga guro ay TAO rin, katulad mo. Na kahit biniyayaan ng talino e may malaking posibilidad pa rin na magkamali.

Again, Belated Happy Teacher's Day sa akin at sa lahat ng mga teachers sa buong mundo.

Rain, rain, go away...GO THE HELL AWAY!

2009-09-28T23:54:00.007+08:00

I know it's a bit late, as this blog was supposed to be published 2 days ago, but well, here goes.

Bagyong Ondoy left us all in ruins after it's almost week-long stay here in our country. I must say that Ondoy as a typhoon, is one hell of a disaster. The rainfall was not that heavy, the wind didn't blew as hard as what Osang and Rosing did way back in the late 90's. What made it dangerous is its non-stop rain pour for almost 3 days straight. And like what we all say, too much of everything is dangerous (masama ang sobra), and then, look at what this storm did...it made us (the Philippines as a whole) all look like ants floating on a chocolate-colored basin, fighting for dear life. Hanging onto each single tree bark or posts just to prevent the flood from sucking us into oblivion. We have paid for it hard, so hard that we have to mourn for the lives of the innocent people who were taken away during the storm. We took everything for granted. Now feast your eyes on the results of the s#!t that you have been subconsciously doing to our country all these days in your life. You might still be alive, reading this post. But what about the other people?

A video clip from GMA 7's Flash Report (which shows Ondoy's damage on Pasig)

I feel for our citizens who have been strucked with this disaster, especially our lower-class brothers who have been ravaged in their urban areas in NCR and in Rizal. I just can't help it, as it seems like, the nature just "added MORE insult to the injury". How I wish I could just pinpoint which people would be devoured by the flood (and I will choose each and every corrupt and vile people out there), but that would make me a murderer. I guess, it is our Lord's way of telling us to "remember Him". He can't make us look up into heaven nowadays (to give praise and glory) no matter what He do, so He made a "way" that will surely call our attention. That is what I think... Well, you can think of your own Hollywood-like story but this is how I call my shots.

I feel kinda guilty however, when we talk about the rich and the famous getting mixed up in the storm. I must admit, I don't have the "amor" to listen to their stories as all they can do is make names for themselves and whine like an effing boar when in danger. Mas naawa pa ako sa patay na asong lumulutang sa baha. Call me evil or whatever you like but I REALLY did like what this storm did to those egomaniacs and elites. You want to ask me why? Because it puts a smile on my face everytime a burgeoisie-like Filipino would "return to Earth" with both their feet on the ground, burdened with fear that the life that THEY LOVE, material things and all, would just be washed away like that. How pathetic.

Me? Do I look like an aristocrat with the way I talk? No. I'm not a part of them. I am not rich. I am just one of the common people whom you'll see walking on the streets all day. It's such that, I just used this language so that I can "send" my messages to you. Since most of you elites nowadays always look down on us like we are just stray cats. I'm not saying that all rich people are EVIL. But most of them, yeah. MOST OF THEM. Because money is the root of all sin. And rich people have plenty of that.

So look at what happened to these pathetic human beings. They whined all day long, waiting for rescuers. Where in the hell are their luxurious helicopters? Or if not helicopters, some vehicle that will make them escape the disaster like, say, a FERRY, YACHT or maybe even a SPACESHIP? Yeah, I know, that was ridiculous. But, "Asan na ang mga yabang nila ngayon?" TV Artists also have their fair share of disaster on this one. Ever heard of "KRISTIN" crying on the phone asking "DYESIKA" for help? Yeah that was crazy. It made us realize that not all people are safe. But what happened next? Out comes the mighty savior, MR. FANTASERYE riding his "knight horse" braving the tides, and determined to rescue the Princess -- her leading lady in their upcoming movie.

But he only intended to rescue the Princess. ONLY the Princess. That's what I saw with my own two blurry eyes.

And what do you call this? A HEROIC ACT? I don't think so. It seems to me that it was all part of the promotion of their movie. No offense meant. But stories like this aggravates me so much that I would like to see them suffer more. They don't deserve the applause. Especially the politicians who came to rescue the poor...yeah...rescue their future "constituents" and "countrymen". The people who will vote for them in the upcoming election on May 2010. Just take a look at Villar, he helped the poor victims, but what? Every single bag of relief goods was marked with his own good name (not to mention that each bag is colored ORANGE -- the color that he is using to represent himself, similar to the Aquinos' YELLOW)

Right, right, I was trying to deface the good man, right? And who will give a crap about that as long as the "purpose of helping has been served"? Hell no. Don't try to fake yourself. Open up your eyes. It's FAKE. It's like opening a public school notebook with the mayor's picture plastered on the backside of its cover, forcing you to REMEMBER him/her everytime you'll be taking notes from your teacher's lecture. It's the same with the orange bags. It will FORCE you to remember what happened and who helped you, 7 months from now.

As much as I would like to smile because the typhoon gave us Filipinos the chance to exercise this "Bayanihan" act of ours, helping each other during times of disaster; Ondoy also gave each one of us the chance to take advantage of each other. From celebrities rescuing their co-celebrities for fame; to politicians (and celebrities too) "SINCERELY" helping the poor to collect possible votes for next year's election; to the poor people taking advantage of the massive overflow of Bangus (milk fish) in Laguna's fishpond, STEALING and selling them for 50 bucks per kilo. That was totally sick...how am I supposed to shed tears of joy? When everything around me was just a facade?

I won't deny that I have been a fan of pessimism and realism ever since when. I just can't see the goodness on each thing until it was put on a spot where the Heaven's light will shine upon it and make me see that it was really "good" all along. I'm not sticking my pin on each good news being broadcasted on TV and radio nowadays because Media is evil. It will take a good eye to see right through it's lies. Media is a good "weapon" to twist people's minds in whatever way they like, and make the BAD look GOOD; and the CORRUPT look HOLY.

But at the end of the day, I still believe that we Filipinos would be able to bounce back from this loss; despite of our corrupted minds and wicked ways. We NEVER did QUIT. That's the only quality left that I should be proud of as a Filipino. Our ability to smile in times of demise; to carry on after each storm that left us eating mud for breakfast. It will even have to take hundreds of Nuclear strikes to break our spirits. That's how sure I am with that. I'll bet my soul on it.

And I still believe in us. I still believe in the power of the true Filipino.

Bangon, Pilipinas. Bangon.